เว็บทริปสุดทอล์ค ต้องทอล์คทูทริป » เที่ยวภูเขา

ดอยภูเข้ จ.น่าน ตอนจบ

Talk2Trip — Sat, 08 May 2010 09:25:28 +0000

เช้าวันนี้ก็ทำเหมือนเดิม ตื่นมาก่อกองไฟเพื่อชงกาแฟ และต้นน้ำเพราะน้ำดื่มที่เตรียมมาหมดแล้ว จึงต้องต้มน้ำที่ได้มาจากลำธาร ทิ้งไว้ให้มันตกตะกอน และกรอกใส่ขวดเพื่อนำไปดื่มระหว่างทางที่เดินกลับ เช้านี้ก็รวมกับข้าวที่เหลือมาทำให้หมด เพื่อลดภาระ ไม่ต้องขนกลับไปให้หนักกระเป๋า แต่ก็ยังมีพวกอาการสำเร็จรูปที่ยังไม่ได้เปิด จึงเก็บไว้ให้โรงเรียน ตชด.ได้ใช้ เช้านี้ลมค่อนข้างแรง จึงต้องเอาแผนที่มาขึงกันลมไว้ จนทำกับข้าวเสร็จ ทานกินจนอิ่มก็จัดเตรียมข้าวของสัมภาระ เพื่อเดินทางกลับ ก่อนจะลงไปก็ต้องขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึกซักเล็กน้อย เป็นการส่งท้ายทริปภูเข้ พวกเราลงกันประมาณ 9 โมงเช้า ซึ้งแดดเริ่มแรงแล้ว เส้นทางที่เดินกลับนั้นทำให้หวาดเสียวมาก ไม่คิดว่าตอนกลางคืนที่พวกเราเดินขึ้นมาจากทางเส้นนี้จริงๆ ทางเดินเป็นแนวดิ่งทำให้ต้องระวังทุกย่างก้าว หากพลาดละก็ ไปตามเก็บที่ตีนเขาแน่นอน ยิ่งเดิน แดดกยิ่งร้อน จนลงมาถึงตีนเขาลูกแรก ทำให้เย็นขึ้นมาบ้างเพราะเจอกับลำธาร และต้นไม้เขียวๆ พอให้หายร้อนไปได้พักใหญ่ จากนั้นก็ต้องมาลุยกันต่อ อีกระยะหนึ่ง คิดถึงโฆษณาของกระทิงแดงเลย ว่าเป้าหมายมีไว้พุ่งชน เพราะเราต้องกำหนดเป้าหมายว่าเราจะไปพักตรงไหน แล้วก็รีบเดินเพื่อไปพักตรงที่มีต้นไม้ เพราะอากาศร้อนมากจริงๆ พอเดินมาพ้นจากทุ่งนาแล้ว มาถึงทางแยกที่เราเจอกับลูกหาบ เดินไปอีกระยะหนึ่งก็เจอกับชาวบ้านที่กำลังช่วยกันเกี่ยวข้าว เก็บข้าว เขามีรถ 6 ล้อมารับถึงที่ ไอ้ผมเองก็รีบเดินเพื่อจะให้ถึงที่ ตชด.ไวๆ เพราะอากาศมันร้อนขึ้นๆ แต่พอเดินไปก็เห็นว่าคนอื่นยังเดินตามมาไม่ทัน ก็เลยหยุดรออยู่กับโฟม ซักพักมีรถ 6 ล้อวิ่งเข้ามา บรรดาลูกทัวร์ของผมก็ติดรถเขาไปหมดเลยเหลือผมกับโฟมอยู่ 2 คน ที่ต้องเดินต่อ ผมก็เดินกลับไปเส้นทางเดิมที่มา ตอนนี้น้ำหมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือเลย จึงไม่อยากหยุดพัก เพราะยิ่งพักก็ยิ่งเหนื่อย จึงเร่งเดินๆๆ ให้ถึงที่โรงเรียน ตชด. ไว้ๆ จนมาถึงผมก็ถอดเสื้อแล้วล้างตัวก่อนเลย เพราะอยากโดนน้ำมากในตอนนี้ คนอื่น ๆ ที่มากับรถ 6 ล้อยังมากันไม่ถึง ผมจึงไปนอนรออยู่ข้างล่าง หลังจากที่มากันครบแล้ว อาบน้ำอาบท่าและจัดสัมภาระเรียบร้อย ทีนี้ก็รอรถของลุงมารับ แต่ลุงแกไม่มารับที่ ตชด. แกดันมารับที่ปากทางเข้า เพราะแกไม่กล้าขับขึ้นมาอีก พอขึ้นรถลุงแล้วก็จองตั๋วนอนกันละครับ ด้วยความเหนื่อย แต่เมื่อลุงขับไปได้ซักระยะหนึ่ง เบรกก็ร้อนขึ้นมาอีก จนต้องจอดรถเพื่อพักแต่ก็ยังต้องทำเวลา เพราะว่าตั๋วที่จองไว้ รถออกจากน่านเวลา 18.30 น. ลุงก็เร่งสุดฝีเท้าเลย กลัวว่าเราจะมาไม่ทันรถ พอมาถึงที่ บขส.น่านก็ขอลุงถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกซักหน่อย ต่างคนก็ต่างไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด และตุนอาหารเพื่อไปทานกันบนรถ เพราะเย็นนี้ในโปรแกรมกะว่าจะทานข้าวที่บขส. แต่ด้วยเวลามี่มันเหลือน้อยจึงต้องกินขนมและอาหารว่างไปก่อน หลังจากรถแวะที่พิษณุโลกแล้ว ต่างคนก็ต่างหลับไม่รู้เรื่องเลย เป็นอันจบการเดินทางทริปภูเข้ ที่ไม่ถึงภูเข้

ทริปสุดโหด ดอยภูเข้ น่าน ตอนที่ 2

Talk2Trip — Sat, 08 May 2010 06:05:00 +0000

ในวันที่ 2 นี้ ตื่นมาประมาณ 7 โมงเช้า ผมก็เอาไม้ทำฟืนที่ลูกหาบหาไว้ให้เมื่อคืนนี้มาก่อกองไฟ เพื่อต้มน้ำชงกาแฟตอนเช้า คนอื่นๆยังไม่ลุกกัน พอก่อกองไฟได้ซักพักก๊องก็ลุกมาช่วยเตรียมน้ำให้ พี่ลูกหาบเข้ามาถามว่าจะขึ้นยอดภูเข้กี่โมง พวกเราปรึกษากันอยู่สักครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจที่จะไม่ไปต่อ ขอนอนพักอยู่ตรงนี้ซักวันและพรุ่งนี้ค่อยลง เพราะเหนื่อยและล้ากันมาตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเจอเหตุการณ์ที่ไม่ได้ตระเตรียมไว้ล่วงหน้าว่าจะต้องเดินป่ากันตอนกลางคืน จึงขอปักหลักตั้งฐานอยู่ ณ ที่เดิมนี่แหละ เพื่อจะได้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่และจะลงจากภูวันรุ่งขึ้น พี่ลูกหาบจึงลงไปตัดน้ำที่ลำธารให้เพื่อใช้ล้างจาน ล้างหน้า ตอนนี้คนยังไม่ยอมลุกมาจากที่นอน เราจึงพัดเอาควันเข้าไปในเตนท์เพื่อไล่ยุง 555+ คนก็หนีออกมายังกับผึ้งแตกรัง เพราะทนดมควันไม่ไหว พอน้ำร้อนเดือดได้ที่ ก็เทใส่แก้วชงกาแฟกันยามเช้า จากนั้นก็มาหากับข้าวกับปลากินกัน ในทริปนี้ได้หม้อสนามของทหารมา 4 ใบ เอาไว้สำหรับต้นน้ำ หุงข้าว และอื่นๆอีกมากมาย เป็นหม้อสารพัดประโยชน์จริงๆ เช้านี้มียำรวมมิตร ใส้กรอก หมูยอ ใส่วุ้นเส้น และ ต้มจืดเห็ดหลินจือ พอข้าวสุกก็ได้เวลารับประทานอาหารเช้าอย่างพร้อมหน้า ข้าววันนี้เป็นมือแรกที่ทำกินกัน ข้าวหุงออกมาได้สวยน่ากินเชียวแหละ พอทานกันอิ่มหนำแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของวันนี้หมดไปกับการนอนพักผ่อน และเดินสำรวจทางรอบๆ ตรงจุดที่เราอยู่นี้เป็นคล้ายๆ คอกวัว ที่ชาวบ้านแถวนี้เขาจะเรียกกันว่า “ปางวัว” ตอนกลางวันจะเห็นมูลวัวอยู่เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเมื่อคืนที่เดินกันขึ้นมานั้น จะเหยียบ หรือ นั่งทับมูลวัวไปบ้างหรือป่าว พอเข้าช่วงบ่ายอากาศเริ่มร้อน เพราะไม่มีต้นไม้ที่คอยให้ร่มเงาซักต้นเลย ช่วงบ่ายนี้ก็หาอะไรกินได้เรื่อยๆ ทั้งต้มมาม่า ยำโน่นนี่ก็ว่าไป พอกินมากๆเข้าก็ต้องไปสำรวจธรรมชาติ ผมเดินหาทำเลที่ตั้งเหมาะๆ ที่ไกลสายตาผู้คนและ หลบกระแสลม เมื่อได้ที่แล้วก็วางกับระเบิดไว้ 1 ลูก โล่งสบายแล้วทีนี้ ใครที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์การถ่ายหนักในป่า ให้หาโอกาสไปลองกันนะครับ ……

จากนั้นต่างคนก็พัอผ่อนเอาแรงกันต่อ จนเกือบเย็น ก็ลุงมาถ่ายรูปเล่นกันซักหน่อย พอก่อกองไฟเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มาทำอาหารมือเย็นกัน มื้อนี้มีผัดมาม่าทรงเครื่อง กับยำไข่เค็ม และอย่างอื่นอีกแต่จำไมได้ เพราะอาหารที่เตรียมมาเยอะมาก พออาทิตย์ใกล้ตกดินก็กระโดนโพสท่ากับอย่างเมามันส์ ได้มาหลายช๊อตเลยก็ว่าได้ เมื่อตะวันหมดก็มาล้อมวงทานข้าวกัน หลังจากที่กินอิ่มแล้ว ก็มานั่งล้อมกองไฟ พูดคุยกันทั่วๆไป ทำให้นึกถึงกีต้าร์ซักตัว มาดีดเล่นกับ ช่วยสร้างบรรยากาศได้อีกเยอะเลยทีเดียว แต่กว่าจะได้นอนก็ต้องหาอะไรมาเล่นซักหน่อย เพราะเพิ่งหัวค่ำอยู่ หลายคนยังไม่ง่วงนอน จึงเอาไพ่มาเล่นกัน ทริปนี้ไม่มีเครื่องดื่มแก้หนาว เลยต้องเอามะนาวที่ซื้อมาผ่าเป็นซีกๆ แล้วจิ้มเกลือ ใครเป็น Slave ต้องกินให้หมด พูดไปแล้วเกิดอาการเปรี้ยวปากอยากกินมะนาวขึ้นมาทันที วันนั้นผมเองโดนไปหลายลูกอยู่เหมือนกัน กินจนเข็ดฟันไปเลย ซักพักก็เริ่มหนาวเพราะน้ำค้างลง จึงหลบเข้าไปในเต้นท์ แล้วก็หลับไปเลย

บันทึกทริปสุดโหด ดอยภูเข้ จ.น่าน ตอนที่ 1

Talk2Trip — Sat, 08 May 2010 01:31:51 +0000

ภูเข้ 26 พ.ย. 2552

การเดินทางครั้งนี้เริ่มต้นขึ้น ณ จุดๆเดิมของพวกเรา นั่นคือ สถานีขนส่งหมอชิตใหม่ ทริปนี้เราได้ผู้ร่วมเดินทางมาเพิ่มอีก 3 คน จากที่จองตั๋วไว้ 8 คน มี 2 คนขอสละสิทธิ์ไม่ไปในครั้งนี้ จึงทำให้มีตั๋วว่าง 2 ที่ เราจองตั๋วไป-กลับ ค่าตั๋วคนละ 497 บาท สมาชิกที่ร่วมเดินทางในครั้งนี้มี ผม ก๊อง น๊อต กร ออย โฟม ซึ่งเป็นรุ่นน้องที่เรียนมาด้วยกันทั้งนั้น โชคดีที่ตั๋วที่เราจองเป็น 8 ที่ ๆ อยู่ชั้น 2 ของรถ อยู่ชั้นล่างทำให้เราได้รับอิสรภาพอย่างเต็มที่ ต่างจากผู้โดยสารท่านอื่นๆ รถออกเวลา 20.30 น. พอรถเคลื่อนที่ เราก็เริ่มสนุกสนานกับการเตรียมตัวเดินทาง การแบ่งหน้าที่ในการซื้อของ และวางแผนในการเดินป่า รวมกับการอัด VDO รายการนำเที่ยวของเราอีกด้วย พอเราอัดไปได้ซักพักหนึ่ง ไฟตรงที่เรานั่งอยู่ก็ดับลง มันเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า “มึงเสียงดังไปแล้วนะ กูรำคาญ” แต่พวกเราก็ไม่วายที่จะเล่นต่อ เพราะว่าเอาไฟฉายมาด้วย ฮิฮิ พออัด VDO เสร็จก็ต่างคนต่างนอน เก็บแรงไว้วันพรุ่งนี้ต่อไป

พอได้เวลาตื่นมา ก็ถึงสถานีขนส่งจังหวัดน่านพอดี ต่างคนก็เอาสัมภาระลงจากรถ สัมภาระเราค่อนข้างเยอะ พอลงมาจากรถทุกคนต้องหันมองเห็นตาเดียวกันเลย เพราะมันเยอะมาก พอสำรวจของแล้ว สรุปว่าเราลืมเต้นท์ไป 1 หลัง ซึ่งวางไว้ข้างประตูบ้าน ทำให้คืนนี้เราต้องนอนเบียดกับสัมภาระแล้วละ จากนั้นก็โทรหาป้าของก๊อง ให้ป้าหารถให้ ซักพักรถก็มาถึง เป็นรถสองแถวสีแดง พอคนขับลงมาจากรถ เราก็มองหน้ากัน แล้วพูดแบบเดียวกันว่า “คนเดิม” ใช่แล้ว เป็นลุงคนเดิมกับที่เคยพาเราไปส่งที่ดอยภูแว มาแล้วครั้งนึง ลุงแกก็ทำหน้างงๆ ตอนที่เห็นพวกผม 3 คนนะ เหมือนจะจำได้ กึ่งไม่ได้ สรุปแล้วแกคงจะ คลับคล้ายคลับคลาแหละ ว่าเคยเห็นหน้าพวกเราแล้ว ผมว่าเวลาที่ไปเที่ยวที่ไหนแล้วมีคนจำหน้าเราได้ มันรู้สึกดีนะ มันเหมือนเราเป็นญาติพี่น้อง เป็นครอบครัวเดียวกัน บ้านเดียวกัน ที่ไปมาหาสู่กัน รู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่ประเทศไทยจริงๆครับ พอเอาของขึ้นรถลุงหมดแล้วก็ไปยังตลาดสด ที่เคยซื้อกันชื่อ ตลาดตั้งจิตอนุสรณ์ บรรยากาศของตลาดนี้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปเท่าไรนัก คนยังมาจับจ่ายใช้สอยกันเยอะเหมือนเดิม แต่ที่ผมเห็นอย่างหนึ่ง ก็คือ ไม่มีนักท่องเที่ยว มาซื้อกับข้าวแบบพวกเราบ้างเลย?

ก็แปลกนะ ผมมา 2 ครั้งแล้ว ยังไม่เจอนักท่องเที่ยวแบบพวกเราบ้างเลย ดีที่ไปภูแวยังเจอพี่ๆจาก trackingthai เอารถตู้ไปจอดกัน ก็สบายไปอีกแบบ ไม่ต้องหารถเองแบบพวกเรา พอเราซื้อของเสร็จแล้วก็ไปซื้อน้ำ ถังละ 5 ลิตรเพื่อขนขึ้นไปกินใช้ดื่มบนทางขึ้นเขา ระหว่างนั้นผมเห็นฝรั่งคนหนึ่ง เขาถือไม้เท้า ที่ปลายแหลมๆ จิ้มไปที่ถุงพลาสติก กระดาษ ที่อยู่ริมถนน ในตอนแรกผมก็คิดว่าตรงนั้นคงเป็นหน้าบ้านของฝรั่งคนนั้น แต่ไม่ใช่ เพราะเขายังเดินเก็บขยะต่อไป ใส่กล่องที่เขาห้อยไว้ที่เอว น่าชื่นชมมากครับ ที่ทำให้บ้านเมืองสะอาด ปราศจากขยะ พอออกมาจากตัวเมือง อากาศก็เริ่มเย็นๆ ลองเอาที่วัดอุณหภูมิขึ้นมาดู พบว่าตอนนี้อุณหภูมิอยู่ที่ 19 องศา กำลังสบายเลยครับ พอลุงถึงบ้านเขาก็รับแฟนขึ้นมาบนรถ เราก็ยังไม่วาย ที่จะขอยืม ช้อนและซ่อมจากบ้านลุง เพื่อเอาไปใช้บนเขาด้วย ?เพราะที่เตรียมมาลองเช็กดูแล้ว ไม่พอ ลุงก็ใจดีไปหยิบช้อนซ่อมมาให้เรามัดนึง เหอะๆ (ขากลับก็ไม่ได้คืนลุงแกเลย) พอเข้าสู่อุทยานแห่งชาติดอยภูคา ถนนก็เริ่มคดเคี้ยว เส้นทางเริ่มน่าหวาดเสียวมากขึ้น มีทางขึ้น ทางลงและโค้งหักศอก ถ้าใครไม่ชำนาญเส้นทาง ให้ขับช้าๆใช้เกียร์ต่ำเข้าไว้นะครับ เพราะอันตรายมาก พอขับไปได้ซักระยะหนึ่ง ขณะที่เรากำลังเพลิดเพลินกับทัศนียภาพที่รายล้อมไปด้วยภูเขาและต้นไม้ใบหญ้า ก็ได้กลิ่นไหม้ ที่มาจากจานเบรก แต่เราก็ไม่ได้ตกใจอะไร จนควันขึ้น ลุงแกจึงหยุดรถ แล้วเปิดประตูลงมาดู พร้อมกับพูดว่า “พังแล้วๆ” ซึ่งจริงๆมันเป็นเรื่องปกติขคนขับรถอยู่แล้วที่ต้องเจอกับ ครัชไหม้ เบรกไม้ ก็ลุงแกเหยียบเบรกแช่มาตลอดทางเลย จึงพักจานเบรกให้เย็นซักพักหนึ่งถึงจะไปต่อได้

จนมาถึงทางเข้าโรงเรียน ตชด. พวกเราก็ไม่แน่ใจว่าอยู่ตรงไหน เพราะไม่มีป้ายบอกทาง แต่ก๊องเองจำได้ว่าจะมีด่าน คนที่เคยมาเขาบอกให้เข้าตรงด่านนั้นแหละ เราจึงจอดถามที่ด่าน? คนที่ด่านเองรู้จักแต่ ร.ร. ตชด. แต่ไม่รู้จักดอยภูเข้ (T_T ถามใครๆ ก็ไม่รู้จัก) พอเข้าไปตามเส้นทางข้างๆด่านจะเป็นทางลูกรัง และเป็นหลุมเป็นบ่อตลอดทาง เราขับจนมาถึงแยกแล้วไม่รู้จะเลี้ยวไปทางไหน จึงจอดรถ แล้วก็โชคดีที่มีมอเตอร์ไซต์ขับมาคันนึง พวกเราพยายามเรียกแล้ว แต่เหมือนเขาหูหนวก ทำเป็นไม่ได้ยิน ก็เลย งงๆ กันว่า เขาเป็นอะไรของเขาวะเรียกไม่จอด จนมีคนเดินมาอีกคน เราก็ถามว่า โรงเรียน ตชด. อยู่ไหน เขาก็ยิ้มๆ แล้วก็เดินต่อ จนลุงต้องเดินเข้าไปคุยเอง – -* โรงเรียน ตชด. อยู่ซ้ายมือเรานี่เอง พอเข้าไปถึงที่ โรงเรียนตชด.แล้ว เขาให้ติดต่อเจ้าหน้าที่ๆนั่น เพื่อให้เจ้าหน้าที่นำทางไปให้ ตอนนี้พวกเราหัวแดงกันหมดทุกคนเลย เพราะทางที่เข้ามามีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด เราก็อยู่ในอาคารเรียนซักพัก พี่ที่เป็นเจ้าหน้าที่ ตชด. เขาก็วิ่งขึ้นมาจากตีนเขา เพราะไปคุมเด็กตัดหญ้าปลูกผักอยู่ที่นั่น เขาก็ตอนรับเราดีมากเลย ก็คุยกับพี่เขาอยู่ซักพักนึง เขาก็โทรไปบอกเจ้าหน้าที่อีกคนที่จะพาเราขึ้นไป แต่เราต้องรถถึงเย็นกว่าเขาจะมา ทำให้เราเสียเวลาเดินทางไปครึ่งวันแล้ว เราจึงหาอย่างอื่นทำไปก่อน

ตอนนั้นก็เวลาบ่ายกว่าๆแล้ว ทำให้พวกเราต้องสำรองพื้นที่ในกระเพาะเตรียมแรงไว้ เพราะคืนนี้อาจจะต้องนอนกันที่ ตชด. 1 คืน แล้วพรุ่งนี้เช้าออกกันแต่มืดเลย เพื่อเดิมให้ถึงยอดภูเข้ นี่คือความตั้งใจในทีแรก ซึ่งสถานะการณ์มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น… ระหว่างที่รอเวลาเราก็เอา แผนที่ประเทศไทย By talktrip มากางดู ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหน พี่เจ้าหน้าที่ก็สนใจ เพราะว่าเขาไม่เคยเห็นแผ่นที่ๆมันใหญ่ขนาดนี้มาก่อน 555+ เขาก็ชี้ว่าตรงนี้เคยไป ตรงนี้มีอะไร ก็ดีครับ ได้ความรู้เพิ่ม โรงเรียน ตชด.แห่งนี้ สมเด็จพระเทพฯ โปรดให้สร้างขึ้นมา เพื่อให้กับศึกษาแก่เด็กในถิ่นธุระกันดาร พอนั่งคุยกันซักพัก พี่ ตชด.ก็พาเดินเที่ยวรอบๆ โรงเรียน ว่ามีอะไรบ้าง เขาบอกว่ามีครูอยู่ 3 คน สอนทุกวิชาเลย เด็กๆที่นี่บางคนก็มาเรียนบ้างไม่มาบ้าง เนื่องจากต้องช่วยพ่อแม่ทำงาน เสื้อผ้าก็มีบ้างไม่มีบ้าง แต่งกันเท่าที่จะหาได้ อาหารกลางวัน ถ้ามีคนมาเลี้ยงเด็กๆ ก็ไม่ต้องเดินกลับไปทานข้าวที่บ้านและกลับมาเรียน เพราะระยะทางที่เดินทาง มันร่วมหลายกิโล จนผมเองรู้สึกว่าตัวร้อนเหมือนจะเป็นไข้ จึงกินยาแล้วก็นอนพัก

จนได้เวลาพี่เจ้าหน้าที่อีกคน ที่จะพาเราขึ้น เขามา เขาก็ถามว่าจะขึ้นตอนไหน ตอนนี้เลยหรือจะไปตอนเช้า ซึ่งตอนนี้ที่พี่เขาบอกก็ปาเข้าไป 6 โมงเย็นแล้ว พวกเราตัดสินใจกันซักครู่ ก็ตกลงกันว่าจะเดินทางตอนกลางคืนนี่แหละ ท้าทายดี ยังไม่มีใครเคยเดินป่าตอนกลางคืนด้วย ครั้งหนึ่งในชีวิต มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยว ก่อนจะขึ้นเราก็มาปูผ้าที่หน้า ตชด. ตั้งเตา เพื่อกินสุกี้กัน เนื่องจากผ้าเก็บผักไว้นาน มันจะเน่าได้ เลยกินกันซะก่อน ของจะได้ไม่เสีย พี่เจ้าหน้าที่เขาก็ใจดีเอา กระดูหมูมาให้เรา ทำน้ำซุบด้วย เราจึงชวนเขามานั่งร่วมวงด้วย พอกินกันเสร็จแล้ว ล้างจากชาม เรียบร้อยก็ แพ็คของใส่กระเป๋าของแต่ละคน แบ่งๆกันให้ไม่หนักเกินไป แต่ที่หนักหนาก็คือ เราเดินโดยไม่มีลูกหาบ ของทุกอย่างต้องขนกันไปเองหมดเลย พี่ตชด. พาเราลัดเลาะไปตามไหล่เขา ไปได้ซักระยะหนึ่ง ซึ่งเราก็หยุดพักกัน เพราะกว่าจะมาถึงตรงนี้ก็แทบแย่แล้ว พี่เขายังบอกว่า จะหาลุกหาบมาเพิ่มให้ แกก็หายไปพักใหญ่

จนได้คนมาเพิ่มอีก 2 คน เราจึงแบ่งของให้เขา เพื่อลดน้ำหนักลง แต่ละคนก็เฉลี่ยๆแล้ว ประมาณคนละ 30 กิโล ใจจริงก็อยากนอนมันแม่งตรงนี้แหละ เช้าค่อยเดิมต่อ เพราะเราใช้เวลา 2 ชม กว่าจะมาถึงจุดทางแยกนี้ มันนานมาก พอต้องเดินต่ออีกระยะหนึ่ง เราก็จะเหลือเพียง เป้ของส่วนตัวกับ กระเป๋ากล้อง แต่ของผมก็ยังหนักหนาอยู่มันมี แผนที่อยู่ด้วย ทำให้มันยังหนักอยู่ แต่ก็ยังดีกว่าตอนที่ไม่มีลูกหาบ ก่อนจะเดินทางต่อเราก็ถามลูกหาบว่า อีกไกลมั้ยจะถึงจุดกางเต้น เขาบอกไม่ไกล แต่นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางเลย (T_T อยากจะนอนมันตรงนี้เลยพอได้ยิน) เราก็เดินออกหน้าไปก่อน เขาบอกให้เราไปรอตรง 3 แยกต้นสน เราก็เดินๆไปเรื่อยๆ เส้นทางนี้เหมือนมีรถไถเข้ามาได้ แต่เส้นทางก็แย่มากๆ ขรุขระ และมีใส้เดือนตัวใหญ่ๆ ออกมาเพ่นพ่านเต็มไปหมดเลย ?บางตัวยาวเท่าไม้บรรทัดเลยก็มี ไม่รู้สาเหตุที่มันออกมากันเยอะขนาดนี้ พูดได้ว่าเหยียบตรงไหนก็เจอใส้เดือน เดินๆไปเจอตรงไหนก็พยายามหาที่หยุดพัก เพื่อรอคนอื่น เจอตรงไหนไม่มีใส่เดือดละเป็นได้นั่งสมใจ พอเดินไปตามเส้นทางก็จะหากับวัวฝูงหนึ่ง น่าจะเป็นวัวเลี้ยงเพราะเวลามันเดินมีเสียงกระดิกด้วย แสดงว่าเขาเลี้ยงมันไว้แถวนี้ พอถึงแยกต้นสนตามที่พี่เขาบอก ผมเองก็นั่งพิงกระเป๋าแหงนหน้าแล้วก็แอบงีบไปได้พักหนึ่ง ตอนนี้คาดว่า 4 ทุ่มแล้วครับ ตอนแรกก็คิดว่าเขาจะกางเต้นท์นอนแถวนี้ ในใจอยากนอนตรงนี้มากเลย แต่ไม่รู้จำกางได้ยังไง เพราะพื้นที่มันเอียงมากเลย พอลูกหาบมาถึง เขาก็พาเราเดินเข้าไป ลุยๆๆ ป่าไปเรื่อยๆ ทีนี้แกไม่รอเราเลย เพราะผมจะรั้งท้ายอยู่กับน๊อต ซึ่งทางเดินในป่ารกๆนี้มันจะมีทางแยก เหมือนอุโมงค์ เพราะพุ่มไม้มันบังแสดงไว้หมดเลย ทำให้เราหลงทางไปนิดนึง พอเดินๆไปเจอทางตัน จึงต้องเดินกลับ พอกลับมาถึงแยกก็เจอกรยืนอยู่ คอยฉายไฟให้ พอเดินจนพ้นป่านี้ไปแล้ว ก็เห็นแสงไฟอยู่ที่เบื้องล่างแบบลิบๆ ทางที่เดินตอนนี้จะเลาะไปตามไหล่เขา น่ากลัวมากครับ เพราะไม่รู้ว่ามันสูงแค่ไหน พอเดินไปตรงจุดที่ลูกหาบพักกันอยู่ เขาก็ลุกหนีเราไปซะงั้น (- -* เมิงจะไม่ให้กูพักเลยใช่มั้ย) ทางตรงนี้เดินลงน่ากลัวมากครับ หากคุณเคยเดินป่า เคยไปภูแว ภูสอยดาว ผมบอกได้เลยว่า จิ๊บๆครับ มาเดินตรงนี้แล้วคุณจะรู้สึกถึงความเหนื่อย เส้นทางเขาไม่ได้ทำไว้ให้นักท่องเที่ยวเดิน แต่มันเป็นทางสำหรับชาวเขาที่เขาเอาไว้เดินทำนากัน มันจะตัดตรงๆ ขึ้นตรงๆ ลงตรงๆ เพราะถ้าเลี้ยวมากมันจะเสียเวลา

พอเราลงไปตีนเขา ก็พบกับป่ารกๆอีกครั้ง ทีนี้ต้องลุยน้ำกันด้วยครับ พอขาขึ้น อันนี้ต้องอาศัยมือยึดเกาะมากหน่อย เพราะว่ามันชันและลื่นอีกต่างหาก พอพ้นป่ามาได้ก็เห็นทุ่งนาข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้ว ผมเดินไป ถ้าหยุดตรงไหนก็หลับตรงนั้นเลย เพราะหมดแรงจริงๆ จะให้นอนถึงเช้าก็ได้เพราะอารมณ์ตอนนี้นอนตรงไหนก็ไม่สนใจแล้ว อากาศตอนนี้ไม่รู้ว่ากี่องศา แต่รู้สึกได้เวลาลมเย็นๆมาสัมผัสกับเหงื่อที่โทรมกาย ทำให้ชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก พอถึงบ้านของชาวคนที่ปลูกอยู่กลางนา ผมก็คิดในใจว่าคงจะพักกางเต้นท์ตรงนี้ แต่ไม่เลยครับ ยังเดินต่อกันอีก เขาบอกว่าจะถึงแล้ว ผมเริ่มเดินเหมือนคนที่วิญญาณออกจากร่าง เพราะทางขึ้นตรงนี้เป็นป่ารกๆ มองทางไหนก็มีทางเดินเต็มไปหมด เลยไม่รู้ว่าจะไปโผล่ตรงไหนดี พอพ้นป่าไปได้ ก็เจอลานโล่งๆ และพี่ตชด. กับลุกหาบกำลังก่อกองไฟไว้ให้พวกผม เป็นว่าคืนนี้ เรานอนตรงนี้แหละ พอผมหาที่วางกระเป๋าได้ก็ไม่สนใจแล้ว ขอหลับท่ามกลางน้ำค้างนี่แหละ

มันเหนื่อยแทบขาดใจจริงๆ จนก๊องปลุกให้กางเต้นท์ก่อน จึงรู้สึกตัวมากางเต้นท์แล้วก็กินมันเผากับโอวันตินร้อนๆ ก่อนนอน คืนนี้อุณหภูมิต่อสุดที่ 9 องศา แต่แทบไม่รู้สึกหนาวเลย ผมดูเวลา ก็ตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะมัน ตี 2 กว่าแล้ว เราใช้เวลาเดินทาง ตั้งแต่ 2 ทุ่ม ถึงจุดนี้ตี 2 รวมใช้เวลาเดินทาง 6 ชั่วโมง พี่ลูกหาบเขาก็มาถามว่า พรุ่งนี้จะออกกันกี่โมง เดี๋ยวเขามาปลุก เพราะเขาก็ไปก่อกองไฟอยู่ที่ไหล่เขาเพื่อหลบกระแสลม อยู่ไม่ห่างจากเต้นท์เราเท่าไหร่ พวกเราก็ลังเลกันอยู่ว่าจะเดินต่อหรือว่า จะหยุดแค่นี้ ต้องรอดูสภาพร่างกายพรุ่งนี้ก่อนว่าจะพร้อมเดินทางอีกหรือไม่??!

พระพุทธชินราชงามเลิศ ถิ่นกำเนิดอักษรไทย อบไอหมอก กอดหนาว เขาค้อ

Talk2Trip — Sat, 26 Dec 2009 13:53:04 +0000

พระพุทธชินราชงามเลิศ ถิ่นกำเนิดอักษรไทย
อบไอหมอก กอดหนาว เขาค้อ
วันที่ 8 – 10 มกราคม 2553
ณ จังหวัดสุโขทัย พิษณุโลก และเพชรบูรณ์
Download โปรแกรมทัวร์

04.30 น. ออกเดินทางสู่ จังหวัดสุโขทัย
10.00 น. เข้าชม อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย ซึ่งถือเป็นเมืองที่มีความสำคัญควบคู่มากับสุโขทัยเดิมชื่อว่าเมืองเชลียง นอกจากมีความสำคัญในเรื่องของเมืองโบราณแล้วยังมีชื่อเสียงทั่วโลกด้วยความสามารถในการผลิตเครื่องถ้วยชามสังคโลกที่มีคุณภาพ ภายในมีโบราณสถานทั้งหมด 215 แห่งอาทิเช่น
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดพระบรมธาตุเชลียง วัดนี้เป็นวัดสำคัญของเมืองเชลียงและยังเป็นวัดที่ใช้สวดน้ำมูรธาภิเษก(น้ำรดพระเศียรในงานพระราชพิธีต่าง ๆ )สำหรับพระเจ้าแผ่นดินมาแต่ครั้งโบราณกาล
วัดช้างล้อม ซึ่งมีจุดเด่นอยู่ที่องค์เจดีย์องค์ใหญ่ทรงลังกาก่อด้วยศิลาแลงตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมซ้อนกันสามชั้น ที่ฐานชั้นแรกมีรูปปั้นช้างยืนทำด้วยสิลาแลงล้อมรอบจำนวน 39 เชือกและระหว่างช้างแต่ละเชือกจะมีโคมไฟกั้นไว้
วัดเจดีย์เจ็ดแถว บริเวณวัดมีคูน้ำและกำแพงล้อมรอบเจดีย์ประธานซึ่งเป็นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์และมีเจดีย์บริวารอีก 33 องค์ ซึ่งเจดีย์บริวารแต่ละองค์ก็มีรูปแบบที่แตกต่างกัน เช่นเจดีย์ศิลปะศรีวิชัยที่ยอดบนได้รับการผสมผสานของศิลปพม่าเมืองพุกาม
วัดนางพญา บริเวณวัดมีกำแพงศิลาแลงล้อมรอบมีประตูทางเข้าสามประตู ด้านหน้าวัดเป็นวิหารเจ็ดห้องบนผนังและช่องลูกกรงนี้มีลวดลายปูนปั้นเป็นลายเครือเถางดงาม
12.30 น. เดินชม เตาทุเรียงหรือศูนย์ศึกษาและอนุรักษ์เตาสังคโลก ทั้งรูปแบบ การเผา และวิวัฒนาการของเครื่องสังคโลก เป็นการอนุรักษ์ไว้ซึ่งความเป็นเอกลักษณ์ของชาวสุโขทัย และบริเวณนี้ยังพบเตาทุเรียงมากกว่า 500 เตา
12.30 น. รับประทานอาหารกลางวัน ณ ร้านอาหาร แก่งสัก ซึ่งมีอาหารหลากชนิดให้ทุกท่านได้ลิ่มลองทั้งของคาว และของหวาน อาทิเช่น ไก่อบยอดผัก ต้มยำปลาแม่น้ำ พร้อมทั้งผลไม้นานาชนิด
13.30 น. นั่งรถรางชมเมืองสุโขทัยมรดกโลกของไทย ณ อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ประกอบด้วย
วัดมหาธาตุ ซึ่งเป็นวัดที่อยู่ใจกลางเมืองมีเจดีย์รวมถึง 200 องค์ นับเป็นวัดที่มีความสำคัญมากที่สุดของสุโขทัย เจดีย์ประธานเป็นทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ ศิลปะแบบสุโขทัยแท้ ล้อมรอบด้วยเจดีย์แปดองค์บนฐานเดียวกัน
วัดศรีสวาย แต่เดิมใช้เป็นเทวาลัยในศาสนาพราหมณ์ ภายหลังได้ดัดแปลงเป็นวัดในศาสนาพุทธ สิ่งที่โดดเด่นคือองค์ปรางค์สามองค์ ซึ่งสันนิฐานว่าพวกขอมน่าจะมาสร้างไว้แต่สร้างไม่เสร็จต่อมาคนไทยจึงมาสร้างต่อจนแล้วเสร็จ
วัดศรีชุม เป็นอีกวัดที่มีความสำคัญ สิ่งสำคัญของวัดนี้คือ พระอจนะ พระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ที่ผนังมีอุโมงค์เดินไปถึงเบื้องหลังองค์พระและหลังคาได้ จนทำให้เกิดตำนานพระพุทธรูปพูดได้วัดพระพลายหลวงมีความสำคัญเป็นอันดับสองรองจากวัดมหาธาตุ เนื่องจากเป็นแหล่งรวบรวมงานศิลปกรรมหลากยุคสมัยเพราะก่อสร้างมาก่อนการตั้งเมืองสุโขทัย รอบวัดยังมีคูน้ำโอบล้อมเรียกว่า “แม่โจน”
15.00 น. ออกเดินทางสู่จังหวัดพิษณุโลก
17.30 น. พักผ่อนตามอัธยาศัย ณ โรงแรมน่านเจ้ารีสอร์ท ตกแต่งอย่างสวยงามตามเอกลักษณ์ความเป็นพิษณุโลก
18.00 น. รับประทานอาหารค่ำ รสชาติอร่อยๆตามอัธยาศัยกันที่ไนท์พล่าซ่า แหล่งช็อปปิ้งของเมืองพิษณุโลก
20.00 น. ราตรีสวัสดิ์ทุกท่าน พักผ่อนรอรับวันใหม่ที่สดใส
07.00 น. อรุณสวัสดิ์ยามเช้า พร้อมรับประทานอาหารเช้า แบบบุฟเฟ่ต์ ณ ห้องอาหารของโรงแรม
08.00 น. เดินทางสู่โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม
09.00 น. ชวนให้ระลึกถึงกับ ศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งตั้งอยู่ภายใน โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ลักษณะเป็นศาลาเรือนทรงไทย เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อสมเด็จพระนเรศวรซึ่งมีขนาดเท่าองค์จริง ประทับนั่ง พระหัตถ์ทรงพระสุวรรณภิงคาร หลั่งน้ำในพระอิริยาบถประกาศอิสรภาพที่เมืองแครง
09.30 น. สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองพิษณุโลก องค์พระพุทธชินราชพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีความงดงามที่สุดองค์หนึ่งในโลก นอกจากนี้ยังมีพระพุทธชินสีห์ พระศรีศาสดาเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ ณ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ เพื่อความเป็นสิริมงคลในการเดินทาง
11.30 น. ชมความงามของภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์มีลักษณะคล้ายกับวัดพระแก้ว และภาพพุทธประวัติตอน พระพุทธเจ้าผจญมาร พร้อมทั้งชมเจดีย์ทรงลังกาซึ่งอาจเป็นที่ประดิษฐานพระอัฐิของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถสมัยอยุธยา ณ วัดราชบูรณะ
12.00 น. เอร็ดอร่อยกับอาหารท้องถิ่นที่ขึ้นชื่อของเมืองพิษณุโลกกับก๋วยเตี๋ยวขาไก่ที่เจ้าของร้านบรรจงคัดสรรน่องไก่ชิ้นโต ๆ ให้กับลูกค้า ทุกชาม ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าล้อม
13.00 น. พลาดไม่ได้สำหรับผู้ที่นับถือ เจ้าแม่กวนอิม หยกขาวแกะสลักรูปองค์เจ้าแม่กวนอิมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาสมอแครง ได้อัญเชิญมาจากเมืองหางโจว ประเทศจีน มีอายุราว 15,00 ปี ณ วัดราชคีรีหิรัญยาราม
14.30 น. ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จังหวัดเพชรบูรณ์18.00 น. ร่วมรับประทานอาหารเย็นบรรยากาศดีๆ ณ ห้องอาหารของทางรีสอร์ทที่ได้จัดเตรียมไว้ให้เพื่อต้อนรับทุกท่านพร้อมกับเมนูอาหารขึ้นชื่อนานาชนิด
19.00 น. ร่วมสนุกสนานไปกับกิจกรรมรอบกองไฟที่ทางทีมงาน Get Smile Thailand Tour จัดเตรียมไว้ให้ทุกท่านได้ผ่อนคลาย และยังสามารถมองเห็นหมู่ดาวสุกสกาวพราวอยู่บนท้องฟ้านับล้านดวง
20.30 น. พักผ่อนตามอัธยาศัย ราตรีสวัสดิ์ นอนหลับฝันดี

08.00 น. ดื่มด่ำบรรยากาศของคนที่รักธรรมชาติที่ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น สวิสเซอร์แลนด์เมืองไทย กันที่ อุทยานแห่งชาติเขาค้อ แวะชม พระตำหนักเขาค้อ ซึ่งเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและชื่นชมดอกไม้นานาชนิดที่บานสะพรั่งรับลมหนาว พระตำหนักสร้างเป็นอาคารคอนกรีตครึ่งวงกลม มีจำนวน 15 ห้อง นอกจากนี้ภายในบริเวณอุทยานยังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่นาสนใจอีกมากมาย อาทิเช่น
อนุสรณ์ผู้เสียสละเขาค้อ เป็นอนุสรณ์สถานเพื่อเทิดทูนวีรกรรมของทหารตำรวจและพลเรือนที่ต่อสู้ในสมรภูมิเขาค้อ อนุสรณ์แห่งนี้สร้างเป็นรูปสามเหลี่ยมใช้วัสดุเป็นหินอ่อนทั้งหมด ตรงข้ามกับอนุสรณ์ คือฐานกรุงเทพฯ เป็นเนินเขาเตี้ย ๆ จัดเป็นซุ้มนั่งพักผ่อน ตกแต่งด้วยสวนดอกไม้ขนาดเล็กดูสวยงาม
พระบรมธาตุเจดีย์กาญจนาภิเษก พระบรมธาตุเป็นเจดีย์ใหญ่สูงสง่า มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบย่อมุมไม้สิบสองสมัยอยุธยา สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กนับภายในองค์เจดีย์ตกแต่งด้วยหินอ่อนและไม้สักเป็นเจดีย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดเพชรบูรณ์
10.00 น. ศึกษาธรรมชาติกับ ไร่ บี.เอ็น แหล่งเพาะพันธุ์พืชต่างๆนานาชนิดโดยเฉพาะพืชพันธุ์เมืองหนาวซึ่งเพาะปลูกในพื้นที่นี้ อาทิเช่น ผลไม้เมืองหนาว ดอกไม้พันธุ์นานาชนิด และยังสามารถซื้อผลิตพันธุ์แปรรูปทางการเกษตร เช่นแยมผลไม้ น้ำผลไม้ ไปเป็นของฝากให้คนที่คุณรักได้อีกด้วย
11.30 น. รับประทานอาหารกลางวันกับบรรยากาศธรรมชาติ ณ ร้านอาหารไร่บี.เอ็น ที่ทั้งสดใหม่จากสวนกันตามอัธยาศัย
12.30 น. เดินทางกลับจังหวัดพระนครศรีอธุยาโดยสวัสดิภาพ
18.30 น. ถึงวิทยาลัยอาชีวศึกษาพระนครศรีอยุธยาพร้อมความประทับใจไม่รู้ลืม

ยอดภูเข้ 2,082 อันดับ 6 ของยอดดอยที่สูงที่สุดในประเทศไทย

Talk2Trip — Tue, 26 May 2009 05:29:21 +0000

“ภูเข้” ยอดดอยหลวงพระบางมีความสูง 2,079 เมตร สูงเป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย เป็นผืนป่าอุดมสมบรูณ์ที่สำคัญของเทือกเขาหลวงพระบาง หรือเทือกเขาผีปันน้ำ คือผู้ให้กำเนิดลำน้ำว้า ลำน้ำหมาว ลำน้ำปัว ลำน้ำน่าน และลำน้ำสาขาบาง ส่วนที่ไหลไปสมทบกับแม่น้ำโขงด้วย ถือได้ว่าเป็นขุนน้ำน่าน ผู้ปลดปล่อยความ ฉ่ำเย็นให้หลากท้นออกมาหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตอยู่ตลอดชั่วนาตาปี อีกทั้งยัง เป็นยอดดอยแห่งอาณาจักรล้านช้าง ตำนานแห่งขุนเขาที่มีประวัติยาวนานในดินแดน คอมมิวนิสต์ หรือพื้นที่สีแดงก่อนปี 2535 แต่หลังจากปี 2535 แล้วพื้นที่ดัง กล่าวมีแต่ความสงบ ความร่มเย็นก็เริ่มมีมากขึ้น ซึ่งรอให้เราชาวเทรคกิ้งไป พิสูจน์ร่วมกันในเส้นทางเดินป่าแห่งนี้ ที่นี่ยังงามพิสุทธิ์อยู่อย่างมาก

ยอดดอยภูเข้นี้เป็นที่น่าสนใจมาก เป็นดอยที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่าไว้อย่างดี แต่ก็มีบางพื้นที่ ๆ เป็นที่ทำมาหากินของชาวเขา ก็จะถูกถางทำพืชสวนไร่นา จะเขียวชอุ่มในช่วงฤดูฝน นั่นเป็นฤดูของการทำนา ส่วนหน้าแล้ง คงจะเป็นดอยสีเหลืองที่เต็มไปด้วยข้าวที่รอเก็บเกี่ยว ดอยภูเข้นี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศไทย และยังมีนักท่องเที่ยวไปไม่มากนัก เนืองจากเส้นทางค่อยข้างลำบาก แต่ผมคาดว่าคงจะน้อยกว่า โมโกจู และภูแว ที่ลาดชันเอามากๆ มีเส้นทางที่น่าสนใจมาก คือ เส้นทางที่ ป๋าคม จาก trekkingthai เขาไปสำรวจเส้นทาง เดินจากยอดดอยภูเข้ ไปยัง ยอดดอยภูโล หรือ ภูลอ ที่มีความสูงเป็นอันดับ 7 ของประเทศ ในระยะทาง 11 กิโลเมตร ทำให้น่าตื่นเต้นมาก การเดินจะต้องขึ้นจากจุดหนึ่ง และไปลงอีกจุดหนึ่ง โดยนัดให้รถมารับ ที่ยอดดอยภูเข้นี้เอง ยังสามารถมองเห็น ยอดดอยภูแว ที่อุทยานแห่งชาติดอยภูคาได้อีกด้วย ทริปนี้น่าจะเป็นทริปที่น่าจดจำ และน่าประทับใจอีกทริปหนึ่ง ซึ่งทางพวกเราเองก็ยังไม่ได้ไปสัมผัส ตอนนี้กำลังเก็บข้อมูล การเดินทาง และค่าใช้จ่ายว่าต้องใช้เท่าไหร่ เดินทางอย่างไร และใช้ระยะเวลากี่วัน เดินกี่กิโล สุดท้ายนี้จึงเอาภาพจากที่ค้นหามาได้ มาให้ชมเพื่อเรียกน้ำย่อยกันก่อน และด้านล่างยังมีเว็บลิงค์ที่น่าสนใจ พร้อมกับบทความที่บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับการพิชิตดอยภูเข้ ไว้อีกด้วย

เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้อง

ขอขอบคุณเจ้าของข้อมูลและรูปภาพที่ผมนำมาลงในบทความนี้ด้วยครับ

มหัศจรรย์ป่าใหญ่แห่้งเทือกเขาตะนาวศรี อช.แก่งกระจาน

Talk2Trip — Fri, 15 May 2009 03:47:50 +0000

อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

อุทยานแห่งชาติแก่งกระจานเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีเนื้อที่มากที่สุดในประเทศ ไทยคือประมาณ 2,914.70 ตารางกิโลเมตร เป็นผืนไพรบริสุทธิ์บนเทือกเขาตะนาวศรีที่อุดมด้วยป่าดิรกชัฏ ทะเลหมอกงามตา สามารถเที่ยวชมหรือประกอบกิจกรรมได้หลายหลาก เช่น ล่องทะเลสาบเหนือเขื่อนแก่งกระจาน เที่ยวน้ำตก เดินป่า ดูนก และดูผีเสื้อ ด้วยตำแหน่งที่ตั้งสุดพิเศษของผืนป่าแก่งกระจานอันเป็นเสมือนศูนย์รวมสรรพ ชีวิตจาก 4 ภาคของไทย คือภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ภาคใต้ จึงเอื้ออำนวยให้มีทั้งนกประจำถิ่นและนกอพยพอยู่มากถึง 410 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 53 ชนิด และผีเสื้อป่าอีกกว่า 300 ชนิด ในส่วนของนกหายาก ป่าเก่งกระจานมีนกเงือกอยู่ถึง 6 ชนิด จาก 12 ชนิดที่พบในประเทศไทย ได้แก่ นกเงือกกรามช้าง นกกก นกแก๊ก นกเงือกหัวหงอน นกเงือกสีน้ำตาล และนกเงือกกรามช้างปากเรียบ นอกจากนี้ยังพบนกจาบคาเคราแดง นกแว่นสีเทา นกกระแตหาด นกเปล้าทองขาว นกเสือแมลงปีกแดง ฯลฯ ยิ่งกว่านั้นในปี พ.ศ. 2533 ยังสำรวจพบนกชนิดใหม่ของไทย คือ นกกะลิงเขียดหางหนาม(Ratchet-Treepie) จัดเป็นนกในวงศือีกาที่มีขนดำสนิทตลอดตัว และมีจุดเด่นอยู่ที่หางยาวขอบเป็นหยักฟันเลื่อยสวยงามมาก การดูนกที่แก่งกระจานเริ่มได้ตั้งแต่ขอบอ่างเก็บน้ำ เรื่อยไปตามถนนสู่น้ำตกทอทิพย์ ระยะทางประมาณ 36 กิโลเมตร สำหรับผีเสื้อ 300 ชนิดนั้น พบได้ทั่วไปตามชายป่าและริมหุบห้วยชุ่มชื้น เช่นผีเสื้อหางติ่งปารีส ผีเสื้อหางดาบลายขีด ผีเสื้อลายขี้เมี่ยง และผีเสื้อปลายปีกส้มใหญ่ เป็นต้น โดยเส้นทางดูผีเสื้อที่น่าสนใจ เช่น ที่บ้านกร่างแคมป์ กม.15 ไปถึงหุบห้วยบริเวณ กม.18 เส้นทางเลียบลำห้วยป่าละอู และเส้นทางรถยนต์ขึ้นสู่เขาพะเนินทุ่ง เป็นต้น จึงถือได้ว่าป่าแก่งกระจานเป็นผืนไพรบริสุทธิ์ที่เปี่ยมด้วยมนต์ขลังตลอดกาล อย่างแท้จริง

รถยนต์ส่วนตัว จากกรุงเทพฯไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ผ่านจังหวัดนครปฐม ราชบุรี เพชรบุรี จนถึงอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี ถึงสี่แยกเขื่อนเพชรให้เลี้ยวขวาเข้าทางหลวงจังหวัดหมายเลข 3499 ไปประมาณ 38 กิโลเมตร ผ่านบ้านช่องเข้าสู่เขื่อนดินแก่งกระจาน แล้วเลียบตามถนนขอบอ่างจากตัวเขื่อนไปอีกประมาณ 3 กิโลเมตร จนถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน

ซึ่งในวันที่ 23 พ.ค. นี้เราก็จะมีทริปที่จะไปที่แก่งกระจาน เป็นทริปชิลๆ ที่จะไปกันคืนวันที่ 22 และวันที่ 23 ตอนเย็นๆ ก็กลับ จุดประสงค์คือไปสำรวจเส้นทาง กิจกรรม และที่พัก ว่าบรรยากาศเป็นอย่างไรบ้าง เพื่อเก็บข้อมูล คงไม่ได้ไปกางเต้นท์นอน และไม่หลาดที่จะต้องหามุมถ่ายรูปสวยๆ มาฝากชาวทอล์ุคทูทริปอย่างแน่นอน

ข้อมูลข้างต้นจาก: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพืชพันธุ์ http://www.dnp.go.th/

ข้อมูลอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
http://www.dnp.go.th/parkreserve/asp/style1/default.asp?npid=113&lg=1

แหล่งท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
http://www.dnp.go.th/parkreserve/asp/style1/attraction.asp

เขาโมโกจู อุทยานแห่งชาติแม่วงก์

Talk2Trip — Fri, 08 May 2009 10:20:10 +0000

“ยอดเขาโมโกจู ที่นักเดินป่าหลายคนใฝ่ฝันถึง”

เมื่อเอ่ยถึง “อุทยานแห่งชาติแม่วงก์” หลายคนส่ายหัวว่าไม่รู้จัก หรืออาจหันหน้าไปถามกันว่า อุทยานแห่งนี้อยู่ที่ไหน จังหวัดอะไร ก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะที่นี่อาจเป็นอุทยานแห่งชาติที่มีชื่อไม่ค่อยคุ้นหูนักท่องเที่ยว หรือไม่ติดอันดับอุทยานแห่งชาติยอดนิยมเหมือนที่อื่นๆ อย่างอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ หรืออุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์

แต่หลังจากที่ “ตะลอนเที่ยว” ได้ไปเยี่ยมเยือนอุทยานแห่งชาติแม่วงก์มาเมื่อเร็วๆนี้ ก็พบว่าที่นี่มีแหล่งท่องเที่ยวดีๆ และสวยงามไม่แพ้ใครที่ไหน จนต้องนำมาบอกต่อนักเที่ยวหลายๆคนให้ได้รู้จักชื่อเสียงกันไว้ เผื่อเป็นตัวเลือกในการเดินทางไปในที่ใหม่ๆบ้าง

“ทิวทัศน์บริเวณจุดชมวิวกิ่วกระทิง”

อุทยาน แห่งชาติแม่วงก์ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่างภาคกลางตอนบน ครอบคลุมพื้นที่สองจังหวัดคือ อำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร และอำเภอแม่วงก์ กิ่งอำเภอแม่เปิน จังหวัดนครสวรรค์ โดยมีลำน้ำแม่วงก์เป็นเส้นแบ่งเขตจังหวัด

แม้จะไม่ เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวทั่วไปมากนัก แต่สำหรับนักเดินป่ามืออาชีพหรือมือสมัครเล่นแล้ว อุทยาน แห่งชาติแม่วงก์ถือเป็นสถานที่ที่หลายคนใฝ่ฝัน หรือตั้งใจจะไปเยี่ยมเยือนให้ได้สักวันหนึ่ง เพราะอุทยานแห่งนี้เป็นที่ตั้งของ “ยอดเขาโมโกจู” ยอดเขาที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์

คำว่าโมโก จูเป็นภาษากะเหรี่ยงที่แปลความหมายได้ว่า คล้ายฝนจะตก ที่หมายความว่าอย่างนั้นก็เพราะยอดเขานี้มีความสูงถึง 1,964 เมตร ซึ่งถือเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในอุทยานฯ ดังนั้นจึงดูเหมือนว่ายอดเขาลูกนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกเหมือนฝนตกตลอดเวลา

การ จะพิชิตยอดเขาโมโกจูได้นั้นจะต้องใช้เวลาในการเดินทางไปกลับอย่างน้อย 4-5 วันเพราะเป็นการเดินป่าระยะไกล และยังต้องมีสภาพร่างกายและจิตใจที่พร้อม เพราะนอกจากจะต้องเดินเท้าไปตามเส้นทางขึ้นเขาลงเขา ทางราบบ้างทางลาดชันบ้างตลอดเส้นทางแล้ว ก็ยังต้องกางเต็นท์ค้างแรมในป่าระหว่างทาง จึงต้องมีการเตรียมตัวและเตรียมอุปกรณ์ดำรงชีพในป่าต่างๆไปให้พร้อมด้วย

“พบสายหมอกและอากาศเย็นๆได้ที่ช่องเย็น”

แม้ เส้นทางจะทรหดหรือยากลำบากแค่ไหน แต่หลายคนที่ได้ไปพิชิตโมโกจูมาแล้วต่างก็ประทับใจกับความงดงามแบบ 360 องศาของยอดโมโกจู กับสัญลักษณ์อย่างหินเรือใบที่พลาดไม่ได้จะต้องถ่ายรูปคู่มาด้วย และหากใครโชคดีได้ไปเยี่ยมเยือนยอดโมโกจูในวันที่ฟ้าเปิด หรือได้เห็นทะเลหมอกสวยๆ บนยอดเขา ก็จะยิ่งประทับใจมากขึ้นไปอีกร้อยเท่า จนลืมความเหน็ดเหนื่อยในการเดินทางไปเลย

นอกจากยอดเขา โมโกจูแล้ว คนที่ชอบการเดินป่าระยะไกลก็ยังสามารถเดินป่าไปชมน้ำตกอันงดงามในอุทยานฯได้ ด้วยเช่นกัน ได้แก่ น้ำตกแม่กระสา น้ำตกขนาดใหญ่ที่สุดในอุทยานฯ น้ำตกแม่กี และน้ำตกแม่เรวา ที่จะต้องเดินเท้าและพักค้างแรมในป่า 3 วัน 2 คืน

หากใครอยากจะสัมผัสบรรยากาศของยอดเขาโมโกจู รวมไปถึงน้ำตกทั้งหลายที่ว่ามาแล้ว ก็ต้องติดต่อกับทางอุทยานฯ นัดหมายวันเวลาที่จะเดินทางกันอีกครั้งหนึ่ง

“ความสวยงามของน้ำตกแม่กี”

แต่ สำหรับคนที่ชอบท่องเที่ยวแบบไม่ต้องสมบุกสมบัน ชอบไปสบายๆแบบรถเข้าถึงได้ ภายในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ก็ยังมีอีกหลายแหล่งท่องเที่ยวให้ได้ไปเที่ยวกัน เช่น มาชมทิวทัศน์สวยๆที่จุดชมวิวกิ่วกระทิง (กม.81) มาชมทัศนียภาพของผืนป่าแม่วงก์ รวมทั้งยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าได้อีกด้วย

และ หากใครอยากจะมานอนพักกลางเต็นท์ กินบรรยากาศกลางป่าเขาให้เต็มที่ ก็ต้องมาที่ขุนน้ำเย็น (กม.89) จุดชมวิวที่สามารถชมทัศนียภาพได้แบบ 360 องศา เพราะเป็นเนินเขาสูง ตั้งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 1,266 เมตร ทำให้มีอากาศเย็นสบายตลอดปี ส่วนและสถานที่กางเต็นท์ที่อุทยานจัดทำไว้ก็สะดวกสบาย มีทั้งห้องน้ำและห้องอาบน้ำไว้บริการนักท่องเที่ยว แต่ไม่มีร้านค้า ต้องเตรียมอาหารและน้ำดื่มกันไปเอง

“ล่องแก่งแม่วงก์ กิจกรรมสนุกๆ ในอุทยานฯ”

แต่หากใครอยากจะสัมผัสอากาศเย็นๆ คล้ายอยู่บนยอดดอย ก็ต้องมาที่ช่องเย็น (กม.93) ฟังจากชื่อก็รู้แล้วว่าต้องเย็นแน่ๆ โดยช่องเย็นนี้มีลักษณะเป็นช่องเขาที่มีลมพัดผ่านตลอดทั้งปี ด้านหนึ่งรับลมจากผืนป่าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง อีกด้านหนึ่งรับลมจากอุทยานแห่งชาติคลองลานและอุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า ก็เลยทำให้ช่องเย็นมีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีต่ำกว่า 20 องศาเซลเซียส แม้ในหน้าร้อนก็ยังเย็นสบาย

ช่องเย็นจึงเป็นจุดกาง เต็นท์อีกแห่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวนิยมมาพักผ่อนกันในวันหยุด ซึ่งนอกจากจะมารับอากาศเย็นๆ แล้ว บริเวณนี้ยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกยามเย็นที่สวยงาม อีกทั้งยังเป็นแหล่งดูนกนานาชนิด เช่น นกเงือกคอแดง นกภูหงอนพม่า และนกต่างๆอีกมากมายที่นักดูนกชื่นชอบ และสำหรับคนรักพืชพรรณไม้ ที่ช่องเย็นนี้ก็มีเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติพันธุ์ไม้ต่างๆ ได้ด้วย

“สายลมพัดใบหญ้าปลิวที่ขุนน้ำเย็น”

และจากช่องเย็นนักท่องเที่ยวก็สามารถเดินเท้าระยะทางประมาณ 9 กม.ไปยังน้ำตกนางนวล น้ำตกขนาดใหญ่สวยงาม แต่ต้องใช้เวลาเดินเท้าไปกลับประมาณ 5-6 ชั่วโมง หากใครอยากจะไปเล่นน้ำตกก็ต้องออกเดินกันแต่เช้า เพื่อจะได้กลับถึงช่องเย็นก่อนค่ำ แต่อย่าลืมแจ้งเจ้าหน้าที่ก่อนเดินทางด้วย

ยังมีอีกหนึ่งกิจกรรมในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ เป็นกิจกรรมผจญภัยอย่างการล่องแก่งลำน้ำแม่วงก์ ที่บริเวณแก่งลานนกยูง ลานหินกว้างใหญ่ที่มีลำน้ำแม่วงก์ไหลผ่านตลอดปี สำหรับการล่องแก่งนั้นก็มีให้เลือกว่าจะล่องโดยเรือยางหรือเรือคายัก

โดย ระยะทางในการล่องนั้นก็ยาวประมาณ 7 กิโลเมตร ใช้เวลาราวๆ 1 ชั่วโมง ระดับความยากของแก่งนั้นก็อยู่ที่ระดับ 1-3 ซึ่งก็ถือว่าไม่อันตรายมากนัก มีช่วงให้ตื่นเต้นบ้างบางแก่ง แต่แค่ได้สัมผัสสายน้ำใสๆ ชมต้นไม้อุดมสมบูรณ์ริมสองฝั่ง ก็ทำให้การล่องแก่งแม่วงก์นี้สนุกสนานได้ไม่ยาก

“ที่ช่องเย็นมีทั้งลานกางเต็นท์และบ้านพักรองรับนักท่องเที่ยว”

ที่ อุทยานแห่งชาติแม่วงก์นี้จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งที่มีครบทุกรส ชาติ ทั้งเหน็ดเหนื่อยกับการพิชิตยอดเขา เหน็บหนาวกับช่องเย็น สนุกตื่นเต้นกับการล่องแก่ง และประทับใจกับความงดงามของธรรมชาติอย่างน้ำตกและป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ที่นักท่องเที่ยวไม่ควรพลาด

“น้ำตกแม่กระสา น้ำตกใหญ่ที่สุดในอุทยานฯ”

“อุทยานแห่งชาติแม่วงก์” กม.65 อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร 62180 สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมโทร.0-5571-9010, 0-5571-9011, 0-5576-6026

การ เดินทาง จากกรุงเทพฯ ผ่านตัวเมืองนครสวรรค์ เมื่อถึงโค้งวิไล (กม.307) ให้เลี้ยวซ้ายเข้าสู่เส้นทางหมายเลข 1242 ถึงแยกเขาน้ำอุ่น เลี้ยวขวาไปสี่แยกตลาดคลองลาน จากแยกตลาดคลองลานเลี้ยวซ้ายเข้าสู่อุทยานแห่งชาติแม่วงก์

ที่มา : ผู้จัดการออนไลน์

บทความที่เกี่ยวข้อง และน่าสนใจ

รูปภาพแจ่มๆ

How to go:

รถยนต์ส่วนตัว จากอำเภอขลุงให้ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 1242 ไปประมาณ 40 กิโลเมตร จากนั้นเลี้ยวขวาเข้าทางหลวงหมายเลข 1072 ประมาณ 10 กิโลเมตร จะพบสี่แยกคลองลาน ให้เลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 1117 ถนนคลองลาน-อุ้มผางประมาณ 15 กิโลเมตร จะพบที่ทำการอุทยานแห่งชาติแม่วงก์

รถประจำทาง ยังไม่มีข้อมูล

เขาสก มหาสนุก

NottriP — Thu, 07 May 2009 09:42:53 +0000

มาอ่านกันในรูปแบบของการ์ตูน 4 แก๊กบ้าง อิอิ เปลี่ยนบรรยากาศกับการอ่านข้อความเยอะๆ ดูบ้างครับ

เขื่อนรัชชประภา อุทยานแห่งชาติเขาสก (2)

Talk2Trip — Thu, 07 May 2009 06:41:05 +0000

สวัสดีเช้าวันใหม่ กับอากาศเย็นๆ กำลังสบาย ผมอาบน้ำตอนเช้าที่หน้าแพนั่นแหละ ส่วน 2 คนนั้นเขาอาบกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ผมเองเป็นไข้เลยไม่ได้อาบ ยิ่งเจอฝนด้วยทำให้ต้องขอยาพารา จากพี่ที่แพเขาทานดักไข้ไว้ก่อน ที่แพตาดโตนหรือทุกแพเขาต้อนรับนักท่องเที่ยวดีมากๆ บริการทุกอย่าง ตอนเช้าก่อนที่ผมจะไปนั่งเรือชมธรรมชาติรอบๆเขื่อน และส่องนกเงือกนั้น พี่เขาก็ถามว่าจะทานอะไรกันก่อนมั้ย พวกเราตกลงกันว่าไว้กลับมาค่อยทาน ผมก็ได้จิบกาแฟไปแก้วนึงก่อน เป็นกิจวัตร ที่นี่มีบริการกาแฟ โอวัลตินฟรีครับ ใครจะชงดื่มก็ได้เลย ลุงเข้าของแพแกบอกว่า วันนี้หมอกไม่สวย ทุกวันหมอกจะลงมาที่ผิวน้ำเต็มไปหมดเลย แบบว่าล่องเรือตัดสายหมอกกันเลย แต่วันที่ผมไปนั้นเอาฝนไปด้วย ลุงแกบอกไม่ตกมาหลายเดือนแล้ว เพิ่งมาตกวันนี้เอง เลยทำให้หมอกจางไปหมด สาเหตุที่หมอกไม่มาจับตัวกันที่ผิวน้ำเพราะว่า อากาศมวลรวมบริเวณที่สูงค่อนข้างเย็น ทำให้หมองที่เราเห็นจะเหมือนบนภูเขา หรือยอดดอย ที่มันจะลอยสูงเหนือต้นไม้ พูดแล้วเสียดายๆ หลังจากนั้นพี่เก่ง คนขับเรือก็พาเราทัวร์รอบๆ ไปจุดที่จะเจอกับนกเงือก ซึ่งจุดนี้ต้องดับเครื่องเรือ พวกเราก็นั่งเฝ้ากันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ได้เห็นจริงๆครับ นกเงือก 2 ตัวบินผ่านหัวเราไป จนผมเองอดคิดไม่ได้ว่า อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนั้น เหมือนรู้ว่าเรามา หรือว่าเขาเลี้ยงไว้ป่าวหว่า พอพาคนมาดูก็ปล่อยให้มันบิน ฮ่า ๆ คิดขำๆ พี่เก่งแกบอกว่า บางทีมาก็ไม่เจอ มันเป็นสัตว์ที่ตื่นคนง่าย ซึ่ง “นกเงือก” เป็นสัตว์ที่จะอยู่เป็นคู่ครับ และเวลาที่มันบินเราจะได้ยินเสียงที่ดังมาก เป็นเสียงปีกของมันเสียดสีกับลม เสียงจะดัง “ฟ๊าบ ๆ” ทำให้มันถูกล่าได้ง่าย เพราะเสียงตอนที่มันบิินนี่เอง ทิวทิศน์โดยรวมๆ ก็จะคล้ายๆ กัน น้ำใสๆ ท้องฟ้าสวยๆ ไม่รู้จะถ่ายมุมไหนดี

ตอนขากลับก็ยังเห็นนกเงือกบินมาอีกคู่ เฉียดผิวน้ำไปเลย กล้องผมถ่ายทัน แต่ว่าไม่ชัด เมื่อกลับมาก็ มีอาหารเตรียมไว้ให้เราเรียบร้อยแล้ว แหม เหมือนรู้เวลาเลย ว่ากำลังหิว อาหารก็เยอะเหมือนเดิมครับ มีผลไม้ให้อีกจาน ซึ่งก็มีทัวร์จากต่างชาติเขากำลังทานกันอยู่ รู้สึกว่าจะมี 2 กลุ่มนะ ที่ไปกันวันนี้มี อยู่ 6 กลุ่มด้วยกัน มีกลุ่มผม มีครอบครัวจากภูเก็ต และชาวต่างชาติ 2 กลุ่ม กับญี่ปุ่นอีก 1 คู่ ^^ ผมเลยเชื่อว่านี่แหละ คือสิ่งที่ชาวต่างชาติต้องการ เขาต้องการธรรมชาติ ไม่ใช้ความหรูหรา สะดวกสบาย ต่างกับพี่ไทย ที่คอยจะยัดเยียดความสะดวกสบาย ความหรูหราให้กับนักท่องเที่ยว

เมื่อทานกันเสร็จแล้ว เราก็ไปเก็บกระเป๋าเพื่อจะออกเดินทางกลับบ้าน แต่ก่อนนั่น เมื่อเรามาถึงแล้วยังไงก็ต้องไปชม view point ที่เขาล่ำลือให้ได้ ซึ่งจุดนี้ต้องปีนเขาขึ้นไปดู ใช้เวลาประมาณ 40 นาที ในการเดิน ก่อนหน้านั้นพี่เก่งก็ขับเรือไปรอบๆ ไปแพโน้นแพนี้ เพราะมันเป็นทางผ่านด้วยแล้ว แกเองจะไปหาเพื่อน เราเลยได้ไปดูบรรยากาศแพที่พัก อื่นๆ ด้วย จนมาถึงจุดจอดเรือที่เราจะต้องเดินต่อไปยังจุดชมวิว เส้นทางที่เดินค่อยข้างยากในช่วงท้ายๆ ก่อนที่จะถึงจุดชมวิว พอขึ้นไปถึงแล้ว ก็สวยจริงๆครับ เห็นทิวทัศน์ได้โดยรอบ พี่เขาบอกว่า ถ้าจะมาถ่ายรูปจริงๆ ต้องขึ้นมาตอนตี 5 เพื่อมาดูพระอาทิตย์ขึ้น โอ้ แม่้จ้าว

พอพักกันหายเหนื่อยแล้วเราก็กลับ ขากลับก็รู้สึกเหนื่อยๆ ผมเองยังอยากจะโดดเล่นน้ำให้เรือลากซะเลย พอกลับมาถึงท่าเรือ เราก็ขอนามบัตรเขามาใบนึง แต่ว่า เราเองต้องหารถเพื่อกลับไปที่ ตัวเมืองสุราษฏร์ธานี เพื่อขึ้นรถไฟ ใช่แล้ว มาครั้งนี้ยังไม่ได้นั่งรถไฟเลย ยังไงๆ ก็ต้องขอนั่งซักหน่อยละ แต่ว่าเราก็ลืมบอกพี่คนขับรถว่า เราจะลงสถานีรถไฟ พี่เขามาถามเราตอนที่เลยมา จนถึงท่ารถตู้แล้ว ฮือๆๆๆ แต่คนสุราษฏร์ ทำให้ผมรู้สึกดีอีกครั้ง พี่เขาบอกว่า เดี๋ยวไปส่งให้ ระยะทางจากท่ารถตู้ ถึง สถานีรถไฟ ประมาณ 10 กว่ากิโลครับ พอเรามาถึงก็ จองตั๋วกันอันดับแรก เพราะตอนขามา มีประสบการณ์การตกรถไฟมาแล้ว เนื่องจากตั๋วเต็ม แต่ก็นั่นละครับ รถด่วน spinter ในราคา 300-400 บาทไม่มี มีแต่ Special Express หรือ รถด่วนพิเศษ ชั้น 2 ราคา 578 บาท เราก็ตัดสินใจกันอยู่ซักพักเพราะกลับเงินจะเกินงบที่ตั้งไว้ หลังจากนั้นก็ไปหาอะไรทานรองท้องกันก่อน เนื่องจากตอนที่เราไปถึงยังไม่ 6 โมงเย็นเลย รถไฟออก 2 ทุ่มครึ่ง เราจึงไปทานข้าวที่ร้านเจ๊…. อยากจะบอกว่า ลูกสาวเจ๊น่ารักม๊ากกกมากก เป็นอาหมวย หน้าใส น่าจะอายุ 26-27 ซึ่งในตอนแรกที่ผมมานั่ง ก็มองเหลือบดูโต๊ะข้างๆ ทำให้รู้สึกอยากลุกออกจากร้านเลย เพราะว่ามีแต่ชาวต่างชาติทั้งนั้นเลย เมนูก็ภาษาอังกฤษ แม่จ้าว มาร้านผิดแล้วม้างเรา ข้าวจะจานเท่าไหร่นิ แต่โชคดีที่พี่สาวคนสวยเขาบอกว่า สั่งอาหารตามสั่งก็ได้ พอเราทานกันเสร็จแล้ว ก็ยังฝากกระเป๋าไว้ที่ร้านเขาอีก เพราะถ้าหอบกระเป๋า ขาตั้งกล้อง ไปด้วยคงไม่ไหวแน่

จากนั้นก็เดินเล่น หาอะไรกินต่อในตลาด สาวสุราษฏร์ฯ ที่เห็นๆ จะขาวๆ คมๆ พอเดินชมเดินเที่ยวอยู่จนเหนื่อยก็ จบที่ร้าน ขนม นม เนย ซัดขนมปังกันเข้าไปอีก หลายชิ้น ทำเอาแทบเดินไม่ไหวเลย พอใกล้เวลาเราก็เดินกลับไปเอากระเป๋าที่ร้านพี่สาวคนสวย และไปรอรถไฟที่สถานี ซึ่งรถไฟก็จอดเทียบท่าอยู่แล้ว รถออกจริงๆ เวลา 3 ทุ่มกว่าๆ ได้ ซึ่งในใจผมก็คิดว่า น่าจะถึงตอน 6 โมงเช้า ช่วงที่นั่งรถไฟไปก็มีของว่าง กับข้าวมาเสริฟด้วยละ มิน่าเขาถึงเรียกว่ารถพิเศษ ช่วงตี 3 -4 แอร์เริ่มหนาวมากๆ จนผมนอนแทบไม่หลับ มารู้สึกตัวอีกทีตอน ตี 5 ครึ่ง ซึ่งก็ใกล้ถึงหัวลำโพงแล้ว ตอนแรกผมจะลงที่สถานีสามเสน เพราะว่ามีรถใต้ดินไปลงหมอชิต ซึ่งใกล้กว่าที่หัวลำโพง และอีกอย่างน๊อตมันต้องทำงานตอนเช้า ส่วนผมกับก๊อง ว่างไม่ได้ทำอะไร สรุปแล้วก็เลยโบก texi ไปส่ง เพื่อซื้อเวลา น็อตมันก็ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อที่ หัวลำโพงเลย เตรียมไปทำงานต่อ ส่วนสัมภาระไว้ค่อยมาเอาที่บ้านก๊องอีกที

สรุปทริปนี้ ประทับใจน้ำใจคนสุราษฏร์ฯ อย่างแรงๆ ครับ

เขื่อนรัชชประภา อุทยานแห่งชาติเขาสก (1)

Talk2Trip — Wed, 06 May 2009 04:35:07 +0000

และแล้วเราก็ได้สัมผัสกับบรรยากาศของกุ้ยหลินเมืองไทย เมื่อวันที่ 23-26 มกราคม ที่ผ่านมานี้ทอล์คทูทริปได้มีทริปไปที่เขื่อนรัชชประภา จ.สุราษฏร์ธานี ในตอนแรกที่เรานัดแนะกัน คือจะไป ประจวบคีรีขันฐ์ โดยนั่งรถไฟไป แต่มันจะไม่ได้บรรยากาศที่เป็นแบบฉบับทอล์คทูทริปน่ะซิครับ เราต้องเดินป่า ปีนเขา อะไรทำนองนั้น เลยตัดสินใจไปที่เขาสกแทน เราตั้งใจว่าจะออกเดินทางจากกรุงเทพโดยรถไฟ เวลา 19.30 น. แต่ด้วยเหตุการต่างๆที่เป็นอุปสรรค เราจึงเลื่อนไปเป็นรถด่วนพิเศษรอบ 22.25 น. แทน แต่แล้วก็ไม่วายที่จะมีอุปสรรคเข้ามาอีกครั้ง นั่นคือ ราคิดว่าเราไปช้าแล้วจะตกรถไฟ แต่จากประสบการณ์การนั่งรถไฟมา มันจะออกเรทไปซักประมาณ ครึ่งชั่วโมง เราจึงคิดว่าทันอยู่ แต่พอไปซื้อตั๋วปรากฏว่า เต็มครับ!! เราจึงเดินทางไปที่สายใต้ใหม่ เพื่อหารถทัวร์ไปสุราษฯ แต่!! อุปสรรคช่างเยอะจริงๆครับ ตอน 5 ทุ่มไม่มีรถลงไปสุราษแล้ว มีเพียงแต่รถตู้โดยสาร ที่เป็นรถเสริมเท่านั้น เราก็จำใจยอมจ่ายแพงกว่าเพื่อได้ไปอย่างที่ตั้งใจไว้ครับ ค่าตั๋วคนละ 750 บาท จาก กทม.-สุราษฯ รถตู้คันนี้จะวิ่งถึงภูเก็ตเลยนะครับ แต่ไม่แน่ใจว่าราคาเท่าไหร่
รถออกเวลาประมาณ 23.30 น. พวกเรามาถึงสุราษฯ ประมาณ 8.00 น. จากนั้นพี่รถตู้เขาก็จอดเพื่อสลับรถให้เราไปลงที่ ตลาดเกษตร 2 ซึ่งเป็นท่ารถตู้อีกสายหนึ่ง ที่จะไปส่งเราที่เขื่อน ว้าววว รถตู้สายนี้ผมมั่นใจเลยว่าเป็นรถตู้ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยนั่งมาเลยครับ คือการวิ่งวินของเขาในแต่ละเที่ยวนั่น จะวิ่งรับส่งคน จากเส้นทาง สุราษฯ ถึง เขื่อนชัชชประภา (เขื่อนเชี่ยวหลาน) โดยตลอดเส้นทางนั้น ไม่ว่าบ้านคุณอยู่ตรงไหน รถตู้จะไปส่งถึงที่เลยครับ ซอยเล็กซอยน้อย เขาก็วิ่งเข้าไปส่ง และมีบริการรับถึงที่อีกด้วย เพียงแค่คุณโทรไปที่ท่ารถตู้ เขาจะโทรติดต่อกับรถตู้คันที่กำลังวิ่งอยู่ ว่าจุดไหนมีคนจะโดยสาร เพียงแค่นั้นคุณก็นั่งรถที่หน้าบ้านได้เลย จะมีรถตู้ไปรับถึงหน้าบ้านครับ ว้าววว บ้านเราน่ามีแบบนี้มั่งเน๊อะ เหอๆๆ

แล้วพี่รถตู้เขาได้ถามเราว่าจองที่พักไว้หรือยัง เราก็ตอบไปว่ายังเพราะยังไม่เคยมา ไม่รู้อะไรเลย เขาจึงเอาเบอร์ติดต่อกับเรือที่ท่าและแพที่เราจะไปพักกันให้ เมื่อเสร็จสรรพแล้ว เขาไปส่งเราที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ๆ กัน มีพี่อีกคนพาเราไปที่เขื่อน ก่อนหน้านั่นก็ไปแวะซื้อของประทังชีวิตซักเล็กน้อย มีกล้วยหอม แล้วก็มาม่ากับปลากระป๋อง (กินกันตาย) จากนั้นก็ไปแวะถ่ายรูปที่ป้ายเขื่อนรัชชประภา วันนี้ท้องฟ้าสดใส และอากาศค่อนข้างร้อนครับ

เมื่อถ่ายรูปจุใจแล้วก็ไปยังท่าเรือ มีพี่เขาบอกว่า ถ้าเราติดต่อเรือเอง จะได้ราคาที่ถูกกว่าเราไปติดต่อกับทางศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ตอนขากลับผมได้เข้าไปในศูนย์ฯ มีป้ายบอกราคาอยู่ เรทอยู่ที่ 2000-4000 ครับ แล้วแต่ว่าเราจะไปไหนบ้าง อันนี้เขาตีเป็นระยะทางเลย พอเราขึ้นเรือเสร็จออกเดินทางกันประมาณ 11.00 น. พี่เก่ง (คนขับเรือ) เขาก็พาเราไปชมทัวทัศน์รอบๆ เขื่อน พาไปดูจุดที่เขาเรียกว่า “กุ้ยหลินเมืองไทย” ตอนนั้นเราเริ่มเหนื่อยกันแล้ว เลยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร น้ำในเขื่อนใสมากกก แต่จะใสออกเขียวๆ เราก็วนไปรอบๆ เขื่อน ไปมุมนู้นบ้างมุมนี้บ้าง จนได้เวลาพอเหมาะ พี่เก่งก็พาเราไปยังที่ “แพตาดโตน” ที่พักของเรา

ที่พักเป็นธรรมชาติมากๆครับ เป็นบ้านไม้ ที่ลอยอยู่บนน้ำ ติดกันเป็นแพ มีร้านอาหาร มีห้องน้ำให้บริการ ดูสภาพภายนอก ก็ดูเก่าๆ โทรมๆ แต่พอได้อยู่จริงๆ แล้ว นี่แหละ ธรรมชาติ ที่นอนดีมากครับ เป็นเบาะ 4 อันยาวติดกัน ห้องนึงน่าจะนอนกันได้ราวๆ 6-8 คน มีมุ้งให้ด้วย แต่ผมไม่ได้กางหรอกครับ เพราะที่นั่นไม่มียุง พอเราเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ทางแม่ครัวก็ทำอาหารให้เราทานครับ

แม่จ้าววว จะบอกว่าอาหารเยอะมากกกก เขาทำมาเหมือนเรามากัน 8 คน มีกับ 3 อย่าง ข้าว 1 หม้อและ ผลไม้ 1 จาน จะเป็นแตงโมกับสัปปะรดครับ เมื่อกินกันแบบอิ่มหน่ำสำราญแล้ว เราก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่กางเกงขาสั้น เพื่อเตรียมลุยป่า พี่เก่งจะพาเราไปที่ถ้ำน้ำทะลุ ซึ่งห่างจากแพตานโตดไม่เยอะครับ นั่งเรือประมาณ 5 นาทีเท่านั้น สิ่งที่ต้องเตรียมไปในการชมถ้ำคือ ไฟฉายครับ ห้ามลืมเด็ดขาด ถ้ามีถ่านใหม่ก็เอาติดตัวไปด้วยครับ เพราะว่าเราต้องเปิดไฟฉายไว้ตลอด เมื่อถึงเส้นทางไปยังถ้ำน้ำทะลุ เราก็ต้องเดินกันอีกประมาณ 2-3 กิโล เห็นจะได้ อันนี้ผมไม่แน่ใจ เพราะว่าขาไปมันรู้สึกไกลๆ อย่างบอกไม่ถูก ตลอดเส้นทางก็จะต้องเดินลุยน้ำ แล้วก็บุกป่าฝ่าดง เส้นทางไม่ยากลำบากมากครับ เดินง่าย พอเราถึงปากถ้ำ แม่จ้าวว ปากถ้ำใหญ่มาก ขนาดสิบล้อเข้าได้เลยมั้งครับ พอเราเดินเข้าไปก็ต้องเปิดไฟฉายแล้วครับ เพราะว่าข้างในไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย มันมืดกว่าคุณนอนหลับตาตอนกลางคืนอีกนะครับ จากปากถ้ำก็จะมีน้ำไหลเข้าไปในถ้ำตลอดเวลา เป็นน้ำที่ภูเขาซึมทรัพย์ไว้

ระยะทางในการเดินจากปากถ้ำถึงทางออก ประมาณ 680 เมตร ภายในถ้ำมีความงดงามของหินงอก หินย้อย ถ้ำมีความกว้างประมาณ 10 – 50 เมตร ภายในถ้ำบางจุดจะมีเชือกมะนิลาขึงไว้ เพื่อความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว เนื่องจากบางช่วงมีระดับน้ำสูงมาก

ข้อควรระวัง (ลอกมาจากป้ายเตือน)

การเดินทางเข้าไปเที่ยวภายในถ้ำน้ำทะลุ เพื่อความปลอดภัยไม่ควรสวมรองเท้าแตะ ควรเตรียมไฟฉายเข้าไป และควรสวมเสื้อชูชีพทุกครั้ง เนื่องจากระดับน้ำจะมีความสูงตั้งแต่หัวเข่าขึ้นไป และบางช่วงสูงประมาณ 2 เมตร
ท่ามกลางความมืดและเย็นในถ้ำ มันทำให้ใจหวิวๆยังไงไม่รู้ พวกเราเดินกันไปได้ระยะหนึ่ง ซึ่งก็ไกลพอสมควรแล้ว ก็เจอกับทางที่น้ำลึก ตามที่เขาได้เตือนไว้ ระดับน้ำตรงนี้ถึงกับมิดหัว ทางคนนำทางจึงแนะนำให้เราเดินกลับดีกว่า เพื่อความปลอดภัย T_T กลับหรอ… เราจึงตัดสินใจเดินกลับ ซึ่งตอนขากลับผมเกือบพลาดไปซะแล้ว เพราะจะเดินเลี่ยงน้ำ โดนเดินขึ้นไปบนโขนหินขนาดใหญ่ ซึ่งน้ำค่อนข้างขุ่นเพราะพี่คนนำทางเขาเดินลากเอาตะกอนน้ำขึ้นมา ทำให้ผมไม่เห็นหลุม (ซอกหิน) ขาก็พลัดเหยียบลงไป
ที่ห่วงที่สุดไม่ใช่ว่าหัวจะฟาดกับหินหรืออะไรนะครับ ห่วงว่ากล้องจะแตก แต่โชคดีที่ยังพยุงตัวได้ทัน ไม่งั้นได้เศร้าแล้วละ

ขากลับเราก็แวะชมค้างคาวเหมือนเดิม บนผนังถ้ำจะมีค้างคาวเกาะอยู่เต็มไปหมด ซึ่งมันก็ยังเกาะกันอยู่ที่เดิมไม่บินไปไหนเลย ตอนที่เราถ่ายรูป สันนิฐานได้ว่า มันอาจจะตาบอดจริงๆ เพราะยิงแฟลชขนาดนั้นแล้วมันยังเฉยอยู่เลย

เรากลับออกมาพร้อมกับสายฝนที่กำลังโปรยปรายเลยครับ โชคดีนะที่ออกมาก่อน ถ้าออกมาไม่ทันอาจจะเป็นผีเฝ้าถ้ำไปแล้ว เพราะอันตรายมากถ้าเข้าถ้ำในขณะที่ฝนตก เนื่องจากน้ำจะไหลเข้าถ้ำแรงมาก

เราก็กลับที่พักแล้วก็ ทานอาหารเย็น ที่เขาเตรียมไว้ให้ อร่อยอีกแล้วครับ อาหารเยอะมาก แต่ยังสงสัยอยู่ว่าปลานิลทำไมเขาถึงมีข้างเดียว? พอพลิกปลาไปอีกด้านไม่มีเนื้อปลา สงสัยจะแบ่งไปทำอย่างอื่นแล้ว

แล้วติดตามอ่านต่อใน part 2 นะครับ วันนี้เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน

ทอล์คทูปาย

Talk2Trip — Mon, 17 Nov 2008 20:25:22 +0000

กดฟังเสียงซิจ๊ะ!!

[podcast]http://www.fuse.in.th/audio/download/2524/Talk2trip-Talk2Pai.mp3[/podcast]

วันนี้กว่าจะอัดเสียง กว่าจะแปลงไฟล์ กว่าจะอะไรต่ออะไรได้ ก็ล่วงเลยไปถึงตี 3 แล้วครับ ยังไงก็กดฟังผมหน่อยนะครับ @_@ /me ทำหน้าตาอ้อนวอน

เข้าเรื่องๆ ในวันที่ 5-7 ธ.ค.นี้ ผมมีทริปที่จะไปปาย (ปายปายย) จ.แม่ฮ่องสอน ทริปนี้เป็นทริปแรกเลยก็ว่าที่ได้ที่ผมไปในฐานะลูกทัวร์คนหนึ่ง เพราะเดิมทีไปกันแบบ “แบ็กแพ็ค” ส่วนที่จะไปนั่นมีหลายที่มากครับ ผมเห็นหลายที่แบบนี้แหละ ถึงอยากไป เพราะว่าถ้าไปกันเองคงไปได้ไม่หมดแน่ๆ อาทิเช่น ปาย, ปางอุ๋ง, ห้วยน้ำดัง, บ้านรักษ์ไทย, ภูโคลน, โป่งเดือป่าแป๋, พระธาตุดอยกองมู, กาดทุ่งเกวียน, พระธาตุลำปางหลวง ฯลฯ ที่กล่าวมาข้างต้นก็จะอยู่ระแวกเดียวกัน ซึ่งบางสถานที่ก็เป็นจุดที่ต้องผ่าน และบางที่ก็เป็นที่ๆ ตั้งใจจะไปจริงๆและในวันที่พวกเราไป ที่ปายยังมีงาน ?1st Pai International Film Festival 2008? อีกด้วย ว้าว ทริปนี้คุ้มจริงๆ

ยังไงทริปนี้ต้องมีเรื่องราวมากมาย มีภาพสวยๆมาฝากชาวทอล์คทูทริปแน่นอนครับ คอยติดตามรับชมกันได้ เร็วๆนี้

—–//

เพิ่มเติมหน่อยครับ เราจะเดินทางกันด้วยรถตู้ จาก ปตท.สนามเป้า ประมาณ 17.00 น. น่าจะถึงเชี่ยงใหม่เช้าพอดี ค่าใช้จ่ายทั้งหมด 3900 บาท ต่อคน ผมว่ามันก็คุ้มค่านะ กับการที่เราได้ไปในหลายๆสถานที่ ดีกว่าเราไปเสียค่ารถเหมา แล้วเหมาอีก เสียเวลาเดินทางโดยที่เราไม่รู้เลยว่าจะไปสถานที่ไหน ใช้เวลาเท่าไหร่ เดินทางอย่างไร

ในครั้งนี้อาจจะเรียกได้ว่าไปเซอร์แวร์ ก่อนแล้วกัน เผื่อมีโอกาสอีกเราะได้ไปกันถูก ^^

อุทยานแห่งชาติ น้ำหนาว จ.เพชรบูรณ์

Talk2Trip — Tue, 21 Oct 2008 12:53:09 +0000

อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว

วันนี้ผมจะพามาเที่ยวอุทยานเแห่งชาติน้ำหนาว ณ จ.เพชรบูรณ์ เป็นอุทยานที่ขึ้นชื่ออีกแห่งหนึ่ง ที่มีนักท่องเที่ยวเดินทางกันมาปีละหลายพันคน เนื่องจากการเดินทางสะดวก และรถยนต์สามารถไปจอดได้ถึงจุดกางเต้นท์ ช่วงเทศกาล หรือวันหยุดยาวๆ จึงมีคนชอบความหนาว ออกมาสัมผัสน้ำหนาวกัน ที่นี่เป็นหุบเขา ที่คดเคี้ยว และสลับไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่มากมาย เช่นเดียวกับเขาค้อ ซึ่งไม่ห่างไกลกันมากนัก การเดินทางครั้งนี้เราไปกันทั้งหมด 11 คน มี เหม่ง ตาว เฟริส อิ๋น พี เมย์ ฟ้า แม็ก พ่อ แม่ และป้าเมย์ เดินทางด้วยรถปิีกอัพของพ่อเมย์ พวกเรานั่งกระบะหลังกันมาซึ่งต่อหลังคาไว้ด้วย แต่ด้วยระยะทางที่ค่อยข้างไกล ทำให้เพื่อนตัวน้อยของเรา ง่วงนอน ทำเอาเพื่อนๆคนอื่น นั่งกันไม่ได้เลยครับท่านผู้ชม เพราะมันตัวใหญ่มาก ท่านดูจากภาพเองก็แล้วกัน ออกเดินทางจากรังสิต มาถึงที่เพชบูรณ์ ก็แวะซื้อข้าวของจำเป็น พวกอาหารสด และเครื่องใช้อื่นๆ ทำให้พื้นที่ในรถแคบลงไปอีก และเดินทางต่อมาจนถึงที่ทำการอุทยาน ประมาณ 16.00 น. เราก็แวะถ่ายรูปพอเป็นพิธี

ที่อุทยานมีร้านขายของเต็มมมม ไปหมดเลย ยังกับตลาดนัด มิน่า คนถึงมากันเยอะ เพราะว่ามันสะดวกสบายแบบนี้นี่เอง แต่วันที่เราไปก็มีคนเยอะแล้ว ทำให้หาที่จอดรถกันอยู่นาน ยิ่งไปกว่านั่น ต้องหาที่กางเตนท์ด้วยครับ เพราะว่า พอมีรถเยอะ ที่กางเต้นท์ ก็จะน้อยลงไปด้วย

หลังจากที่เดินเที่ยวไปรอบๆ กันจนมันจะมืดแล้ว ก็เพิ่งจะได้ที่กางเต้นท์ ทุกคนก็ต้องช่้วยกันล่ะครับ ไม่งั้นนอนตากน้ำค้างแน่ๆ คืนนี้ ทางด้านพ่อกับแม่ก็ช่วยกันเตรียมสำรับกับข้าว ที่จะทำกินกันในเย็นนี้ โอ้โฮยังกับขนบ้านมา เพราะเยอะมาก ไม่รู้จะหยิบอะไรก่อนดี ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว เริ่มรู้สึกถึงน้ำค้างที่หนาขึ้น และจับที่ผมได้เลยครับ

คืนนี้มีกุ้งเผาด้วย อร่อยเลยล่ะ นั่งเกะกุ้งกันพลินเลย พออาหารเสร็จเราก็ตั้งวงกัน นี่แหละ บรรยากาศของวันพักผ่อน แบบเพื่อนฝูง พอกินเสร็จก็เข้านอนกันเลยครับ คืนนี้ผมเองเป็นไข้ เลยไม่สบายนิดหน่อย จริงๆ เป็นมาตั้งกะตอนอยู่บนรถแล้ว ได้กินพารากับคอลเฟเข้าไป ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาบ้าง

พอเช้า 4 คนนี้เขาตื่นไปถ่ายรูปกับ แต่ป๊าดด ถ่ายกันแต่รูปคน ไม่เอาบรรยากาศเลยวุ้ย อย่างว่าล่ะ ตอนนั้นผมเองไม่ได้ เที่ยวอุทยานแบบจริงๆจังๆ เหมือนตอนนี้นี่นา ที่นี่มีนกหัวขวานด้วย มันเชื่องมาก ไม่กลัวคน เอ๊ะ ใช่นกหัวขวานหรือปล่าว ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน จะชื่อมันไม่ได้

พอเขาไปถ่ายกันจนหอบปากหอบคอแล้ว ก็เดินช๊อปปิ้งกับตลาดตอนเช้า ที่เขาตั้งขายกันแบบโต้รุ่งเลยทีเดียว อยากได้อะไรก็ เดินมาซื้อได้ โอ้ อะไรจะสะดวกสบายขนาดนั้น มีทั้งของกินของใช้ ของฝาก หมวก เสื้อผ้า มีหมดครับ ผมเลยได้หมวก กับผ้าพันคอ มาด้วย

มีรูปแม่กับอาโกแล้ว เย้ๆ

ไปอัดกันอยู่ในเต้นท์กัน 7 คน ทำเอาร้อนขึ้นมาทันตาเห็นเลย พอหลังจากที่เราล้างหนาวล้างตา อาบน้ำ?? (มั้ง) กันแล้ว ก็กินอาหารเช้า รองท้อง เพราะว่าเราต้องออกไปเดินเล่น ที่นี่มีเส้นทางสำรวจธรรมชาติ ระยะทาง 10 กม. ซึ่งเท่าที่ผมเดินดูก็ไกลเหมือนกัน แต่เดินไม่ยากนัก ภูเขาไม่สูงมาก เส้นทางค่อยข้างปลอดภัย เดินตามธารน้ำไปเรื่อยๆ ก็ขึ้นเขา จนเจอดงไผ่แล้วจะไปถึงจุดชมวิว?

555+ อ้ายพี เริ่มหมดแรง ประมาณ 2 กม. แรกแล้ว ทุกคนต้องช่วยกันดึงและดัน เพื่อให้มันเดิน ไม่งั้น เช้าพรุ่งนี้เราก็ไม่ถึงทางออกแน่ๆ เส้นทางสำรวจก็ เหมือนทั่วๆ ไป มีนกมีพันธุ์ไม้ แปลกๆ มากมาย พวกเราเดินกันไปซักระยะ ก็พักที่ธารน้ำเพื่อล้างหน้าซักหน่อย ให้รู้สึกชุ่มฉ่ำึขึ้น น้ำในธารเย็นอย่างบอกใครเชียว

และแล้วเราก็พบคู่เกย์แห่งสยาม…555+ มันโพสได้เหมาะเจาะกันจริงๆ

ตรงจุดนี้จะเป็นจุดชมวิวครับ เรามาถึงกันก็ปีเข้าไปเที่ยงแล้วมั้ง ซึ่งจุดนี้จะมีสัญญาณมือถือด้วย อ้ายอ้วนก็เลยโทรไปอวดคนอื่นซะหน่อย ว่าตูพิชิตยอดเขาได้แล้วนะเว้ยย อะไรประมาณนั้น

นี่หรอว้าา เดินกันมาตั้งไกล เหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว แต่ไม่มีวิวสวยๆ ให้ดูเลย ก็ป่ารกๆ กับต้นไม้สูงๆ แค่นั้นเอง

ตอนเช้าของวันที่ 2 พวกเราได้นั่งรถบริการของอุทยาน เพื่อไปยังจุดชมวิว พระอาทิตย์ขึ้น เขาว่าสวยนะ แต่หลายคนสังเกตุภาพผมป่าว ว่าทำไมถ่ายมาห่วยมากๆ มีต้นไม้บัง ให้เสียอารมณ์ ผมไม่ได้ถ่าย ไทยมุงให้ดู มีคนมาเป็นร้อยเลยครับ ทั้งๆ ที่ตรงนี้มันแค่ 20 x 20 เมตรเห็นจะได้ แถมมีถังน้ำใหญ่ๆ อีก ทำให้คนก็ต้องจับจองที่กัน ใครมาก่อนก็เลือกที่ดีๆ ได้ ไม่มีอะไรบัง พวกผมไปถึงที่หลังครับ เลยได้ทำเลแบบนี้แหละ ถ้าไม่เห็นกับตาก็ไม่เชื่อเลยว่า คนเราก็แปลก ที่บ้านพระอาทิตย์ไม่ขึ้นกันหรือไง มานั่งดูกันเบียดเสียดที่นี่
แถมตรงที่เป็นจุดชมวิว ยังมีกาแฟ กับขนมยกแผงกันมาขายด้วย แม่เจ้าาาา อะไรจะสบายกันขนาดนั้น

ก็เก็บภาพมาได้ไม่มาก เพราะมันไม่ได้งามอย่างที่เราหวังไว้ซักเท่าไหร่ จำนวนคนที่เยอะทำให้เสียบรรยากาศกันไปเลยครับ

แชะ กันหลังรถ คือเวลาของรถก็มีจำกัดครับ เขาจะนัดเราว่ารถออกกี่โมง เราต้องการก่อน ไม่อยากใ้ห้เขารอนาน

นี่ไงหมวกน้ำหนาวที่ผมซื้อมาล่ะ อ้อ ที่นี่มีนกยูงด้วยล่ะครับ

ที่ทำการอุทยานตอนเช้าก็จะคึกคักแบบนี้แหละ เพราะคนเยอะมาก

ตลาดที่ผมบอกล่ะ

เราเดินซื้อของกินเล็กน้อยกลับไป แล้วเราก็เก็บข้าวของกลับขึ้นรถ ประมาณ 9 โมงเช้า ซึ่งขากลับพ่อขับรถกลับอีกทางหนึ่ง ซึ่งทางนี้จะคดเคี้ยวกว่าทางเดิมที่มา หรือทางเดียวกันผมเองก็จำไม่ได้ แต่รู้สึกได้เลยว่า ตัวเองอยากจะอ๊วกออกมามากๆ เพราะเวียนหัว ขากลับแม่ยังแวะซื้อของที่ตลาดสด มีพืชผักราคาถูกขายอยู่เต็มไปหมดเลย ก็อย่างว่านะ บ้านเขาเมืองหนาว มันจะมีพวกพิชผักเมืองหนาวปลูกอยู่เป็นธรรมดา มีม๊อคโครี่ ที่แม่ซื้อมาซะเต็มรถเลย ลำพังคนนั่งก็ไม่มีที่แล้ว แม่เจ้า เจอผักเข้าไป นี่ยังกับปลากระป๋องเลยทีเดียว
ทริปนี้เหมาะสำหรับครอบครัวครับ เพราะว่าไม่ค่อยลำบาก มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ และทางอุทยานเองมีบ้านให้เช่าด้วย คือละไม่เท่าไหร่ เหมาะสำหรับมากันเป็นครอบครัว บ้านหลังหนึ่งจุได้ 10-20 คนเลยครับ
สำหรับใครที่ต้องการสัมผัสอาการหนาวๆ แบบไม่ลำบากมาก แนะนำที่นี่ครับ อุทยานแห่งชาติน้ำหนาว จ.เพชรบูรณ์

Location:

อำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์ บริเวณกิโลเมตรที่ 50 ริมทางหลวงหมายเลข 12

How to go:

รถยนต์ส่วนตัว ที่ตั้งที่ทำการอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว อยู่ห่างจากจังหวัดขอนแก่นประมาณ 103 กิโลเมตร จากอำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ 55 กิโลเมตร สามารถเดินทางได้สะดวกโดยใช้เส้นทางหมายเลข 12 เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 50 จะมีป้ายบอกทางขึ้นไปยังที่ทำการอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว (หากเดินทางมาจากอำเภอหล่มสักป้ายจะอยู่ด้านซ้ายมือ)? จากถนนใหญ่เดินทางเข้าไปอีก 2 กิโลเมตร จะถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

รถโดยสารประจำทาง นั่งมาลงที่อำเภอหล่มสัก จากนั้นจะมีรถโดยสารประจำทางจากอำเภอหล่มสักเดินทางผ่านหน้าที่ทำการอุทยานทุกวัน

Season:

เนื่องจากอุทยานแห่งชาติน้ำหนาวมีสภาพอากาศที่เย็นแม้ในฤดูร้อน จึงสามารถเที่ยวชมได้ตลอดทั้งปี แต่ช่วงฤดูฝนจะมีฝนตกชุก ช่วงที่เหมาะกับการท่องเที่ยวมากที่สุดคือ ปลายฤดูฝน-ตลอดฤดูหนาว

เมืองน่าน ดอยภูแว, ตอน ฟ้าแดง

Talk2Trip — Mon, 22 Sep 2008 08:30:10 +0000

หลังจากที่พวกเราได้มาถึงจุดสำหรับกางเตนท์เรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มมองสำรวจพื้นที่โดยรอบ ว่ามีที่ไหนที่น่าสนใจบ้าง ที่เราเห็นได้ชัดและเป็นเป้าหมายสำคัญของเราในครั้งนี้ก็คือ ยอดดอยภูแว เขาลูกนี้แหละที่เราต้องการพิชิต ภาพที่เคยได้เห็น ไม่แต่งต่างอะไรกับสิ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า ภูเขาลูกนี้ไร้ซึ่งต้นไม้ใหญ่ มีแต่กอหญ้าและก้อนหินที่ปกคลุมอยู่โดยรอบ ไม่ว่าหันไปทางทิศไหนก็จะพบกันหุบเขา อันกว้างใหญ่ ไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศด้านบนนี้เย็นสบาย อากาศกำลังสดชื่น เป็นกลิ่นไอบริสุทธิ์จากธรรมชาติ

เมื่อได้พักสูดหายใจให้เต็มปอดแล้ว ก็เิริ่มออกตามล่าความฝันต่อ เราเริ่มเดินขึ้นสู่ยอดดอยภูแว เส้นทางที่ขึ้นไม่ได้มีแค่ทางเดียว อยู่ที่ว่าใครจะขึ้นทางไหน เพราะเป็นพงหญ้าที่ขึ้นอยู่จนมองไม่เห็นทางที่ผู้คนเคยเดิน
และแล้วก็มาถึงที่สุดแห่งภูแว จุดนี้เป็นจุดที่สูงที่สุด ที่เราสามารถขึ้นไปได้ กระแสลมที่พัดพาเอาลมหายใจของต้นไม้ใบหญ้า ขึ้นไปสู่ชั้นบรรยากาศ ช่างสดชื่นเหลือเกิน มุมมอง 360 องศา ที่ไม่ว่าทิศด้านไหนก็รายล้อมไปด้วยภูผา ด้านตะวันตก มีจุดสีขาวๆ แทรกแซมอยู่เป็นจุดๆ นั่นเป็นหมู่บ้านของชาวเขา และภูเขาบางช่วงก็มีการถกถาง เพื่อทำการเกษตร ณ จุดนี้สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ที่อยู่เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน แม้ว่าแสงแดดตอนบ่าย 3 โมง จะค่อนข้างแรง แต่เรากลับไม่รู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ดวงอาทิตย์โอบอุ้มเราไว้ แต่อีกนานกว่าจะเห็นอาทิตย์อัสดง เราจึงลงไปทำอาหารเติมพลังกันก่อน เพราะัวันนี้ทั้งวันเรายังไม่ได้กินอาหารให้เต็มท้องเลยแม้แต่มื้อเดียว

และอาหารที่จะทำให้เราอิ่มก็เป็นสุกี้ร้อนๆ ที่ฉ่ำไปด้วยน้ำและผัก หมูที่เรานำมาก็ไม่เสียหาย แม้จะมีกลิ่นตุๆ แต่เมื่อล้างแล้วก็รู้สึกได้ว่า มันอร่อยขึ้นจนรับรสได้ ช่างเป็นอะไรที่อุตสาหะเหลือเกิน เอาสุกี้มากินกันบนยอดเขา โอ้วว จะไปหากินที่ไหนได้อีกในชีวิตนี้

ประมาณ 4 โมงครึ่ง เราก็ขึ้นมาเพื่อรอดูพระอาทิตย์ทอแสงเป็นครั้งสุดท้าย เราเคยมีประสบการณ์ที่พลาดเห็นแสงพระอาทิตย์มาครั้งหนึ่งแล้ว เพราะประมาณว่ามันคงไม่ตกไว อย่างเป็นบ้านเรา กว่าพระอาทิตย์จะหมดแสงก็ ราวๆ 6 โมงครึ่ง แต่บนเขาบนดอยไม่ใช้ 5 โมงเย็นก็จะเริ่มมืดแล้ว เราจึงต้องรีบขึ้นมาเพื่อแสงแปลกๆ

ตอนนี้มีอีกคณะหนึ่งเขาได้ขึ้นตามเรามาติด ๆ ก็ขึ้นมาุ่ถ่ายรูปด้วยเช่นกัน แต่คณะหลังที่ตามมา กว่าเขาจะมาถึง ณ จุดกางเตนท์ก็ใกล้มืดแล้ว เขาจึงไม่ได้ขึ้นมาบนยอดในวันนี้ พอท้องฟ้าเริ่มมืด อากาศก็เย็นลง ทันทีด้วยความที่เราเหนื่อยมาทั้งวัน และรู้สึกร้อนที่ต้องเดินขึ้นมา ทำให้ไม่ได้เตรียมเสื้อกันหนาวกันมาเลย ในขาลงแข้งขาก็เริ่มสั่น เพราะอากาศหนาวจริงๆ แค่ไม่กี่นาที จากความอบอุ่นเปลี่ยนเป็น หุบเขาที่เย็นเยือก ทุกอย่างเงียบ มีเสียงสัตว์ปีกตัวน้อยออกหากิน ส่งเสียงร้อง อีกด้านนึงของหุบเคืขา เนรามองเนี้ห็นแหสงสีแลัดงเงป็นจุดๆ เป็นกองไฟที่ชาวเขาจุดขึ้นเพื่อประทังความหนาว คืนนี้หลังจากที่เรากินอาหารเย็นแล้ว เราก็นั่งผิงไฟแล้วเข้านอน ด้วยความเหนื่อย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นผมเองตื่นตั้งแต่ ตี 4 แต่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ทุกอย่างเงียบสงัด เมื่อโผ่หน้าออกมานอกเต้นท์แล้วรู้สึกไม่อยากออกไปไหนเลย เพราะมองไม่เห็นแม้แต่เต้นท์ที่อยู่ข้างๆ ผมรอจา ใกล้ 6 โมงจึงปลุกสองสหายให้ออกจากเต้นท์เพื่อไปชมอาทิตย์ของวันใหม่ วันนี้เมฆไม่มากนัก แสงที่ได้ไม่สวยเท่าที่ใจอยาก ในอีกมุมหนึ่งซึ่งเจ้าหน้าที่บอกว่าจะมีทะเลหมอก ก็กลับเห็นเพียงไอหมอกบางๆ ที่ล่องลอยไปตามกระแสลม พืชพันธ์ต่างๆ ก็ตื่นมาเพิ่มรับแสงแดดยามเช้า ดูดซืมน้ำค้าง ที่ทำให้ผืนดินนี้ชุ่มชื้น ทิวเขาดูเงียบสงบ มีกระแสลมพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา ทุ่งหญ้าพากันเล่นดนตรีประสานเสียง ดั่งดนตรี Mozart ที่ขับกล่อมพาให้ใจเราเคลิบเคิ้ม

เมื่อแดดจ้า ทุกคนก็ตื่นมาหุงหาอาหารกิน เจ้าหน้าที่ได้นำกระบอกไม้ไผ่ ที่ตัดมาเมื่อเช้าตรู่ มาหุงข้าวให้เรา นี่เป็นภูมิปัญญาพื้นบ้านโดยแท้ เราเคยกินแต่ข้าวหลาม ที่เอาข้าวเหนียวใส่ในกระบอกข้าวหลามแล้ว เผาให้สุก เนื่องจากใยไผ่ที่อยู่บนภูเขา ไม่หนาเฉกเช่นไผ่ที่บ้านเราใช้มาทำข้าวหลาม เขาจึงนำใบตอง ใส่ซ้อนเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ ทำให้ข้าวที่กรอกลงไปไม่ติดกับไม้ไผ่

เราตัดสินใจอยู่บนนี้ 2 วัน ซึ่งก็มากกว่าทุกกลุ่มที่ขึ้นมา มีกลุ่มหนึ่งที่ขึ้นมาเมื่อวานพร้อมๆ เรา แต่เขามาถึงที่หลังเรา เขาได้เก็บสัมภาระลงในตอนเช้า เนื่องจากเขาเตรียมเสบียงมาไม่พอ น้ำก็ใกล้หมด และห้องน้ำก็ไม่มี จึงต้องตัดใจลงในวันรุ่งขึ้น ผมเองได้ขึ้นไปที่ยอดดอยภูแวอีกครั้งเืพื่อถ่ายภาพ ท้องฟ้าวันนี้โปร่งมาก และแดดก็ค่อยข้างแรง บนนี้ไม่มีต้นไม้ที่พอให้ร่มเงาได้ โชคดีของเราที่ได้นำผ้าใบมา จึงได้มีร่มเงาให้พอหลบแดดได้ อาหารกลางวันที่เราทำกันก็เป็นอะไรที่ง่ายๆ เช่นยำ หรือผัดที่สามารถทำได้ มะนาวที่ซื้อมาก็ได้ใช้เสียที เป็นที่น่าแปลกใจ มะนาวที่นี่ไม่มีเมล็ด และลูกใหญ่มาก น้ำก็เยอะ จากนั่นเราก็ไม่รู้จะทำอะไร เพราะข้างบนนี้เราไม่สามารถไปไหนได้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาโล่งๆ และบางที่ก็ยังไม่ได้ทำการสำรวจ เจ้าหน้าที่บอกว่ามีน้ำตกอยู่้ข้างล่าง แต่ถ้าจะไปต้องออกกันตั้งแต่ 7 โมงเช้า เพราะระยะทางค่อยข้างลำบากและเดินทางยาก ซึ่งเราเองก็ไม่ทันได้เตรียมตัว จึงไม่ได้ไป หลังจากที่ทานอะไรเรียบร้อยแล้ว เราก็ขลุกตัวนอนกันอยู่ในเต้นท์ จนมาตื่นตอนที่ มีอีกคณะหนึ่งขึ้นมา เป็น “ทริปหารเฉลี่ย ดอยภูแว” จากเว็บ trakkingthai เขามากันพร้อมมากๆ เป็นคณะใหญ่มีไข่มาเป็นแพคๆ เครื่องครัวที่สามารถหุงหากินกันได้เป็นสิบๆ คน

เข้าคอนเซ็บ กินอิ่มนอนหลับ พอเรากินแล้ว เราก็นอน เพราะไม่รู้จะไปไหน รอเวลาเย็น เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกดินอีกครั้ง คราวนี้เราตระเตรียมเสื้อกันหนาวกันขึ้นไปด้วย จากที่มีประสบการณ์มาแล้วเมื่อวานนี้ เราขึ้นกันไปตั้งแต่ ยังไม่ 5 โมงเย็น เพื่อไปรอถ่ายรูป นักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆ ก็ขึ้นตามมาเรื่อยๆ แสงวันนี้สวยสมใจมากครับ ตะวันทอแสงสีทอง สวยแปลกตาด้วยแนวลูกคลื่นของขุนเขาที่เรียงรายกันเป็นทอด ๆ

คืนนี้ได้เหล้าต้ม จากเจ้าหน้าที่มาขวดหนึ่ง เป็นข้าวต้มจากข้าวเหนียว กลิ่นแรงมากครับ แต่รสชาติก็ไม่เลว ไม่เหม็น กินไม่ยากเท่าไหร่ คล้ายๆ เหล้าขาว แต่ดีกรีแรงกว่าเยอะครับ ขวดที่เจ้าหน้าที่เอามาเป็นแค่ขวด พลาสติกขนาดเล็ก ที่ใส่น้ำดื่ม แต่เรากินกัน 3 ก็ไม่ไหวแล้ว ผมเลยขอตัวไปนอนก่อน ส่วนอีก 2 คน นั่งชนอยู่กับเจ้าหน้าที่จนหมด คืนนี้ ผมหลับไปด้วยอาการมืน ๆ

เช้าวันต่อมาท้องฟ้าสวยมากครับ คุ้มแล้วในการมาครั้งนี้ อากาศตอนเช้าวันนี้ก็ ไม่หนาวเท่าไหร่ เพราะเราชินกันแล้ว แต่มีละอองน้ำค้างมากเป็นพิเศษ จนพื้นแฉะ ดูได้จากเต้นท์ของพี่เจ้าหน้าที่อุทยานที่เขาไปตัดเอาใบไม้มาคลุมเต้นท์ แหม อดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปไว้ ถือเป็นภูมิปัญญาเจ้าหน้าที่ 555+ ดูกลมกลืนกับธรรมชาติดีมากเลยครับ จากนั้นเราก็ ทำอาหารเติมพลัง ให้เต็มท้อง เพื่อเดินทางกลับบ้าน ที่ลำบากหน่อยคือเต้นท์ของเราเปียกไปหมด มันเต็มไปด้วยน้ำ เราอยากให้มันแห้งลงซะหน่อยเพราะขืนมัดใส่ไปตอนนี้ มันต้องหนักมากแน่ๆ กว่าเราจะได้ลงกันก็ 9 โมงเช้า ซึ่งกลุ่มอื่นเขาลงไปกันตั้งแต่ 7 โมงแล้ว เพราะว่ากลุ่มเขามากันเยอะ เราเดินลงเป็นกลุ่มสุดท้าย

ขากลับก็มาถ่ายรูปกับต้นปรงที่ขึ้นโค้งๆอีกครั้งหนึ่ง

ขากลับเราได้เจอกับชายคนหนึ่ง เขาอายุ 50 กว่าปีแล้ว เขาเดินขึ้นมาตั้แต่เมื่อวาน ตอนบ่าย และได้พักนอนที่บ้านปู่ดู่ 1 คืน ซึ่งโดยปกติแล้ว ทางอุทยานจะไม่อนุญาติให้นักท่องเที่ยวขึ้นมาโดยลำพังโดยที่ไม่มีเ้จ้าหน้าที่ขึ้นมาด้วย ปู่คนนี้เขาเป็นเจ้าหน้าที่กรมทรัพยากร อะไรนี่แหละ ผมจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ เขาได้ลางาน 1 อาทิตย์ เพื่อมาพิชิตยอดดอยภูแว แม่เจ้าเราได้ลองฟังเขาเล่าประสบการณ์ เขาเคยไปปีนเขามาแล้วหลายที่ ซึ่งก็ถ้าเทียบกับคนอายุ 25 ก็คงไม่แปลกอะไร แต่นี่ปู่เขาอายุ 50 กว่าแล้ว ใกล้จะเกษียรแล้ว การมาครั้งนี้ของเขาไม่ได้บอกใคร เพราะกลัวตัวเองจะทำไม่ได้ ถ้าไปบอกคนอื่นไว้แล้วว่าจะมาปีนดอยภูแว ผมเชื่อว่าปู่ต้องไปถึงได้แน่ๆ เราก็ต่างอวยพรกันเช่นนั้น

พอเรามาถึงที่ทำการอุทยาน ก็ซดน้ำอัดลมกันไปคนละ 2 กระป๋องด้วยความอยาก ในขณะที่รอรถสองแถวมารับ เพื่อไปที่ ตัวเมืองน่าน หลังจากที่อาบน้ำอะไรเรียบร้อยแล้ว เราก็ชำระค่า Service ให้กับเจ้าหน้าที่ ผมจะไม่ได้ว่าเท่าไหร่ 3 คน จะมีค่ากางเต้นท์, ค่าอุทยาน อันนี้เป็นค่าธรรมเนียมปกติที่เราต้องเสียกันอยู่แล้วในทุกๆ อุทยาน และที่นี่ก็มีบวกค่าบริการไปด้วย ซึ่งผมเองก็ไม่รู้จะขอบคุณเข้าหน้าที่ยังไง เพราะเขาก็ช่วยเราแบกของลงมา ซึ่งหนักมากครับ ลำพังผม 3 คน คงเอามาไม่ไหว

พอรถแดงมาถึงเราก็เก็บของขึ้นรถ และล่ำลาทุกคน ขากลับนี้ พี่เจ้าของรถเขาพาเรากลับอีกทางนึง ทางนี้จะผ่านศาลเจ้าพ่อ….ที่อยู่ในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา เป็นที่ๆ มีต้นชมพูภูคาด้วยครับ แต่ในช่วงที่เราไปไม่เห็นดอกมันแล้ว จะเห็นแต่เพียงต้นและภาพที่มีคนถ่ายไว้ให้ดูเท่านั้น พวกผมมาถึงที่สถานีขนส่ง จ.น่าน ประมาณ 5 โมงครึ่ง ซึ่งตอนแรกที่วางแผนไว้ว่าจะเดินเมืองน่านอีกรอบ แต่เนื่องจากมันไกลจากสถานีมาก เลยไมได้ไป ไปจองตั๋วกลับกรุงเทพ และหาอะไรรองท้อง เพราะต้องเดินทางอีกไกลเลยล่ะ รถออกเวลา ทุ่มตรง มาถึงที่ นวนครประมาณ ตี 2 เห็นจะได้ จากนั้นก็กลับไปพักกันที่หอก่อนแล้วก็หลับเป็นตายเลยครับ

เหนื่อยแต่คุ้มมากจริงๆ กับการเดินทางครั้งนี้ “เมืองน่าน ดอยภูแว”

How to go:

รถยนต์ส่วนตัว จากอำเภอเมืองน่านใช้ทางหลวงหมายเลข 1080 (น่าน-ปัว) เป็นถนนลาดยางระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร จากอำเภอปัวใช้ทางหลวงหมายเลข 1256 (อำเภอปัว-อำเภอบ่อเกลือ) ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตรจะถึงที่ทำการอุทยานฯ ติดต่อสอบถามสำนักงานป่าไม้เขตน่าน โทรศัพท์ 0 – 5471 – 0136 , 0 – 5471 – 0815

รถประจำทาง จากหมอชิต หรือ ที่อื่นๆ ให้นั่งไปลงที่ตัวเมืองน่าน จากนั้นเหมารถสองแถว ราคาจะอยู่ที่ 2,000-2,500 บาท เหมาไปกลับ นัดเวลาไปรับด้วยครับ ไปส่งที่ทำการอุทยานดอยภูคา

เมืองน่าน ดอยภูแว, ตอน เส้นทางสุดหฤโหด

Talk2Trip — Tue, 16 Sep 2008 06:17:54 +0000

หลังจากท่องเมืองน่านจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็กลับไปตระเตรียมข้าวของ เพื่อจะเดินทางไปดอยภูคา เราได้เหมารถสองแถว (รถแดง) ไปส่งที่ทำการอุทยานฯ ประมาณ 11.00 น. เราเริ่มออกจากเมืองน่าน ลัดเลาะไปตามหมู่บ้าน พอออกจากตัวเมืองก็เข้าสู่ความเป็นชนบทอย่างเห็นได้ชัด มีพืชสวนไร่นาเรียงรายอยู่ข้างทางโดยรอบ อากาศสดชื่นน่านอนมาก ๆ ครับ พอเข้าสู่ช่วงที่เป็นภูเขา ทางค่อนข้างลาดชัน และมีโค้งเยอะมาก พาให้อยากอาเจียน เพราะเกิดอาการเวียนหัวขึ้นมาตะหงิดๆ

และเส้นทางบางช่วงก็กำลังทำการปรับปรุงซ่อมแซม เพื่อขยายพื้นถนนให้กว้างขึ้น บางช่วงก็แคบมากเพราะว่ามีรถบดถนนจอดอยู่ ซึ่งถนนตรงนี้เอง ที่ทำเอาหัวเรา 3 คน แดงไปหมด เพราะว่าฝุ่นลูกรังที่ตีตลบขึ้นมาจากท้ายรถ ต้องโผล่หน้าออกหาลมเพื่อหนีฝุ่น ท้องภาพในภาพสวยแบบนี้จริงๆ ครับ โปร่งโล่ง มีเมฆสีขาวมองเห็นเป็นก้อนๆ

เราก็ใช้เวลาเดินทางกันประมาณ 4 ชั่วโมง จากตัวเมืองน่านถึงที่ทำการอุทยานฯ ดอบภูแว ซึ่งเราก็มาถึงกันเย็นแล้ว ใจจริงพวกเรากะว่าจะขึ้นดอยภูแวกันวันนี้เลย เพราะตามโปรแกรมที่วางไว้จริง ๆ จะเที่ยวชมเมืองน่านช่วงเช้า และช่วงบ่ายจะขึ้นดอยภูแว ซึ่งก็ไม่คิดว่าระยะทางมันจะไกลขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เรากึ่งกลับกึ่งตื่นกันมาตลอดทาง เมื่อมาถึงที่ทำการอุทยานฯ เจ้าหน้าที่ได้ให้เราพักที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ซึ่งด้านในก็ไม่มีอะไร นอกจากวิทยุ 1 เครื่อง กับห้องน้ำ 2 ห้อง ส่วนเจ้าหน้าที่ดูแลอุทยานมีอยู่ด้วยกันหลายคน ซึ่งที่นี่ต่างจากที่ทำการอื่นๆ เป็นที่ๆ ไม่่ค่อยมีนักท่องเที่ยวมากนัก และยังมีคนรู้จักน้อย การเิดินทางค่อนข้างลำบาก เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่จะมาอยู่กับเป็นครอบครัว บางคนมีลูกน้อย ๆ ที่ยังไม่หย่านมก็มี เมื่อเราเก็บของสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ก็นัดหมายรถให้มารับ จากนั้นเราก็เดินสำรวจว่ามีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจบ้าง พบเด็กชาวเขากลุ่มหนึ่ง เดินมา ทุกคนยกมือไหว้แล้วพูดพร้อมกันว่า “สวัสดีค่ะ/ครับ” ผมเองก็แปลกใจ เลยลองสอบถามกับทางเ้จ้าหน้าที่ดูว่าทำไมเด็กชาวเขากลุ่มนี้เขาถึงทักทายเรา เจ้าที่หน้าบอกว่า “ครู” ที่โรงเรียนสอนมา เด็กชาวเขากลุ่มนี้ต้องเดินไปโรงเรียนเป็นระยะทางกว่า 10 กิโล (ไม่ใช่ใกล้ๆ นะครับ) และที่ไม่ธรรมดาเลยคือ “บ้าน” เขาอยู่ “บนเขา” ท่านลองคิดดูซิว่า 10 กิโล แค่เดินทางตรงเรียบๆ ก็เหนื่อยแล้ว นี่ต้องเดินลงเขาแต่เช้าและขึ้นเขาตอนเย็น กว่าจะถึงบ้าน โอ้ววว ผมไม่อยากจะคิด

อาหารของวันนี้เป็นหนอนไม้ไผ่ ทอดร้อน ๆ เจ้าหน้าที่อุทยานเขาทำให้กินครับเป็นกับแกล้ม เขาเอาหนอนไม้ไผ่เป็นๆ ที่ยังไม่ตาย มาใส่น้ำ แล้วต้นให้เดือด Y_Y เกิดเป็นหนอนช่างทรมาน พอต้มจนได้ที่แล้ว เขาก็ัตั้งกระทะ ใส่น้ำมัน รอจนร้อน จากนั้นก็เอาหนอน ที่ต้มเสร็จแล้ว เทน้ำออกให้หมด ตักใส่ลงไปน้ำมันที่กำลังร้อนได้ที่ โอ้ววว ยังกับหนอนดิ้นได้ เพราะว่ามันมีน้ำอยู่ พอโดนเข้ากับน้ำมันทำให้มันแตก เขาบอกว่า ถ้าไม่เอาไปต้มก่อน ใส่ไปแบบนั้นเลยมันจะ แตกมากกว่านี้ แม่เจ้าา จากนั้นก็ใส่เกลือลงไปนิดหน่อย ซอสปรุงรส ว้าววว เริ่้มหอมแล้ว พอหนอนน้อยเหลืองพอได้่ที่แล้วก็ตักใส่จาน เสริฟเป็นเมนูอาหารว่าง สำหรับรับประทานเป็นของขนเคี้ยว ไม่ว่าจะนอนดูทีวี นั่งอ่านหนังสือก็สามารถเคี้ยวหนอนน้อยไปด้วย โอ้ววว แซบอีหลี

คืนนั้นเราก็นั่งกินข้าวกับเจ้าหน้าที่อุทยานเขาซะเลย ทีนี้ผมมีหมู ที่หมักมาจากบ้าน พอเอามันมาเปิดดู โอ้โฮ กลิ่้นรุนแรง แทบอยากจะทิ้ง มันเป็นกลิ่นตุๆ เหมือนหมูจะเสียน่ะแหละครับ พี่ผู้หญิงเขาเห็น ก็บอกอย่าทิ้ง มันไม่เสีย แต่กลิ่นมันตุๆ เฉยๆ เดี๋ยวทำให้ พี่เขาก็ เอาไปล้างน้ำแล้วแช่ตู้เย็นไว้ ตอนเช้าจะทอดให้พวกเราเอาไปกินระหว่างทาง (ขอบคุณมากๆครับพี่ ) แล้วคืนนั้นเราก็เข้านอนนนน แต่…โอ้โฮ พื้นที่ศูนย์เป็นกระ้เบื้องครับพี่น้อง เย็นมาก แล้วเป็นห้องโล่งๆ คิดดูซินอนกัน 3 คน มันจะหนาวขนาดไหน มีผ้าห่มนวมอยู่ผืนเดียว ผ้าห่มที่เอามาอีกผืนนึงเอาไปรองพื้นแล้ว เพราะว่ามันเย็นมาก แต่ก็ข่มตานอนได้ เพราะึความเหนื่อยมาตลอดวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น แทบไม่อยากจะลุกขึ้นมาจากกองผ้าห่มเลยแม่เจ้า มันหนาวได้ใจจริง ๆ ผมเองตื่นมาตั้งแต่ ตี 4 แล้ว เพราะว่าเมื่อคืนนี้เราตอนกันตอน 2 ทุ่ม – -a มันผิดนิสัยการนอนของพวกเรา ปกตินอนกัน ตี 2 ตี 3 ผมหลับๆ ตื่นๆ รอให้มีแสงพระอาทิตย์ขึ้น เพราะว่าที่นี่ จะมีแสงพระอาทิตย์ก็ตอน เกือบ 7 โมงแล้ว เนื่องจากมันอยู่ในหุบเขา ทำให้ภูเขาบดบังแสงพระอาทิตย์จนหมด พอได้ลุกไปล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วก็ จับกล้องคู่ใจเดินถ่ายรูปบริเวณรอบๆ อุทยาน อีกฝั่งนึง 2 คนนั้นเขาำไปนั่งต้มโจ๊กร้อนๆ เป็นอาหารมื้อเช้ากันอยู่ ซึ่งเจ้าหน้าที่เขาได้ก่อกองไฟไว้ให้เราเรียบร้อยแล้ว ตามด้วยกาแฟอีก 1 ถ้วย ที่มีบริการสำหรับนักท่องเที่ยว ฟรี!! อิอิ ชอบของฟรี

หลังจากที่เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เรามุ่งหน้าสู่ยอดภูสอยดาวทันที เจ้าหน้าที่บอกว่าใช้ระยะเวลาเดินทาง ประมาณ 3 ชั่วโมง โอ้วว แม่เจ้า ผมเคยไปเดินภูสอยดาวมา 6-7 ชั่วโมง มาปีนนี้คงจะหวานหมูแ้ล้วล่ะอิอิ คิดใจใน ระยะทางจริงๆแล้ว ไม่ไกลมาก แต่!!!.. ชันมากครับ ขอบอก ชันกว่าภูสอยดาว 10 เท่า ที่นี่ เหมือน เนินมรณะ ที่ภูสอยดาวเลยครับ แต่มระณะ ตลอดทางเลย ><” จะเดินเรียบๆ นี่ไม่มีซะละที่นี่ ผมเดินจากอุทยานขึ้นมา ถึงจุดพักก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว และตลอดทางที่เราเดินขึ้นจะพบกับชาวเขา เดินสวนลงมาเป็นกลุ่มๆ เขาก็จะยิ้มให้ ถ้าเป็นเด็กเขาก็ไหว้และทักทายด้วยคำว่า “สวัสดีคะ/ครับ” ผมก็ไม่รู้จะตอบว่าไรก็บอกไปว่า “ดีจ้า อีกไกลมั้ย” เขาก็ยิ้ม พลางบอกว่า “ม่ายไกล” พูดแบบนี้ทุกคนเลย – -* ตกลงมันใกล้จริงๆหรอเนี่ย พอเราเดินไปได้ซักระยะ จะตัดเข้าถนน เอ๊ะ ถนน บนเขามีถนนด้วยหรอ??? ใช่ครับ มันเป็นถนนจริงๆ เป็นถนนที่พอให้รถกระบะวิ่งได้คันเดียว แต่ผมก็แปลกใจว่า ทำไมมีถนนละ จนได้คำตอบจากเจ้าหน้าที่ว่า ด้านบนที่เราจะเดินผ่าน มีหมู่บ้านของชาวเขาอยู่ เขามีรถไถไว้ขนพวกพืชผักลงไปขาย โอ้วว แม่เจ้า ทางชันขนาดนี้ให้ผมขับ 4×4 ขึ้นมาผมยังไม่กล้าเลยคร้าบบบบ เจ้าหน้าที่บอก ตรงนี้เป็นทางที่ชาวเขาจะขับรถมอไซต์ขึ้นลงทุกวันแหละ ออกกันแต่เช้า กว่าจะกลับก็เย็น เขาไปดูแลไร่ของเขา โอ้สสสส มอไซต์!! ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเบรกแตกจะทำยังไง?? ทางเดินที่ผ่านมาก็จะเป็นการข้ามเขา ลูกแล้วลูกเล่า ลัดเลาะไปตามแนวเขา

และแล้วเราก็มาถึงหมู่บ้านปู่ดู่ หมู่บ้านชาวเขาที่เจ้าหน้าที่บอก ผมบอกได้เลยว่า ไกลมากครับ น้องๆ ที่เดินขึ้นมาเมื่อเย็นวานนี้เขาก็ขึ้นมาที่นี่แหละ ตอนนี้เวลา 10 โมงกว่า ถือว่าเราเดินกันไวมากครับ ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงจุดนี้แล้ว เ้จ้าหน้าที่บอก ตรงนี้เป็นครึ่งทางแล้ว โอ้ววว ผมเริ่มดีใจ ทำไมมันไวกว่่าที่คิด แต่เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า ทางจะชันกว่าเดิม ><” ฟังแล้วปวดขาตะหงิด ๆ หมู่บ้านปู่ดู่มีอยุ่ประมาณ 20 หลังคาเรือน มีที่ทำการขอหมู่บ้าน บ้านแต่ละหลังก็จะสร้างจากไม้ วัสดุที่หาง่าย ยกเสาสูง ใต้ถุนจะมีกองไม้อยู่เต็มไปหมด คาดว่าเขาคงใช้ทำฟืน เพื่อหุงหาอาหาร และก่อไฟคลายหนาว แต่ที่สังเกตุคือทุกหลังจะมีแผน Solar Cell ติดอยู่ ไฮโซจริงๆ แถมที่ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านปู่ดู่ และมีลำโพงตัวใหญ่ๆ เป็นศุนย์กระจายเสียง และยังมี “จานดาวทียม” ด้วยนะครับ ไม่ธรรมดา ๆ ในหมู่บ้านเขาจะมีระบบน้ำประปา!! ที่เก็บไว้ใช้ทั้งปีเลยครับ เขาจะต่อท่อมาจากแหล่งน้ำบนเขา ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าต่อมาจากไหน น้ำใสและเย็นมากครับ ทางหมู่บ้านมีถังปูนสูงประมาณ 2.5 เมตร 2 ใบ กังเก็บน้ำไว้ใช้ แต่น้ำก็จะล้นออกมาตลอด ถ้าเป็นบ้านเราล่ะก็ ค่าน้ำคงไม่ใช่น้อย

อ้อผมลืมเราไปว่าผมได้จ้างลุกหาบมาด้วยคนนึง เพราะว่าผมต้องให้เขาช่วยแบกน้ำกินน้ำใช้ครับ เพราะด้านบนจะไม่มีน้ำ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งส้วม!! พอแวะพักกันจนหายเหนื่อยแล้ว ก็เริ่มเดินทางต่อ พี่เ้จ้าหน้าที่เขาได้ไปเอาส้มโอมาจากคนในหมู่บ้านมาลูกนึง มันเป็นส้มโอที่อร่อยมาก (สงสัยจะหิวจัด) เส้นทาง หลังจากที่ออกจากหมู่บ้านนั่น ชันอย่างที่เจ้าหน้าที่เขาว่าจริงๆ ครับ เป็นเขาสูงลูกแล้วลูกเล่า ช่วงที่เป็นขาลงก็ค่อยยังชั่วครับ มันทำให้น้ำหนักที่อยู่บนหลังเบาลงบ้าง แต่พอถึงจุดที่ต่ำสุดแล้ว ก็ขึ้นไปสู่เนินเขาอีก เป็นทางที่ท้าทายมาก บางช่วงก็เป็นทางลัดเลาะไปตามขอบเขา

เดินทางได้ซักระยะก็มีถึงจุดๆหนึ่ง มีป้ายบอกทาง ทางหนึ่งไปยอดภูแวอีกด้านหนึ่งไปแหล่งน้ำ ที่สามารถนำมาดื่มกินได้ เราพักทานอาหารว่างที่เตรียมมาซักพักหนึ่ง ลูกหาบของเราก็ขอตัวไปเอาน้ำที่แหล่งน้ำ เพื่อเอามาใช้ดื่มกินระหว่างทาง พวกเรานั่งกินกันได้ซักพักหนึ่ง ก็เหลือบไปที่ถุงหมูทอด ที่เจ้าหน้าที่อุทยานทอดให้เรา มันมี ทาก ตัวนึงกำลังไต่ขึ้นถุงอย่างเพลิดเพลิน แม่เจ้า…ทุกคนลุกขึ้นทันที สำรวจรอบๆ กางเกง ถุงเท้า อึ๋ยยยย กลัวโดนเกาะ เราก็ต้องยอมไปนั่งตา่กแดด เพื่อจะได้กินกันอย่างเป็นสุข เพราะทากจะหลบแสงแดด มันชอบอยู่ในที่ร่ม และชื้นๆ หลังจากที่พี่ลูกหาบมาเราก็เดินทางกันต่อ

	ทางยิ่งใกล้ถึงยอดภูแวเข้าไปเท่าไหร่ ทางก็โหดมากขึ้นเท่านั้น ตามทางจะมีป้ายบอกระยะทาง และบอกเส้นทางข้างหน้า ลื่นและชัน ให้ระมัดระวังอย่างมาก พอเดินไปถึงจุดๆ หนึ่ง ผมก็ต้องแปลกใจกับ รอยเท้า ที่ขรุขระ เป็นตะปุ่มตะปั่ม คล้ายๆ กับรอยเท้าสัตว์ ที่เคยเห็นบ่อย ๆ พอเดินไปอีกนิดก็เจอกับ วัว ฝูงใหญ่ เจ้าหน้าที่เขาบอกว่าเป็นวัวที่ชาวเขาเลี้ยงไว้ มันจะอยู่แถวๆ นี้แหละ หาหญ้ากิน วัวทุกตัวไม่มีสายผูกแบบวัวที่อื่น เขาปล่อยเลี้ยงตามธรรมชาติ มันดูเป็นวัวป่ายังไงยังงั้นเลย แต่ดูท่าทางมันจะชินกับผู้คน ไม่ทำท่าตกใจหรือตื่นคนเลยแม้แต่น้อย จากนั้นเดินไปอีกซักระยะ จะพบกับต้น ปลงพันปี ที่มันแปลกคือมันจะ มีัลักษณะโค้งขึ้น แล้วลง แล้วมีจงอยแหงนขึ้นอีกทีหนึ่ง แบบในภาพเลยครับ นี่เกิดขึ้นเองจากธรรมชาติ ไม่ได้มีการตัดแต่งแต่อย่างใด เป็นสิ่งที่ธรรมชาติรังสรรค์ให้มันแปลกแบบนี้เอง บรรยากาศด้านบนเริ่มเย็นบ้างแล้ว เราจะเห็นหมอกจางๆ ที่ปกคลุมภูเขาที่อยู่รอบๆ ซึ่งทางในช่วงนี้ก็เสียวไม่แพ้ช่วงไหนๆ เพราะต้องเดินไปตามขอบเขา ที่อีกด้านเป็นหน้าผา ที่จัดลงไปสุดลูกหูลุกตา มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

เมื่อมาถึงจุดนี้ เราก็มองเห็น ยอดดอยภูแวอยู่ไม่ไกลนัก ทำให้ใจกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันที อีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว แดดตอนบ่าย 2 ค่อยข้างแรง แต่เราเองไม่รู้สึกร้อนเลยแม้แต่น้อย มันมีลมพัดมาให้รู้สึกเย็นตลอดเวลา

แล้วในที่สุดเรา็ก็มาถึงจุดสำหรับกางเต้นท์…

เมืองน่าน ดอยภูแว, ตอน ตะลุยเมืองน่าน ๆ ๆ ๆ

Talk2Trip — Fri, 12 Sep 2008 10:20:00 +0000

เมื่อ 6 – 10 ธันวาคม 2550 ผมก็ชีพจรลงเท้าอีกแล้ว ครั้งนี้เราไปกันที่ อุทยานแห่งชาติดอยภูคา จ.น่าน ในทริปนี้ที่นัดหมายกันครั้งแรกจะไป อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน แต่จากกระแสที่คนไปกันเยอะและดูวุ่นวาย เราเลยเปลี่ยนโปรแกรม หนีผู้คนไปเผชิญวิบากกรรม กันที่ ยอดดอยภูแว* สมาชิกที่ไปในทริปนี้ก็ เหมือนเดิม เหม่ง ก๊อง น๊อต 3 คน

ดอยภูแว : เทือกเขาภูคาประกอบด้วยภูเขาหลายลูก สำหรับดอยภูแว นับเป็นภูเขาที่สวยที่สุดมีทางเดินขึ้น 2
เส้นทาง คือทางบ้านด่าน ทางสูงชันแต่ใกล้ และทางบ้านปางควาย ทางไม่สูงชัน แต่ไกลกว่า ทางหลังที่นิยม
มากกว่า เพราะเดินไปเรื่อยๆ จากเชิงเขาขึ้นไปถึงบ้านห้วยปู้ด ใช้เวลา 3 – 4 ชั่วโมง ค้างคืนที่หมู่บ้านบนเขานี้
รุ่งเช้าจึงเริ่มเดินขึ้นดอยภูแวใช้เวลาครึ่งวันถึงยอดดอย ไหล่เขาเป็นที่ราบเล็กๆ มีต้นไม้แคระขึ้นเป็นกลุ่มอยู่พอให้ตั้งแค้มป์ได้ การชมดอยภูแวต้องเดินเลาะสันเขาไปอีกลูกหนึ่งแล้วหันกลับมามองดอยภูแว จะเห็นความสวยงาม
ของภูเขาที่มีพรมธรรมชาติคือหญ้าปกคลุมอยู่ ความสวยงามจะมีมากเป็นพิเศษในช่วงบายแก่ทุ่งหญ้าสีเขียวสดยามโดนแดดสาดส่องจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองตามแสงแดด นับเป็นความงามในความเหนื่อยที่ต้องแลกมา
ความสูงของดอยภูแว 1,837 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง

ข้อมูลจาก: http://www.tripsthailand.com/th/doiphuwae.php

การเดินทางเริ่มต้นที่บ้านก๊อง เพื่อนเตรียมรวมพล เสบียงอาหาร และข้าวของเครื่องใช้ที่ต้องขนไป ในระหว่างที่รอ ก็เปิดโทรศัพท์ดูรายการอะไรเรื่อยเปื่อย ไปจ๊ะเอ๋กับ รายการหนึ่ง ที่กำลังนำเสนอข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวเกี่ยวกับเมืองน่าน ว่ามีอะไรบ้าง ผมจะรายการไม่ได้แล้ว ว่ารายการอะไร มันช่างประจวบเหมาะเสียจริงๆ

หลังจากที่มากันครบองค์ประชุมแล้ว เราก็เดินทางไปขึ้นรถที่ สถานีขนส่ง จุดพักรถสายเหนือสถานีรังสิต เพราะขี้เกียจเข้าไปที่หมอชิต มันไกลและเปลืองค่าเดินทางของเราด้วย และช่วงที่เราไปมันไม่ใช่เทศกาล เราจึงตัดสินใจขึ้นรถที่จุดนี้ เราซื้อตั๋วรถสาย กรุงเทพฯ – น่าน(ข) รถออก 20.30 น. จากหมอชิต มาถึงที่ รังสิตก็ประมาณ 21.00 โดยประมาณครับ ค่าตั๋ว 497 บาท (โอ้ววว) ก็เพราะมันเป็นรถ ปรับอากาศชั้น 1 น่ะซิ มันเลยแพง

เวลา ประมาณ 10.30 น. ถึงจุดพักรถที่ อ.อินทร์บุรี จ.สิงห์บุรี พักลงมาหาอะไรรองท้องซักหน่อย อิอิ เราลงมาใช้ิสิทธิ์ ที่ได้บัตรอาหารมา (รถโดยสารปรับอากาศ ชั้น 1 จะมีตั๋ว แลกอาหารและน้ำครับ มันแพงตรงนี้นี่เอง) หลังจากกินกันแล้วก็ ขึ้นรถ หลังจากนั้นก็ “ยิงยาว” ไปตื่นเอาตอนที่ รถจอดส่งคนที่ อ.เวียงสา จ.น่าน แหละครับ โอ้โฮ ตอนนี้หมอกลงจัดมาก จะเอาเสื้อกันหนาวที่เตรียมมาก็ไม่ได้ เพราะมันอยู่ใต้ท้องรถ ต้องเอาผ้าห่มประทังไปก่อน

เย้ และแล้วเราก็มาถึง สถานีขนส่ง จ.น่าน ประมาณ 7.00 น. ท้องฟ้าที่นี่ตอนเช้าๆ สวยมาก มันดูปลอดโปร่ง และอากาศเย็นชื่นใจ จนต้องเอา เสื้อกันหนาวมาใส่ – -” ตอนนี้เริ่มปากสั่นแล้ว จากนั้น เราก็โทรไปหา ญาติก๊อง ที่นัดไว้ตอนก่อนจะเดินทาง เพราะเราจะเอาพวกสัมภาระไปฝากไว้ที่ห้องเขาก่อน และเดินชมเมืองน่าน ตามที่ได้วางแผนไว้ เมืองน่านเองเป็นเื่มืองเก่า ที่ดูสะอาดตามากครับ เป็นเมืองท่องเที่ยว ที่ไม่น้อยหน้า จ.พระนครศรีอยุธยา เลย มีวัดและโบราณสถานเก่าแก่ ที่ยังคงเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

ภาพด้านบนเป็นภาพของ วัดภูมินทร์* ซึ่งผมเองถ่ายด้านหน้ามาแต่ว่าภาพไม่ชัด มันค่อนข้างย้อนแสง เลยนำภาพด้านหลังและด้านในมาให้ชมกันครับ

วัดภูมินทร์

อยู่ใกล้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่านเป็นวัดที่มีลักษณะแปลกกว่าวัดอื่น ๆ คือ โบสถ์และวิหาร สร้างเป็นอาคารหลังเดียวกัน ประตูไม้ทั่งสี่ทิศ แกะสลักลวดลายงดงามโดยฝีมือช่างเมืองน่าน นอกจากนี้ฝาผนังแสดงถึงชีวิตและวัฒนธรรมของยุดสมัยที่ผ่านมา ตามพงศาวดารของเมืองน่าน วัดภูมินทร์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2139 โดยเจ้าเจตบุตรพรหมมินทร์ สร้างขึ้น หลังจากขึ้นครองนครน่านได้ 6 ปี ปรากฏในคัมภีร์เมืองเหนือว่าเดิมชื่อ “วัดพรหมมินทร์ “ ซึ่งเป็นชื่อของเจ้าเจตบุตรพรหมมินทร์ ผู้สร้างแต่ตอนหลังชื่อวัดได้เพี้ยนไปจากเดิมเป็นวัดภูมินทร์ดั้งกล่าว ความสวยแปลกของวัดภูมินทร์ที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนเป็นหนึ่งเดียวในประเทศไทยคือ เป็นพระอุโบสถและพระวิหารสร้างเป็นอาคารหลังเดียวกัน เป็นทรงจัตุรมุข (กรมศิลปากร ได้สันนิษฐานว่าเป็นอุโบสถจัตุรมุขหลังแรกของประเทศไทย) นาคสะดุ้งขนาดใหญ่ แห่แหนพระอุโบสถเทินไว้บนกลางลำตัว ตรงใจกลางพระอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่สี่องค์ ประทับนั้งบนฐานชุกชี หันพระพักตร์ออกด้านประตู ทั้งสี่ทิศ เบื้องพระปฤษฎางค์ชนกัน ภายในพระอุโบสถ มีภาพจิตรกรรมฝาผนังศิลปกรรมไทลื้อ ที่เล่าเรื่องชาดก ตำนานพื้นบ้าน และความเป็นอยู่ของชาวน่านในอดีต

สามร้อยปีต่อมา วัดภูมินทร์ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่สมัยเจ้าอนันตวรฤทธิเดช เมื่อ พ.ศ.2410 (ปลายสมัยรัชกาลที่ 4) ใช้เวลาซ่อมนานถึง 7 ปี จิตรกรรมฝาผนังในวิหารหลวงก็เขียนขึ้นในช่วงนี้ ภาพจิตรกรรมหรือ “ฮูบแต้ม” ในวัดภูมินทร์เป็นชาดกในพุทธศาสนาแต่ถ้าพิจารณารายละเอียดของวิถีชีวิตของคนเมืองในสมัยนั้น มีภาพที่น่าสนใจอยู่หลายภาพเช่น ภาพธรรมเนียมการอยู่ข่วง ของชาวไทลื้อ พ่อแม่ จะอนุญาตให้หนุ่มสาวพบปะกันที่ชานบ้านในเวลาค่ำ ขณะหญิงสาวกำลังปั่นฝ้าย หรือ “อยู่ข่วง” หากสาวเจ้าตกลงปลงใจด้วยก็จะจัดพิธีแต่งงาน หรือที่เรียกว่า “เอาคำ ไปป่องกั๋น” หรือเป็นทองแผ่นเดียวกัน การค้าขายแลกเปลี่ยนในชุมชน ภาพชาวพื้นเมือง ซึ่งอาจเป็นชาวเขา “เป๊อะ” ของป่าบนศรีษะ เพื่อนำมาแลกเปลี่ยนกับคนเมือง ภาพปู่ม่าน ย่าม่าน ภาพนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพที่งามเป็นเยี่ยมของวัดภูมินทร์ มีการใช้สีแดง ฟ้าดำ น้ำตาลเข้มเป็นปื้นใหญ่ๆคล้ายภาพสมัยใหม่

ต่อมาเป็นวัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร มีพระธาตุเจดีย์ช้างค้ำประดิษฐานอยู่

พระธาตุเจดีย์ช้างค้ำ
พระธาตุเจดีย์ช้างค้ำ เป็นบูชนียสถานสำคัญที่เป็นประธานของวัด ตั้งอยู่ในเขตพุทธาวาสตรงแนวตะวันตกด้านหลังวิหารหลวง ก่อเป็นเจดีย์สวมพระบรมธาตุไว้ภายในชาวบ้านเรียกว่าพระธาตุหลวง สัณฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสซ้อนกัน 3 ชั้น กว้างด้านละ 9 วา สูงตั้งแต่พื้นดินถึงยอด 16 วา 2 ศอก องค์เจดีย์ก่ออิฐถือปูน ชั้นล่างสุดยกขึ้นไปประมาณ 5 วา ฐานชั้นที่ 2 ทำรูปช้างโผล่หน้าลอยออกมาครึ่งตัว ขาหน้าคู่ยืนพ้นออกมานอกเหลี่ยมฐานลักษณะรองรับฐานชั้นที่ 2 ไว้ เฉพาะช้างที่อยู่ตรงมุมทั้ง 4 ด้าน ประดับเครื่องอลังการตรงบริเวณตระพองและรอบคอเป็นพิเศษ แตกต่างจากช้างเชือกอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งมิได้ตกแต่งประดับประดาสิ่งใด เหนือขึ้นไปเป็นฐานปัทม์ซ้อนกัน 3 ชั้น และเป็นองค์ระฆังลังกาที่ปรากฏอยู่ทางเหนือทั่วไปเหนือองค์ระฆังทำเป็นฐานเบียงรองรับมาลัยลูกแก้ว ซึ่งลดหลั่นกันขึ้นไปเป็นส่วนยอด ตรงยอดทำเป็นปลี ภาษาเหนือเรียกว่า มานข้าว

ข้อมูลจาก: http://www.geocities.com/CapitolHill/Congress/7905/watthai/wthai_5.htm

แล้วก็เดินๆ ไปเรื่อยๆ ไปดูตลาดเมืองน่านบ้าง เห็นอะไรก็ถ่ายๆๆ ดอกแดงๆ นี่อะไรไม่รู้ เห็นสวยดี

ในตลาดสดของเขา สด สมชื่อจริงๆ มีพืชผักนานาชนิด บางก็รู้จักบ้างก็ เพิ่งเคยเห็น ผักที่เขานำมาขายนี่ก็เป็นผลิตผลทางการเกษตรของชาวน่านเขาล่ะ มีพืชผักแปลกๆ ที่ๆ ภาคกลางไม่มี ผมเองก็จำชื่อไม่ค่อยได้ ดูจากพืชผักแ้ล้ว เชื่อได้เลยว่า เมืองน่านเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยน้ำ มีมะนาวที่ผมใหญ่ๆ น้ำเยอะมาก เมล็ดก็ไม่มี อยากได้ต้นพันธ์มาปลูกไว้ที่บ้านมากๆ

วัดหัวข่วง*เป็นสีแดงสะดุดตาจริงๆ

วัดหัวข่วง

ตั้งอยู่ที่ตำบลเวียงใน อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน สร้างด้วยศิลปล้านนา อายุราวพุทธศตวรรษที่ 22 และมีจิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามภายในพระวิหาร วัดหัวข่วง มีพระพุทธรูปปางมารวิชัย ลักษณะทั่วไปคล้ายคลึงกับพระเจ้าทองทิพย์ เฉพาะพระพักตร์แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลผสม ระหว่างศิลปะพระพุทธรูปปางมารวิชัยและ พระพุทธรูปศิลปะล้านนา ส่วนชายจีวรที่ยาวมาจรดบั้นพระองค์แลดูสั้นกว่าปกติ อาจจะเป็นเพราะการยืดส่วนบั้นพระองค์ให้สูงขึ้น รับกับพระวรกายที่เพรียวบาง พระพุทธรูปองค์นี้คงมีอายุระหว่างครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 21เจดีย์วัดหัวข่วง ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงปราสาทหรือทรงเรือนธาตุ อิทธิพลศิลปะล้านนา ฐานล่างทำเป็นหน้ากระดานสี่เหลี่ยมรับฐานบัวลูกแก้ว 2 ชั้น มีชั้นหน้ากระดานคั่นกลาง ฐานบัวลูกแก้วชั้นบนย่อเก็จรับกับเรือนธาตุไปจรดชั้นบัวถลาใต้องค์ระฆัง ส่วนเรือนธาตุมีซุ้มจระนัมด้านละซุ้ม ประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยสำริด ที่มุม ผนังทั้งสองข้างปั้นเป็นรูปเทวดาทรงเครื่องยืนพนมมือ เหนือชั้นอัสดงตอนสุด เรือนธาตุเป็นชั้นบัวถลาซ้อนกัน 3 ชั้น องค์ระฆังมีขนาดเล็กไม่มีบัลลังก์ ลักษณะของรูปทรงโดยส่วนรวมคล้ายคลึงกับเจดีย์วัดโลกโมลี อำเภอเมือ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งสร้างขึ้นระหว่างรัชกาลพระเมืองเกษเกล้า ราว พ.ศ. 2071 แต่ส่วนฐานล่างและชั้นบัวถลาของเจดีย์องค์นี้ยืดสูงขึ้น ทำให้มีลักษณะเรียวสูงกว่า แสดงถึงพัฒนาการทางรูปแบบที่ช่างเมืองน่านดัดแปลงนำมาใช้ในระยะหลัง ซึ่งคงมีอายุไม่เก่าไปกว่าครึ่งแรกของพุทธศตวรรษที่ 21

ข้อมูลจาก: http://www.geocities.com/CapitolHill/Congress/7905/watthai/wthai_8.htm

นี่เป็นระดับน้ำที่ท่วมเมืองน่าน เมื่อปี 2549 ระดับน้ำท่วมสูงกว่าื้พื้นถนน 2.70 เมตร สูงมากๆ ครับ ปีนี้ไม่ทราบว่าพี่น้องชาวน่านจะท่วมกันกี่เมตร ตรงจุดที่เราไปยืนถ่ายรูปนั้นเป็น ไม่ไกลจาก วัดพระธาุตุแช่้แห้ง* ซักเท่าไหร่

พระธาตุแช่แห้ง วัดพระธาตุแช่แห้ง หมู่ 3 บ้านหนองเต่า ตำบลม่วงตี๊ด กิ่งอำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน เดิมเป็นวัดราษฎร์ ปัจจุบันเป็นพระอารามหลวง ประดิษฐานอยู่ ณ กิ่งอำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไปประมาณ 3 กิโลเมตร องค์พระธาตุตั้งอยู่บนเนินเขาลูกเตี้ย ๆ เป็นสีทองสุกปลั่ง สามารถมองเห็นได้แต่ไกล เนื่องจากสูงถึง 2 เส้น เป็นอนุสรณ์ของความรักและความสัมพันธ์ ระหว่างเมืองน่านกับเมืองสุโขทัยในอดีต

ข้อมูลจาก: http://th.wikipedia.org/wiki/วัดพระธาตุแช่แห้ง

เว็บไซต์ของวัดพระธาตุแช่แห้ง http://www.ch.or.th/

จากนั้นก็เดินลัดเลาะไปตามถนน ไปเจอเสาไฟจราจรเขา ดูเก๋ดี นี่แหละ สมเป็นเมืองท่องเที่ยวจริงๆ

ติดตามตอนต่อไป……

แผนที่ตัวเมืองน่าน

แผนที่ตัวเมือง จ.น่าน