จากอุทยานแห่งชาติสิรินาถ,อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง ผมขับรถขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ เพื่อไปยังอุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ ที่อยู่ห่างจากอำเภอท้ายเหมือง ประมาณ 30 กิโลเมตร เส้นทางสายนี้น่าขับรถมอเตอร์ไซต์เที่ยวมากครับ เพราะว่าเป็นเนินเขา ที่ไล่ระดับสูงต่ำกันไป และเส้นทางที่ขึ้นไปยังอุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่นี้ก็ คล้ายๆ กับเส้นทางขึ้นเขาใหญ่ เป็นเส้นทางลัดเลาะไปตามสันเขา มีโค้งให้เทหลายโค้งเหมือนกัน ขับมอไซต์มันส์มากครับ เทซ้าย เทขวา สลับกันไป แต่อย่าใช้ความเร็วมากไปนะครับ จะหลุดโค้งตกเขาได้ง่ายๆ ถนนกว้าง มีรถผ่านสัญจรไม่มาก อากาศดีมากครับ ไม่ค่อยมีแดด แต่ฝนลงเม็ดเล็กน้อย พอถึงที่อุทยานฯเขาหลัก-ลำรู่ ผมก็ไม่รอช้า ลงไปแต้ม หนังสือเดินทางอุทยาน ทันที จากนั้นยังไม่ได้เข้าไปที่อุทยานเลยหรอกครับ ผมขับรถเลยไปอีกนิด เพราะคือว่า เส้นทางนี้จะตั้งเลาะสันเขาไปเรื่อยๆ ลองนึกภาพดูซิครับ ด้านซ้ายก็ทะเล ด้านขวาก็ภูเขา เหมือนในโฆษณา หรือหนังที่เราเห็นเลย ขับไปได้ระยะหนึ่ง มีจุดชมวิว ผมไม่แน่ใจว่าใช่จุดชมวิวหรือเปล่า เพราะดูมันโล่งๆ และมีทางเดิน ก็เลยถ่ายรูปมานิดหน่อย เพราะอากาศตอนนี้ไม่ค่อยสวยนัก เป็นตอนบ่ายๆ ที่แดดส่องมาทางผมพอดี ฟ้าจะขาวๆ ถ่ายแล้วไม่สวยเลยครับ หลังจากนั้นก็ย้อนกลับไป เสียค่าเข้าอุทยาน 10 บาท พอเป็นพิธี ที่อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่นี้มีเส้นทางที่เดินไปยังจุดชมวิวได้ จุดชมวิวจะอยู่ติดกับชายทะเลครับ แต่เป็นโขดหิน ไม่ใช่หาดทรายจึงเล่นน้ำไม่ได้ เส้นทางยังมีอีกแต่ผมไม่ได้เดินจนทั่วเพราะว่าเวลาจำกัด จึงได้หยุดพักซักแป๊บหนึ่งแล้วก็ ซิ่งรถกลับ

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่

แหล่งท่องเที่ยว
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ มีพื้นที่ครอบคลุมอยู่ในท้องที่อำเภอตะกั่วป่า อำเภอกะปง อำเภอท้ายเหมือง และอำเภอเมือง จังหวัดพังงา มีสภาพป่าอุดมสมบูรณ์ มีพันธุ์ไม้ที่มีค่าและสัตว์ป่านานาชนิด ประกอบด้วยน้ำตกหลายแห่งเป็นจุดเด่นทางธรรมชาติ มีแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่

• คลองลำรูใหญ่
• ชายทะเลเขาหลัก
• น้ำตกโตนช่องฟ้า
• น้ำตกลำพร้าวและน้ำตกหินลาด
• น้ำตกลำรู่
• หาดเล็ก

สถานที่ติดต่อและการเดินทาง

สถานที่ติดต่อ
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่
หมู่ที่ 7 ต.คึกคัก อ. ตะกั่วป่า จ. พังงา 82190
โทรศัพท์ 0 81979 1225 โทรสาร 0 81979 1577 อีเมล reserve@dnp.go.th

การเดินทาง

• รถยนต์ -?จากกรุงเทพฯใช้เส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ถนนเพชรเกษม ที่ทำการอุทยานแห่งชาติเขาหลัก?ลำรู่ อยู่ใกล้ถนนเพียง 50 เมตร มีจุดสังเกตคือ ศาลพ่อตาเขาหลัก ซึ่งเป็นที่สักการะของชาวบ้านและคนทั่วไป
• เครื่องบิน -?ต้องใช้บริการของสนามบินนานาชาติจังหวัดภูเก็ต แล้วโดยสารรถมาสู่อุทยานแห่งชาติเขาหลัก?ลำรู่ โดยใช้เส้นทางตามถนนเพชรเกษมมุ่งสู่อำเภอท้ายเหมือง
• รถโดยสารประจำทาง -?จากสถานีขนส่งสายใต้ มีทั้งรถปรับอากาศ และรถธรรมดาสายกรุงเทพฯ-ภูเก็ต และกรุงเทพฯ-ตะกั่วป่า ซึ่งอัตราค่าโดยสาร กรุงเทพฯ-พังงา รถยนต์โดยสารธรรมดา ราคา 357 บาท ปรับอากาศ ราคา 459 บาท ปรับอากาศพิเศษ ราคา 685 บาท

แผนที่การเดินทาง

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ จ.พังงา

เส้นทางขากลับก็จะผ่านอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันด้วย แต่ผมไม่ได้ไปเที่ยวที่เกาะนะครับ เพราะประมาณเดือนตุลาคมนี้ก็จะไปที่นั่น แต่ครั้งนี้แวะมาเก็บแต้มอุทยานแห่งชาติก่อน ลองดูข้อมูลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันไปพลางๆก่อน

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน

แหล่งท่องเที่ยว

ภาพหินเรือใบเป็นภาพสัญลักษณ์ของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน ซิ่งตั้งอยู่ที่เกาะ8 (สิมิลัน) ที่มีความงดงามมาก และถือเป็นจุดเด่นของสิมิลัน

• เกาะตาชัย
• เกาะบอน
• เกาะบางู
• เกาะปายัง
• เกาะปายู
• เกาะปาหยัน
• เกาะเมียง
• เกาะสิมิลัน
• เกาะห้า
• เกาะหินปูซาร์
• เกาะหูยง
• จุดชมวิวลานข้าหลวง

ข้อมูลอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน

http://www.dnp.go.th/parkreserve/asp/style1/attraction.asp

ติดต่อสอบถามอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน
93 หมู่ที่ 5 บ้านทับละมุ ถ.เพชรเกษม ต.ลำแก่น อ. ท้ายเหมือง จ. พังงา 82210
โทรศัพท์ 0 7659 5045, 0 7659 5210 โทรสาร 0 7659 5210 อีเมล f_life1978@hotmail.com

หลังจากได้แต้มแล้วก็ซิ่งรถกลับมาที่หาดในยางเลยครับ เพราะตอนนี้ไม่ไหวแล้ว รู้สึกเพลียๆ และหิวข้าวมากๆ กะว่าคืนนี้จะขับรถเที่ยวภูเก็ตซะหน่อย แต่พอขับรถออกไปร่อนตอนกลางคืนจริงๆแล้ว อากาศกลับหนาวเย็นกว่าที่คิด ทำให้รู้สึกหนาวๆ จนเหมือนจะเป็นไข้เลยครับ จึงต้องกลับมานอน เอาแรง เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นต้องเดินทางกลับ จากหาดในยางผมนั่ง AirPort Bus ที่วิ่งระหว่างสนามบินภูเก็ต – บขส.ภูเก็ต ค่าโดยสาร 80 บาท รถจะออกทุกๆ 1 ชั่วโมง ใช่เวลาเดินทางจากสนามบิน ถึง บขส. ก็ประมาณ 1 ชั่วโมงครับ จริงๆแล้ว ไม่ไกลมาก แต่ว่ารถเขาจะรับผู้โดยสารรายทาง ที่มีคนโบกให้จอด แต่คนที่โดยสารก็จะมีแต่ชาวต่างชาติน่ะครับ ผมคิดว่า คงเพราะค่าโดยสารแพงกะมัง เพราะระยะทาง จาก สนามบิน – บขส. ไม่น่าจะเกิน 30 กิโล คนแถวนั้นอาจจะขับรถส่วนตัวหรือ ระประจำทางอื่นๆ ที่มีราคาถูกกว่าก็เป็นได้

เมื่อมาถึง บขส.ภูเก็ต ผมก็ไม่รอช้า เดินไปซื้อตั๋วรถโดยสาร เพื่อกลับ กทม. ผมซื้อของบริษัท ภูเก็ตเซ็นทรัลทัวร์ ราคาตั๋ว 626 บาทครับ เป็น ปรับอากาศชั้น 2 มี 32 ที่นั่ง รถออกเวลา 16.00 น. ถึงกรุงเทพฯประมาณ ตี 5 ครับ ก่อนกลับ ในใจก็คิดว่าจะเที่ยวที่ตัวเมืองภูเก็ตซะหน่อย แต่พอเดินๆ ไปก็ไม่รู้จุดหมายปลายทาง ว่าจะเริ่มจากที่ไหนดี คิดว่าจะเช่ามอไซต์ขับดีมั้ย แต่พอคิดไปคิดมา ก็ยังลังเล เพราะยังหาจุดหมายปลายทางไม่ได้ จึงเดินวนอยู่ในตัวเมืองภูเก็ตแหละครับ เพื่อหาร้านอินเตอร์เน็ต กว่าจะเจอก็เล่นเอาเหนื่อยเลย มานั่งหาแผนที่ภูเก็ต ว่่ามีที่ไหนน่าสนใจบ้าง เลยเห็นภาพถ่ายที่ท่าเรือ ที่เป็นท่าเทียบเรือ ที่ท่าฉลอง ก็อยากไป แต่พอผมออกมาจากร้าน ฝนก็ลงเม็ดพร่ำๆ ทำเอาหมดอารมณืเที่ยวต่อเลย จึงเดินไปเรื่อยๆ ตามแหล่งช๊อปปิ้ง ของจังหวัดภูเก็ต ของที่นี่ก็ไม่แพงครับ ราคาเดียวกับกรุงเทพ บางอย่างถูกกว่าด้วยซ้ำ จนได้เวลารถออกจึงเดินไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ที่ บขส. ราคาค่าฝาก คิดชิ้นละ 20 บาท ขากลับนี้ไม่ค่อยทรมานเท่าไหร่ครับ เพราะผมนั่งหลับยาวมาได้เลย ไม่เหมือนตอนขามา ที่นั่งรถประจำทางจาก สุราษฯ มาเอง ทรมานสุดๆเลย หลังจากที่รถจอดตามจุดแวะพักทั่วไป และจะมีจุดพักรถที่จังหวัดชุมพร ชื่อร้านคุณสาหร่าย ที่เป็นจุดพักรถที่ใหญ่ที่สุดในระแวกนี้แล้วครับ เพราะผมลงใต้ทีไร รถก็มาแวะที่นี่ทุกครั้งเลย หลังจากที่กินข้าวเรียบร้อยแล้ว ก็หลับยาวถึง กทม. เลยครับ จบทริปนี้ พอเข้าใจหรือยังครับ ว่าที่ผมบอกว่า ทริปภูเก็ตแต่ไม่ได้เที่ยวภูเก็ต เป็นยังไง

วันที่ 2 ของทริปภูเก็ต วันนี้ตื่นแต่เช้าเลยครับ เพราะอยากไปดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่ว่าฝนช่างเป็นใจ ลงเม็ดแต่เช้าเลยทำให้อากาศค่อนข้างหนาว ต้องหาคนข้างๆมากอด ^^ วันนี้ก็ได้ทริปที่ไร้จุดมุ่งหมายอีกแล้ว เพราะไม่ได้เตรียมตัวมาเลยจริงๆว่าจะไปเที่ยวที่ไหนบ้าง แต่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปที่อุทยานแห่งชาติสิรินาถ เพื่อแต้มตราของอุทยาน จะให้เดินไปก็กระไรอยู่ เพราะคงไปได้ไม่ไกลนัก ผมจึงเช่ามอเตอร์ไซต์ 1 วัน ในราคา 200 บาท น้ำมันเต็มถัง ก่อนอื่นเลยก็จะลองขึ้นไปตามหาดเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ค่อยชินกับเส้นทางนัก จึงได้ขอแผนที่ภูเก็ตมาดู จึงได้จุดหมายใกล้ๆ คือหาดในทอน ซึ่งอยู่ติดกับหาดในยางนี่เอง พอขับไปก็มีสายฝนโปรยลงมาเล็กน้อย เมื่อผมถ่ายรูปที่หน้าหาดอยู่ ก็เห็นมรสุมที่กำลังพัดพาเข้ามา เป็นเงาดำทะมึนมาแต่ไกล ชั่วอึดใจเดียวขณะที่กำลังจะสตาร์ทรถกลับนั้นเอง ฝนก็เทกระหน่ำลงมาทำเอาผมแทบตั้งตัวไม่ทัน พอขับวนกลับได้ไม่ถึงนาที ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างหนัก จึงจอดแวะที่ศาลาริมหาด ในตอนแรกคิดว่า มันจะช่วยคุ้มฟ้าคุ้มฝนได้บ้าง แต่ไม่เลยครับ ยิ่งอยู่ชายทะเลด้วย ทำให้มีกระแสลมจากชายหาดพัดพาเอาละอองฝนเข้ามา ทำเอาผมเปียกไปเกือบทั้งตัวเลย ก็ได้ยืนหนาวอยู่ที่ศาลาอยู่พักหนึ่ง น่าจะประมาณชั่วโมงได้ ฝนก็ซาลง ก็เลยรีบขับรถกลับไปที่ห้องพักเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะถึงทางเข้าโรงแรม Indigo Pearl ก็เหลือบเห็นร้านข้าว ก็เลยแวะเข้าไป กะว่าจะสั่งข้าวทานซะหน่อย แต่เขาไม่ได้ขายข้าวครับ มีแต่ขนมจีน ผมก็เลยสั่งมาชิมจานหนึ่ง น้ำยาของเขาแปลกมากครับ ไม่เคยทานที่ไหนมาก่อน มันมีสีเขียวเหลืองๆ คล้ายกับแกงเขียวหวาน แต่รสชาติไม่ใช่ครับ รสชาติหวานถูกปากมากๆ ได้กลิ่นเครื่องเทศ ป้าคนขายเขาบอกมันเป็นสูตรของชาวใต้ ผมเรียกน้ำยานี้ไม่ถูกเหมือนกัน แต่ หรอยแรง! พอกลับมาที่ห้องก็รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วก็ออกมาอีกครั้ง คราวนี้ผมเข้าไปที่อุทยานแห่งชาติสิรินาถ เพื่อแต้มตรา ซึ่งเดิมนั้นชื่อว่า “อุทยานแห่งชาดหาดในยาง” บรรยากาศก็เงียบๆครับ มีห้องพักรับรองนักท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติสิรินาถนี้มีพื้นที่บริเวณชาวหาดยาว ตั้งแต่ หาดทรายแก้ว หาดไม้ขาว หาดในยาง และหาดในทอน เลยทีเดียว พื้นที่บนผืนดินนั้นมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่อยู่ในทะเลอันดามัน

อุทยานแห่งชาติสิรินาถ

จุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของอุทยานแห่งชาติสิรินาถคือ ชายหาดที่มีความร่มรื่นด้วยทิวสนธรรมชาติและพรรณไม้ป่าชายหาดที่ร่มรื่น มีความยาวต่อเนื่องกันถึง 13 กิโลเมตร ชายฝั่งทะเลยังประกอบไปด้วยแนวปะการังน้ำตื้นอันเป็นที่อยู่ของปลานานาชนิด ระยะเวลาที่เหมาะสมที่จะไปเที่ยวชมอุทยานแห่งชาติจะอยู่ในช่วงเดือนพฤศจิกายน-เมษายน เพราะเป็นช่วงที่หมดฤดูมรสุม อากาศเย็นสบาย ท้องทะเลเรียบ ท้องฟ้าแจ่มใส โดยเฉพาะในช่วงเดือนพฤศจิกายน-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงฤดูที่มีเต่าขึ้นมาวางไข่บริเวณชายหาดต่างๆ เช่น หาดในยาง หาดไม้ขาว และหาดสาคู

แหล่งสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ

• หาดทรายแก้ว และหาดไม้ขาว เป็นชายหาดที่สวยงามมาก เหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจและการมานั่งรับประทานอาหาร
• หาดในยาง ซึ่งเป็นที่ทำการอุทยานฯมีหาดทรายที่สวยเหมาะสำหรับการดำน้ำแบบผิวน้ำมาก
• หาดในทอน ลักษณะเป็นเวิ้งอ่าวที่สวยงามหาดทรายทอดโค้งออกจากตัวเกาะ เป็นมุมที่สงบเหมาะสำหรับการพักผ่อน
• หาดลายัน เป็นหาดที่น่าสนใจอีกหนึ่งหาดที่สวยงาม หาดทอดยาวจนถึงหาดบางเทาเหมาะสำหรับการเล่นน้ำและพักผ่อนหย่อนใจ
• เกาะแวว เป็นเกาะที่อยู่กลางน้ำห่างจากฝั่ง 800 เมตร มีปะการัง ใต้น้ำหลายชนิด สามารถดำน้ำแบบผิวน้ำและแบบ scuba ได้ด้วย
• เส้นทางศึกษาธรรมชาติ ระบบนิเวศป่าชายหาด เป็นเส้นทางที่น่าสนใจอีกเส้นทางหนึ่ง ชมพันธุ์ไม้และพืชที่ขึ้นในป่าชายหาด

กิจกรรมที่ทำได้ในเขตอุทยานแห่งชาติสิรินาถ

• เล่นน้ำ
• ดำน้ำดูปะการังผิวน้ำและแบบ scuba
• ถ่ายภาพ
• ปั่นจักรยาน
• ดูดาว
• พักผ่อนรับประทานอาหาร
• จัดประชุมสัมมนา

การเดินทาง

จากตัวเมืองภูเก็ตเดินทางมายังอุทยานแห่งชาติสิรินาถจากสี่แยกอำเภอกลางตรงขึ้นไปจนถึงแยกเข้าสนามบิน (แยกเืมืองใหม่) เลี้ยวซ้ายและตรงเข้ามา ประมาณ 5 กิโลเมตร ถึงทางแยกไปยังสนามบินและหาดในยาง ให้เลี้ยวซ้ายไปทางหาดในยางถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติสิรินาถเลยครับ มีเส้นทางอื่นๆอีกตามนี้ครับ จากพังงาผ่านสะพานท้าวเทพกระษัตรีและสะพานสารสิน ตรงเข้ามายัง อ.ถลาง ก่อนถึงตัวเมืองจะมีแยกเข้าสนามบิน ให้เลี้ยวขวา ตรงมาเรื่อยๆเจอทางแยก ไปยังสนามบินและหาดในยาง ให้เลี้ยวซ้ายไปทางหาดในยาง จะเจอกับอุทยานแห่งชาติสิรินาถ

• จากท่าอากาศยานดอนเมืองฯ – ท่าอากาศยานภูเก็ต ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที
• สถานีขนส่งภูเก็ต – ท่าอากาศยานภูเก็ต ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง
• ท่าอากาศยานภูเก็ต – ที่ทำการอุทยานแห่งชาติสิรินาถ ใช้เวลาประมาณ 10 นาที

สถานที่ติดต่อ

อุทยานแห่งชาติสิรินาถ 89/1 หมู่ที่ 1 บ้านในยาง ต.สาคู??อ. ถลาง??จ. ภูเก็ต?? 83140 โทรศัพท์ 0 7632 8226, 0 7632 7152?? โทรสาร 0 7632 7152?? อีเมล sirinath_np@yahoo.com แผนที่การเดินทางไปอุทยานแห่งชาติสิรินาถ

คลิกเพื่อดูภาพใหญ่

เมื่อได้แต้มของอุทยานแห่งชาติสิรินาถแล้ว ฝนก็ตกลงมาอีก ทำให้เสียเวลาเดินทางไปนิดหน่อย แต่ก็ตกไม่มากครับ หลังจากนั้นแดดก็ออก อากาศกำลังดี เหมาะแก่การขับรถเที่ยวเลยละ ในช่วงที่ฝนตกนั้นผมก็นั่งคุยกับพี่เจ้าหน้าที่อุทยานเกี่ยวกับ อุทยานอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงกับที่นี่ ไหนๆ ก็มาถึงภูเก็ตแล้ว ก็ไปชมอุทยานอื่นๆ บ้างดีกว่า ซึ่งตอนขามานั้นผมสังเกตุเห็นป้ายบอกทางไปอุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง ,อุทยานแห่งชาติอ่าวพังงา, อุทยานแห่งชาติสิมิลัน และอุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ ทั้งหมดนี้อยู่ในพื้นที่ของจังหวัดพังงา ซึ่งก็น่าจะไม่ไกลนัก ผมจึงตัดสินใจซิ่งรถมอไซต์ย้อนกลับไปที่ จังหวัดพังงา เพื่อที่ที่อุทยานแห่งชาิติ เขาลำปี-หาดท้ายเหมือง ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะใกล้ที่สุด ระยะทางจาก อช.สิรินาถ ถึง อช.ลำปี-ท้ายเหมือง ประมาณ 25 กิโลเมตร เมื่อผมมาถึง ก็พบกับบรรยากาศคล้ายๆ กับที่ อช.สิรินาถเลย เป็นชายหาดติดริมทะเล มีต้นสนและพื้นพันธุ์ริมชายหาดเหมือนกัน

อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง

เป็นหาดที่มีลักษณะค่อนข้างตรงและยาวจากอำเภอท้ายเหมืองไปจนถึงเขาหน้ายักษ์ ในช่วงไม่มีมรสุมสามารถเล่นน้ำได้ แต่ไม่เหมาะเล่นน้ำในช่วงมรสุมที่มีคลื่นลมแรงเนื่องจากชายฝั่งมีความลาดชันมาก บริเวณหาดท้ายเหมืองจะมีเต่าทะเลขึ้นมาวางไข่ ระหว่างเดือนพฤศจิกายน-เมษายน ของทุกปี ทางอำเภอท้ายเหมืองจึงจัดให้มีงานประเพณีอนุรักษ์เต่าทะเล ระหว่างวันที่ 1-9 มีนาคมทุกปีโดยกำหนดกิจกรรมให้นักท่องเที่ยวเข้าร่วมทำกิจกรรม คือ การปล่อยเต่าทะเล การดูเต่าทะเลวางไข่ นักท่องเที่ยวที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรมต้องปฏิบัติตามที่อุทยานแห่งชาติกำหนด มิฉะนั้น จะเป็นการรบกวนเต่าทะเลที่ขึ้นมาวางไข่

กิจกรรม

• กิจกรรมชายหาด
• ขี่จักรยานศึกษาธรรมชาติ
• ชมทิวทัศน์
• แค้มป์ปิ้ง

สถานที่ติดต่อ

อุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง หมู่ที่ 5 ต.ท้ายเหมือง อ.ท้ายเหมือง จ.พังงา 82120 โทรศัพท์ 08 4059 7879, 0 7641 7206 โทรสาร 0 7641 7206?? อีเมล lampi_thaimueang_np@hotmail.com

การเดินทาง

รถยนต์ เดินทางตามทางหลวงแผ่นดินซึ่งจะมีสายหลักๆ 3 สาย คือ

• ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 เส้นทางถนนนเพชรเกษมเป็นทางหลวงแผ่นดินสายหลักของภาคใต้ เป็นทางเรียบชายฝั่งทะเลด้านตะวันตก รวมระยะทางจากกรุงเทพฯ ถึง พังงาประมาณ 839 กิโลเมตร
• ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 ซึ่งจะแยกจากทางหลวงหมายเลข 4 ที่อำเภอตะกั่วป่า ผ่านจังหวัดสุราษฎร์ธานี สิ้นสุดเส้นทางที่จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้เส้นทาง สุราษฎร์ธานี – ตะกั่วป่า – ท้ายเหมือง ระยะทาง 210 กม.
• ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 เส้นทางสายโคกกลอย – ภูเก็ต โดยใช้เส้นทาง ภูเก็ต – โคกกลอย – ท้ายเหมือง หรือ พังงา – โคกกลอย -ท้ายเหมือง ระยะทาง 66 กม.

เครื่องบิน

เนื่องจากจังหวัดพังงาอยู่ห่างจากสนามบินภูเก็ตซึ่งเป็นสนามบินนานาชาติเพียง 66 กิโลเมตร ดังนั้นการเดินทางเข้าสู่จังหวัดพังงาโดยเฉพาะอำเภอท้ายเมืองด้วยเครื่องบินจึงสะดวกมาก แล้วเดินทางต่อโดยรถยนต์ตามทางหลวงหมายเลข 402 สนามบิน – โคกกลอย -ท้ายเหมือง ระยะทาง 40 กม.

รถโดยสารประจำทาง

• ใช้รถโดยสารประจำทาง กรุงเทพฯ – พังงา รถ ป.2 ราคา 357 บาท รถ ป.1 ราคา 441 บาท และจากพังงาถึงอุทยานฯ ระยะทาง 62 กม. เดินทางต่อถึงอำเภอท้ายเหมืองโดยรถสองแถว พังงา – ท้ายเหมือง ราคา 30 บาท แล้วเดินทางต่อถึงอุทยานฯ โดยรถจักรยานยนต์รับจ้างราคา 30 บาท
• ใช้รถโดยสารประจำทาง กรุงเทพฯ – ท้ายเหมือง รถ ป.2 ราคา 370 บาท รถ ป.1 ราคา 451 บาท เดินทางถึงอุทยานฯ โดยรถจักรยานยนต์รับจ้างราคา 30 บาท
• ใช้บริการ รถ กรุงเทพฯ – โคกกลอย รถ ป.2 ราคา 375 บาท รถ ป.1 ราคา 485 บาท แล้วเดินทางต่อถึงอำเภอท้ายเหมืองโดยรถประจำทาง โคกกลอย – อำเภอท้ายเหมือง ราคา 20 บาท เดินทางต่อถึงอุทยานฯ โดยรถจักรยานยนต์รับจ้างราคา 30 บาท

แผนที่การเดินทางไปอุทยานแห่งชาติเขาลำปี-หาดท้ายเหมือง

คลิกเพื่อดูภาพใหญ่

ข้อมูลแน่นเชียวสำหรับบันทึกนี้ แต่ยังไม่ได้หมดแค่นี้นะครับ เพราะยังมีอีก ผมยังไม่หยุดแค่ 2 อุทยานฯ แน่นอน ไหนๆ ก็มาทั้งทีแล้ว ก่อนจะไปเที่ยวต่อก็แวะที่ตลาดของ อ.ท้ายเหมืองเสียหน่อย เพื่อเติมพลัง ได้ชิมเย็นตาโฟ ที่ใส่กุ้งชุบแป้งทอดของที่นี่แล้ว อยากให้แถวบ้านทำแบบนี้้บ้างจัง เขาใช้กุ้งชุบแป้งทอดแทนการใช้เกี้ยวทอดครับ รวม pepsi 1 ขวด?ราคา 35 บาท จากนั้นก็บึ่งมอไซต์ไปเติมน้ำมันซักหน่อย จ่ายค่าน้ำมันไป80 บาท หลังจากนั้นก็ออกตามล่าหาตราอุทยานแห่งชาติต่อไปครับ

เช้าวันใหม่ ณ บ้านสวนอ้อมสุข โฮมสเตย์ บรรยากาศก็ตรงตามสโลแกนที่ว่า “บ้านสวนอ้อมกอดธรรมชาติ” บ้านสวนอยูติดลำคลอง ท่านกลางกลิ่นไอของบรรยากาศไทย ๆ ที่แสนจะเรียบง่าย สงบ และร่มรื่นด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด มีสายลมเย็นฉ่ำที่พัดผ่านมาตลอดเวลา ซึ่งเหมาะกับการมาผักผ่อนกับครอบครัวและ ผองเพื่อนที่ต้องการบรรยากาศความเป็นส่วนตัว มีระเีบียงริมน้ำที่เป็นมุมพักผ่อนให้ได้สัมผัสกับธรรมชาติ ที่บ้านสวนนี้มีห้องพักที่ชื่อคล้องจองกัน ดังนี้ เรือไม้อ้อมจันทร์, เรือนไม้อ้อมใจ, เรือไม้อ้อมเดือน, อ้อมดาว, เรือไม้อ้อมตะวัน และ เรือไม้้อ้อมฟ้า ที่ริมน้ำนี้จะมีพระสงฆ์พายเรือมาบิณฑบาตรทุกวัน ถ้าใครต้องการจะใส่บาตรตอนเ้ช้า ก็สามารถติดต่อป้าอารยาได้ครับ

ดูรายละเอียดได้ที่เว็บไซต์ บ้านสวนอ้อมสุข http://www.baansuanaomsuk.com

ติดต่อป้าอารยา
ที่อยู่ : บ้านสวนอ้อมสุข ตรงข้ามหมู่ที่ 4 ต.วัดประดู่ อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม 75110
โทร : 081-868-0059, 089-049-8623
อีเมล : baansuanaomsuk@hotmail.com

หลังจากที่เราทำภารกิจตอนเช้ากันเสร็จแล้ว ก็วางแผนการเดินทางต่อในวันนี้ ซึ่งพวกเราก็ย้อนกันไปถ่ายรูปที่อัมพวาอีกรอบ เพื่อความหนำใจ โดยเส้นทางที่เราใช้เดินทางคือ เส้นทางที่ระบุไว้ในแผนที่มาบ้านอ้อมสุข จนมาถึงอัมพวาก็พักหาอะไรทาน อากาศวันนี้ร้อนมาก ร้อนกว่าเมื่อวานเสียอีก ทำเอาแทบจะเป็นไข้เลยครับ และเราก็เดินทางออกจากอัมพวาไปที่ค่ายบางกุ้ง ซึ่งมี unseen thailand อยู่ นั่นคือ โบสถ์ปรกโพธิ์ หลวงพ่อนิลมณี ซึ่งเป็นโบสถ์เก่าแก่ ที่มีต้นโพธิ์ขึ้นปรงคลุมไปทั่วทั้งโบสถ์ ซึ่งตอนที่เราไปถึงนั้น มีกรุ๊ปทัวร์ที่มาเป็นคณะ ลงมาพอดี ทำใ้ห้คนเยอะมากจนดูแออัดไปเลย

โปรแกรมตอนแรกเราตั้งใจกันว่าจะไปที่ ตลาดร่มหุบต่อ แต่ว่าฝนก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลย ดันมาตกเอาตอนนี้ จึงเดินทางกลับดีกว่า ก่อนจะกลับไหนๆ ก็มาแล้วก็แวะนมัสการ องค์พระปฐมเจดีย์ซักนิด แต่เรามาตอนที่เขาปรับปรุงซ่อมแซม ทำให้มองเห็นเจดีย์เป็นผลเงาะเลยครับ เพราะมีเหล็กโครงและไม้ คาดผ่านกันไปมาเต็มไปหมด บริเวณข้างๆ องค์พระปฐม จะมีตลาดโต้รุ่ง ซึ่งจะมีร้านที่คนรู้จักกันคือ ร้านไอสครีม ลอยฟ้า ที่ออกทีวีอยู่บ่อยๆ เจ้าของร้านก็จะยืนควงอาวุธประจำการ คือที่ตักไอสครีม และผลัดกับการโยนไปมา ท่าทางคล่องแคล้ว

และทริปนี้ขอทิ้งท้ายด้วยภาพองค์พระปฐมเจดีย์ในยามค่ำคืนครับ

ตลาดน้ำอัมพวา เป็นตลาดน้ำที่มีชื่อเสียงของเมืองสมุทรสงครามตั้งอยู่ที่ ตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา ซึ่งมนต์สเน่ห์ของสายน้ำแม่กลอง ในอดีตเมืองอัมพวาถือว่าเป็นศูนย์กลางการคมนาคมทางน้ำที่สำคัญของจังหวัด สมุทรสงคราม มีตลาดน้ำขนาดใหญ่และชุมชนริมน้ำที่เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรม แต่ผลกระทบของการพัฒนาการคมนาคมทางบก ทำให้ความเป็นศูนย์กลางฯ ของอัมพวาต้องสูญเสียไป ตลาดน้ำค่อยๆลดความสำคัญและสูญหายไปในที่สุด ทิ้งไว้แต่ร่องรอยของความเจริญในอดีตซึ่งยังคงปรากฏให้เห็นชัดเจนในทุก วันนี้
ทางเทศบาลตำบลอัมพวา โดยความร่วมมือร่วมใจของประชาชนในท้องถิ่น ได้ฟื้นฟูตลาดน้ำอัมพวาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เพื่ออนุรักษ์ความเป็นอยู่ของชุมชนริมน้ำ ซึ่งในปัจจุบันจะหาดูได้ยาก ให้สืบทอดตลอดไป โดยใช้ชื่อว่า “ตลาดน้ำยามเย็น”

สิ่งที่น่าสนใจ

ตลาดน้ำยามเย็น
จะมีทุกวันศุกร์ตั้งแต่เวลา 15.00 -22.00 น.วัน เสาร์ และวันอาทิตย์ ตั้งแต่เวลา 12.00-22.00 น.
ตลาดน้ำโดยทั่วไปมักจะจัดขึ้นในเวลากลางวัน แต่ตลาดน้ำยามเย็น ที่อัมพวาแห่งนี้ จะจัดขึ้นในช่วงงเวลาเย็นเรื่อยไปจนถึงเวลาพลบค่ำ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นตลาดน้ำแห่งแรกของประเทศไทย ที่จัดในลักษณะเช่นนี้ ในตอนเย็นชาวบ้านจะเริ่มทยอยพายเรือนำสินค้าหลากหลายนานาชนิด อาทิ อาหาร ผลไม้ พืชผัก ขนม ของกินของใช้ มาขายให้กับนักท่องเที่ยว หรือคนในท้องถิ่นที่สัญจรไปมาที่ตลาดอัมพวา ทำให้ได้สัมผัสกับธรรมชาติของชีวิตของชุมชนริมน้ำ ซึ่งเป็นที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง นักท่องเที่ยวสามารถที่จะหาซื้ออาหารมานั่งรับประทาน บริเวณริมคลองอัมพวาติดกับตลาดน้ำ ซึ่งได้มีการจัดสถานที่ไว้ ทำให้มีความสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น

ล่องเรือชมหิ่งห้อย
นักท่องเที่ยวที่มีความประสงค์จะนั่งเรือชมหิ่งห้อย ประกายความงามยามค่ำคืน หรือล่องเรือท่องเที่ยวตามลำน้ำแม่กลอง ก็สามารถติดต่อเรือได้ติดต่อ โทร.089-4154523

การเดินทาง

• ทางรถยนต์
  จาก ตัวจังหวัดใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 325 ทางเดียวกับไปอำเภอดำเนินสะดวกและอุทยาน ร.2 ประมาณ 6 กม ก่อนถึงสามแยกไฟแดง มีทางแยกทางซ้ายเข้า อ.อัมพวา ไปอีกประมาณ 800 เมตร. ทางแยกซ้ายมือ เข้าตลาดอัมพวา จอดรถบริเวณหน้าที่ว่าการอำเภออัมพวา
• รถประจำทาง
  จากสถานีขนส่งสายใต้
  รถสาย 996 กรุงเทพฯ-ดำเนินฯ เป็นรถปรับอากาศ ผ่านจังหวัดสมุทรสงครามถึงตลาดอัมพวา
  สาย 976 กทม.-สมุทรสงคราม ถึงสถานีขนส่งสมุทรสงคราม ขึ้นรถประจำทางสาย 333 แม่กลอง-อัมพวา-บางนกแขวก ถึงตลาดอัมพวา

ในทริปนี้ที่ทอล์คทูทริปไป เราเริ่มเดินทางกันเวลา บ่ายโมงกว่า จริง ๆ ตั้งใจไว้ว่าจะออกเดินทางกันตอน 10 โมง เผื่อจะไปแวะถ่ายรูปที่ไหนอีก ออกเดินทางจาก พระนครศรีอยุธยา ไปตามเส้นทาง วงแหวนตะวันตก ไปเส้นบางบัวทอง เข้าพระราม 2 แล้วก็ดิ่งตรงไปนครปฐมจนมาถึง อ.อัมพวา ใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมง พวกเราก็ดิ่งกันไปทางตลาดน้ำอัมพวาเลย เพื่อไปดูราดราว ว่าอยู่ตรงไหน มายากมั้ย มีอะไรบ้าง ซึ่งเวลาที่เรามานี้เขายังไม่ตั้งร้านกันเลย จึงมีคนไม่มากนัก และน้ำที่ตลาดก็ยังไม่ขึ้น ทำให้ดูไม่สวยเท่าที่เราหวังไว้ หลังจากที่เราเดิมวนรอบๆตลาดแล้ว จากนั้นเราก็เข้าไปชมอุทยาน ร.๒ ที่อยู่ติดๆกัน แต่เดินได้ไม่ทั่วหรอกครับเพราะฝนใกล้จะตกแล้ว ก่อนจะออกจากอัมพวาก็โทรติดต่อกับโฮมสเตย์ ที่เราจองเอาไว้ ที่บ้านสวนอ้อมสุข ในราคา 800 บาท เราเสียดายที่จองห้องอื่นไม่ทัน เป็นห้องที่อยู่ติดริมน้ำเลย บรรยากาศดีมาก แต่เราก็ งงๆ กับแผนที่นิดหน่อย แม้ว่าจะมีทั้ง GPS ทั้งแผนที่ทางหลวงแล้วก็ตาม เพราะระหว่างตลาดอัมพวา กับ บ้านสวนอ้อมสุขนี้ ห่างกันประมาณ 28 กม เป็นเ้ส้นทางที่ต้องขับผ่านไร่ สวน ของชาวบ้านแถบนั้น ขณะที่เราออกจากอัมพวานั้น คนก็เริ่มทยอยกันเข้ามาแล้ว ดูได้จากปริมาณรถ ที่เริ่มติด ชั่วครู่เดียวที่เราออกมาจากตลาดได้ ฝนก็เทกระหน่ำลงมา อย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้เรานึกใจในว่า ถ้าออกมาช้ากว่่านี้ มีหวังได้เปียกกันท้วนหน้าแน่ๆ จนเรามาถึงที่พัก ป้าเ้จ้าของเองยังบอกเลยว่า มาถูกได้ยังไง ป้าจะโทรหาพวกเรา แต่ว่าไม่รู้เบอร์อะไร เพราะลืมเมมไว้ เพราะกลัวพวกเรามาไม่ถูก พอเราถึงที่พักก็ จัดแจงเก็บข้าวของกันให้เรียบร้อย พักให้หายเหนื่อย พอได้เวลาที่ตลาดจะคึกคักเราก็ ออกไปกันอีกครั้ง

ครั้งที่เราออกมานี้ ก็ใช้อีกเส้นทางหนึ่ง ซึ่งก็มั่วๆ กันจนมาถึง นี่ถ้าเราไม่มี GPS คงจะหลงที่ไหนซักแห่งไปแล้ว มาถึงตลาดตอนที่ คนแน่นขนัด เราก็มาถ่ายรูปตรงมุมฮิตๆ ที่บนสะพานกันก่อน หลังจากนั้นก็ไป หาเรือเพื่อไปชมหิ่งห้อย ราคาค่าเรือพาชมหิ่งห้อย แค่คนละ 60 บาทเท่านั้น ระยะทางในการพาชมนี่ผมไม่ทราบเหมือนกัน แต่ใช้เวลาในการล่องเรือ ประมาณ ชั่วโมงครึ่ง ซึ่งก็สมแก่ราคา วันที่ผมไปนั้น ฝนได้ตกลงมา ทำให้มีหิ่งห้อยเยอะกว่าทุกวัน เห็นคนขับเรือเขาว่างั้นนะ จริงเท็จอย่างไรนั้นไม่ทราบเหมือนกัน ซึ่งมันก็เยอะมากจริงๆ มันจะเกาะอยู่ตามต้นลำพู ถ้าให้นึกภาพออก ต้องไปดูต้นไม้ที่ประดับไฟคริสมาสน่ะ เหมือนกันเลย เพียงแต่แสงอาจจะน้อยกว่าเท่านั้น มันเยอะมากจริงๆ เรือจะขับพาเราวนไปเรื่อยๆ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแม่น้ำ และคลองที่ ต่อกัน เพราะว่าเรือจะวนเข้ามาทางหนึ่ง และออกอีกทางหนึ่ง ทำให้ผมงงมากๆเลย

พอล่องเรือเสร็จแล้ว เราก็มาหามุมถ่ายรูปกันอีก หลังจากที่กลางวันนั้นเดินกัน ยังไม่หน่ำใจพอ แสงไปตอนกลางคืนที่อัมพวาได้บรรยากาศมากครับ และน้ำที่คลองขึ้นจนเต็ม กระทบกับแสงไฟ ทำให้ตลาดดูสวยแปลกตาไปอีกแบบ ซึ่งตอนกลางคืน ที่ร้านปิดกันหมดแล้วก็จะ มีเหลือเพียงร้านเหล้า ร้านอาหาร ที่จะตั้งโต๊ะไว้ริมน้ำให้นักท่องเที่ยว มานั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศของอัมพวายามค่ำคืนกัน

หลังจากที่เราถ่ายรูปอะไรกันเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาที่พัก ซึ่งก็แน่นอนครับว่า เรามี GPS ไม่ต้องกลัวหลงอยู่แล้ว เราจึง หาเส้นทางใหม่ ครั้งนี้มันไม่ใช่เล่นๆ ครับ เพราะว่าเป็นตอนกลางคืนแล้วด้วย มืดมาก แทบไม่มีแสงไฟรายทางเลยก็ว่าได้ คนแถวนั้นก็จะปิดบ้านนอนกันหมดแล้ว ทำให้บรรยากาศค่อนข้างน่ากลัว ที่น่ากลัวเพราะว่ามันเปลี่ยวมาก จนพวกผมขับออกมาเส้นทางหลักได้ก็ ถอนหายใจกันเลย ว่ารอดแล้ว ก่อนหน้านั้นก็ พอถึงที่พัก เราก็ตั้งโต๊ะเปิดเบียร์ดื่มกัน ฮ่า ๆ ผมกินไป 2 แก้วก็หลับไปแล้วครับ ที่จริงซื้อกันมา 8 ขวด ของ น๊อตกับก๊องคนละ 3 ของผม 2 แต่ก็ยังกินกันไม่หมดครับ เหลืออีก 3 ขวด เพราะไม่ไหวกันแล้ว เหนื่อยมาก คืนนี้ก็หลับลืมโลกกันเลย

อย่าลืมอ่านต่อภาค 2 นะ กับเช้าวันใหม่ที่ บ้านสวนอ้อมสุข ณ อัมพวา

ดอยภูแว : เทือกเขาภูคาประกอบด้วยภูเขาหลายลูก สำหรับดอยภูแว นับเป็นภูเขาที่สวยที่สุดมีทางเดินขึ้น 2
เส้นทาง คือทางบ้านด่าน ทางสูงชันแต่ใกล้ และทางบ้านปางควาย ทางไม่สูงชัน แต่ไกลกว่า ทางหลังที่นิยม
มากกว่า เพราะเดินไปเรื่อยๆ จากเชิงเขาขึ้นไปถึงบ้านห้วยปู้ด ใช้เวลา 3 – 4 ชั่วโมง ค้างคืนที่หมู่บ้านบนเขานี้
รุ่งเช้าจึงเริ่มเดินขึ้นดอยภูแวใช้เวลาครึ่งวันถึงยอดดอย ไหล่เขาเป็นที่ราบเล็กๆ มีต้นไม้แคระขึ้นเป็นกลุ่มอยู่พอให้ตั้งแค้มป์ได้ การชมดอยภูแวต้องเดินเลาะสันเขาไปอีกลูกหนึ่งแล้วหันกลับมามองดอยภูแว จะเห็นความสวยงาม
ของภูเขาที่มีพรมธรรมชาติคือหญ้าปกคลุมอยู่ ความสวยงามจะมีมากเป็นพิเศษในช่วงบายแก่ทุ่งหญ้าสีเขียวสดยามโดนแดดสาดส่องจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองตามแสงแดด นับเป็นความงามในความเหนื่อยที่ต้องแลกมา
ความสูงของดอยภูแว 1,837 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

ข้อมูลจาก: http://www.tripsthailand.com/th/doiphuwae.php

การเดินทางเริ่มต้นที่บ้านก๊อง เพื่อนเตรียมรวมพล เสบียงอาหาร และข้าวของเครื่องใช้ที่ต้องขนไป ในระหว่างที่รอ ก็เปิดโทรศัพท์ดูรายการอะไรเรื่อยเปื่อย ไปจ๊ะเอ๋กับ รายการหนึ่ง ที่กำลังนำเสนอข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวเกี่ยวกับเมืองน่าน ว่ามีอะไรบ้าง ผมจะรายการไม่ได้แล้ว ว่ารายการอะไร มันช่างประจวบเหมาะเสียจริงๆ

หลังจากที่มากันครบองค์ประชุมแล้ว เราก็เดินทางไปขึ้นรถที่ สถานีขนส่ง จุดพักรถสายเหนือสถานีรังสิต เพราะขี้เกียจเข้าไปที่หมอชิต มันไกลและเปลืองค่าเดินทางของเราด้วย และช่วงที่เราไปมันไม่ใช่เทศกาล เราจึงตัดสินใจขึ้นรถที่จุดนี้ เราซื้อตั๋วรถสาย กรุงเทพฯ – น่าน(ข) รถออก 20.30 น. จากหมอชิต มาถึงที่ รังสิตก็ประมาณ 21.00 โดยประมาณครับ ค่าตั๋ว 497 บาท (โอ้ววว) ก็เพราะมันเป็นรถ ปรับอากาศชั้น 1 น่ะซิ มันเลยแพง

เวลา ประมาณ 10.30 น. ถึงจุดพักรถที่ อ.อินทร์บุรี จ.สิงห์บุรี พักลงมาหาอะไรรองท้องซักหน่อย อิอิ เราลงมาใช้ิสิทธิ์ ที่ได้บัตรอาหารมา (รถโดยสารปรับอากาศ ชั้น 1 จะมีตั๋ว แลกอาหารและน้ำครับ มันแพงตรงนี้นี่เอง) หลังจากกินกันแล้วก็ ขึ้นรถ หลังจากนั้นก็ “ยิงยาว” ไปตื่นเอาตอนที่ รถจอดส่งคนที่ อ.เวียงสา จ.น่าน แหละครับ โอ้โฮ ตอนนี้หมอกลงจัดมาก จะเอาเสื้อกันหนาวที่เตรียมมาก็ไม่ได้ เพราะมันอยู่ใต้ท้องรถ ต้องเอาผ้าห่มประทังไปก่อน

เย้ และแล้วเราก็มาถึง สถานีขนส่ง จ.น่าน ประมาณ 7.00 น. ท้องฟ้าที่นี่ตอนเช้าๆ สวยมาก มันดูปลอดโปร่ง และอากาศเย็นชื่นใจ จนต้องเอา เสื้อกันหนาวมาใส่ – -” ตอนนี้เริ่มปากสั่นแล้ว จากนั้น เราก็โทรไปหา ญาติก๊อง ที่นัดไว้ตอนก่อนจะเดินทาง เพราะเราจะเอาพวกสัมภาระไปฝากไว้ที่ห้องเขาก่อน และเดินชมเมืองน่าน ตามที่ได้วางแผนไว้ เมืองน่านเองเป็นเื่มืองเก่า ที่ดูสะอาดตามากครับ เป็นเมืองท่องเที่ยว ที่ไม่น้อยหน้า จ.พระนครศรีอยุธยา เลย มีวัดและโบราณสถานเก่าแก่ ที่ยังคงเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

ภาพด้านบนเป็นภาพของ วัดภูมินทร์* ซึ่งผมเองถ่ายด้านหน้ามาแต่ว่าภาพไม่ชัด มันค่อนข้างย้อนแสง เลยนำภาพด้านหลังและด้านในมาให้ชมกันครับ

วัดภูมินทร์

อยู่ใกล้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่านเป็นวัดที่มีลักษณะแปลกกว่าวัดอื่น ๆ คือ โบสถ์และวิหาร สร้างเป็นอาคารหลังเดียวกัน ประตูไม้ทั่งสี่ทิศ แกะสลักลวดลายงดงามโดยฝีมือช่างเมืองน่าน นอกจากนี้ฝาผนังแสดงถึงชีวิตและวัฒนธรรมของยุดสมัยที่ผ่านมา ตามพงศาวดารของเมืองน่าน วัดภูมินทร์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2139 โดยเจ้าเจตบุตรพรหมมินทร์ สร้างขึ้น หลังจากขึ้นครองนครน่านได้ 6 ปี ปรากฏในคัมภีร์เมืองเหนือว่าเดิมชื่อ “วัดพรหมมินทร์ “ ซึ่งเป็นชื่อของเจ้าเจตบุตรพรหมมินทร์ ผู้สร้างแต่ตอนหลังชื่อวัดได้เพี้ยนไปจากเดิมเป็นวัดภูมินทร์ดั้งกล่าว ความสวยแปลกของวัดภูมินทร์ที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนเป็นหนึ่งเดียวในประเทศไทยคือ เป็นพระอุโบสถและพระวิหารสร้างเป็นอาคารหลังเดียวกัน เป็นทรงจัตุรมุข (กรมศิลปากร ได้สันนิษฐานว่าเป็นอุโบสถจัตุรมุขหลังแรกของประเทศไทย) นาคสะดุ้งขนาดใหญ่ แห่แหนพระอุโบสถเทินไว้บนกลางลำตัว ตรงใจกลางพระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่สี่องค์ ประทับนั้งบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ออกด้านประตู ทั้งสี่ทิศ เบื้องพระปฤษฎางค์ชนกัน ภายในพระอุโบสถ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังศิลปกรรมไทลื้อ ที่เล่าเรื่องชาดก ตำนานพื้นบ้าน และความเป็นอยู่ของชาวน่านในอดีต

สามร้อยปีต่อมา วัดภูมินทร์ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่สมัยเจ้าอนันตวรฤทธิเดช เมื่อ พ.ศ.2410 (ปลายสมัยรัชกาลที่ 4) ใช้เวลาซ่อมนานถึง 7 ปี จิตรกรรมฝาผนังในวิหารหลวงก็เขียนขึ้นในช่วงนี้ ภาพจิตรกรรมหรือ “ฮูบแต้ม” ในวัดภูมินทร์เป็นชาดกในพุทธศาสนาแต่ถ้าพิจารณารายละเอียดของวิถีชีวิตของคนเมืองในสมัยนั้น มีภาพที่น่าสนใจอยู่หลายภาพเช่น ภาพธรรมเนียมการอยู่ข่วง ของชาวไทลื้อ พ่อแม่ จะอนุญาตให้หนุ่มสาวพบปะกันที่ชานบ้านในเวลาค่ำ ขณะหญิงสาวกำลังปั่นฝ้าย หรือ “อยู่ข่วง” หากสาวเจ้าตกลงปลงใจด้วยก็จะจัดพิธีแต่งงาน หรือที่เรียกว่า “เอาคำ ไปป่องกั๋น” หรือเป็นทองแผ่นเดียวกัน การค้าขายแลกเปลี่ยนในชุมชน ภาพชาวพื้นเมือง ซึ่งอาจเป็นชาวเขา “เป๊อะ” ของป่าบนศรีษะ เพื่อนำมาแลกเปลี่ยนกับคนเมือง ภาพปู่ม่าน ย่าม่าน ภาพนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพที่งามเป็นเยี่ยมของวัดภูมินทร์ มีการใช้สีแดง ฟ้าดำ น้ำตาลเข้มเป็นปื้นใหญ่ๆคล้ายภาพสมัยใหม่

ต่อมาเป็นวัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร มีพระธาตุเจดีย์ช้างค้ำประดิษฐานอยู่

พระธาตุเจดีย์ช้างค้ำ
พระธาตุเจดีย์ช้างค้ำ เป็นบูชนียสถานสำคัญที่เป็นประธานของวัด ตั้งอยู่ในเขตพุทธาวาสตรงแนวตะวันตกด้านหลังวิหารหลวง ก่อเป็นเจดีย์สวมพระบรมธาตุไว้ภายในชาวบ้านเรียกว่าพระธาตุหลวง สัณฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสซ้อนกัน 3 ชั้น กว้างด้านละ 9 วา สูงตั้งแต่พื้นดินถึงยอด 16 วา 2 ศอก องค์เจดีย์ก่ออิฐถือปูน ชั้นล่างสุดยกขึ้นไปประมาณ 5 วา ฐานชั้นที่ 2 ทำรูปช้างโผล่หน้าลอยออกมาครึ่งตัว ขาหน้าคู่ยืนพ้นออกมานอกเหลี่ยมฐานลักษณะรองรับฐานชั้นที่ 2 ไว้ เฉพาะช้างที่อยู่ตรงมุมทั้ง 4 ด้าน ประดับเครื่องอลังการตรงบริเวณตระพองและรอบคอเป็นพิเศษ แตกต่างจากช้างเชือกอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งมิได้ตกแต่งประดับประดาสิ่งใด เหนือขึ้นไปเป็นฐานปัทม์ซ้อนกัน 3 ชั้น และเป็นองค์ระฆังลังกาที่ปรากฏอยู่ทางเหนือทั่วไปเหนือองค์ระฆังทำเป็นฐานเบียงรองรับมาลัยลูกแก้ว ซึ่งลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นส่วนยอด ตรงยอดทำเป็นปลี ภาษาเหนือเรียกว่า มานข้าว

ข้อมูลจาก: http://www.geocities.com/CapitolHill/Congress/7905/watthai/wthai_5.htm

แล้วก็เดินๆ ไปเรื่อยๆ ไปดูตลาดเมืองน่านบ้าง เห็นอะไรก็ถ่ายๆๆ ดอกแดงๆ นี่อะไรไม่รู้ เห็นสวยดี

ในตลาดสดของเขา สด สมชื่อจริงๆ มีพืชผักนานาชนิด บางก็รู้จักบ้างก็ เพิ่งเคยเห็น ผักที่เขานำมาขายนี่ก็เป็นผลิตผลทางการเกษตรของชาวน่านเขาล่ะ มีพืชผักแปลกๆ ที่ๆ ภาคกลางไม่มี ผมเองก็จำชื่อไม่ค่อยได้ ดูจากพืชผักแ้ล้ว เชื่อได้เลยว่า เมืองน่านเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยน้ำ มีมะนาวที่ผมใหญ่ๆ น้ำเยอะมาก เมล็ดก็ไม่มี อยากได้ต้นพันธ์มาปลูกไว้ที่บ้านมากๆ

วัดหัวข่วง*เป็นสีแดงสะดุดตาจริงๆ

วัดหัวข่วง

ตั้งอยู่ที่ตำบลเวียงใน อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน สร้างด้วยศิลปล้านนา อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22 และมีจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามภายในพระวิหาร วัดหัวข่วง มีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะทั่วไปคล้ายคลึงกับพระเจ้าทองทิพย์ เฉพาะพระพักตร์แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลผสม ระหว่างศิลปะพระพุทธรูปปางมารวิชัยและ พระพุทธรูปศิลปะล้านนา ส่วนชายจีวรที่ยาวมาจรดบั้นพระองค์แลดูสั้นกว่าปกติ อาจจะเป็นเพราะการยืดส่วนบั้นพระองค์ให้สูงขึ้น รับกับพระวรกายที่เพรียวบาง พระพุทธรูปองค์นี้คงมีอายุระหว่างครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 21เจดีย์วัดหัวข่วง ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ อิทธิพลศิลปะล้านนา ฐานล่างทำเป็นหน้ากระดานสี่เหลี่ยมรับฐานบัวลูกแก้ว 2 ชั้น มีชั้นหน้ากระดานคั่นกลาง ฐานบัวลูกแก้วชั้นบนย่อเก็จรับกับเรือนธาตุไปจรดชั้นบัวถลาใต้องค์ระฆัง ส่วนเรือนธาตุมีซุ้มจระนัมด้านละซุ้ม ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริด ที่มุม ผนังทั้งสองข้างปั้นเป็นรูปเทวดาทรงเครื่องยืนพนมมือ เหนือชั้นอัสดงตอนสุด เรือนธาตุเป็นชั้นบัวถลาซ้อนกัน 3 ชั้น องค์ระฆังมีขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ ลักษณะของรูปทรงโดยส่วนรวมคล้ายคลึงกับเจดีย์วัดโลกโมลี อำเภอเมือ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งสร้างขึ้นระหว่างรัชกาลพระเมืองเกษเกล้า ราว พ.ศ. 2071 แต่ส่วนฐานล่างและชั้นบัวถลาของเจดีย์องค์นี้ยืดสูงขึ้น ทำให้มีลักษณะเรียวสูงกว่า แสดงถึงพัฒนาการทางรูปแบบที่ช่างเมืองน่านดัดแปลงนำมาใช้ในระยะหลัง ซึ่งคงมีอายุไม่เก่าไปกว่าครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 21

ข้อมูลจาก: http://www.geocities.com/CapitolHill/Congress/7905/watthai/wthai_8.htm

นี่เป็นระดับน้ำที่ท่วมเมืองน่าน เมื่อปี 2549 ระดับน้ำท่วมสูงกว่าื้พื้นถนน 2.70 เมตร สูงมากๆ ครับ ปีนี้ไม่ทราบว่าพี่น้องชาวน่านจะท่วมกันกี่เมตร ตรงจุดที่เราไปยืนถ่ายรูปนั้นเป็น ไม่ไกลจาก วัดพระธาุตุแช่้แห้ง* ซักเท่าไหร่

พระธาตุแช่แห้ง วัดพระธาตุแช่แห้ง หมู่ 3 บ้านหนองเต่า ตำบลม่วงตี๊ด กิ่งอำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน เดิมเป็นวัดราษฎร์ ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง ประดิษฐานอยู่ ณ กิ่งอำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไปประมาณ 3 กิโลเมตร องค์พระธาตุตั้งอยู่บนเนินเขาลูกเตี้ย ๆ เป็นสีทองสุกปลั่ง สามารถมองเห็นได้แต่ไกล เนื่องจากสูงถึง 2 เส้น เป็นอนุสรณ์ของความรักและความสัมพันธ์ ระหว่างเมืองน่านกับเมืองสุโขทัยในอดีต

ข้อมูลจาก: http://th.wikipedia.org/wiki/วัดพระธาตุแช่แห้ง

เว็บไซต์ของวัดพระธาตุแช่แห้ง http://www.ch.or.th/

จากนั้นก็เดินลัดเลาะไปตามถนน ไปเจอเสาไฟจราจรเขา ดูเก๋ดี นี่แหละ สมเป็นเมืองท่องเที่ยวจริงๆ

ติดตามตอนต่อไป……

แผนที่ตัวเมืองน่าน

แผนที่ตัวเมือง จ.น่าน